ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဘာသာျပန္ဆိုထားေသာ RUDWARD KIPLING ၏ 'IF'
'IF. . . .''အကယ္၍'If you can keep your heard when all about you,Are losing theirs and blaming it on you,အကယ္၍မင္းအသုိင္းအ၀ုိင္းကတုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားၿပီးဒါေတြဟာမင္းေၾကာင့္လုိ႔၀ုိင္း၀န္းျပစ္တင္ၾကတဲ့အခါမင္းဟာေခါင္းေအးေအးနဲ႔ ရင္ဆုိင္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္. . . . . . . .. . .။If you can trust yourself when all doubt you,But make allowance for their doubting too,အကယ္၍အားလံုးက မင္းကုိမယံုသကၤာျဖစ္လာတဲ့အခါသူတုိ႔ကုိ နားလည္စြာခြင့္လႊတ္ရင္းနဲ႔မင္းကုိယ္မင္း ယံုၾကည္မႈအျပည့္ရွိမယ္ဆုိရင္. . . . . . . . .။IF you can bear to hear the truth you’ve spokerTwisted by knaves to make atrap for fools,On watch the things you gave your life to broken.And stoop and build’em up with won-out tools:အကယ္၍မင္းရဲ႕အမွန္စကားေတြကုိလူလိမ္လူညစ္ေတြကလွည့္စားေျပာင္းလဲၿပီးမုသားအျဖစ္ ေထာင္ေခ်ာက္ဆင္ညစ္တဲ့အခါမင္းဟာတည္ၿငိမ္စာနဲ႔ နာၾကားႏုိင္မယ္ဆုိရင္ဒါမွမဟုတ္မင္းဘ၀တစ္ခုလံုးေပးၿပီးအရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ျဖည့္ဆီးခဲ့ရတဲ့ အရာရာကုိဖ်က္ဆီးခံလုိက္ရၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာအင္မတန္ေသးငယ္တဲ့ တန္ဆာပလာ အရာရာနဲ႔ျပန္လည္တည္ေဆာက္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္. . . . . . . . .။If you can make one heap of all your winnings,And risk it on turn of pitch-and-toss.And lose? And start again at your beginnings,And never breathe a ward about your loss:အကယ္၍မင္းႏုိင္ခဲ့သမွ်ေတြအားလုံးဟာေၾကြတစ္လွည့္ ၾကက္တစ္ခုန္ပမာတစ္လွည့္တစ္ခါတည္းနဲ႔ ဆုံးရႈံးသြားခဲ့ရင္….ၿပီးေတာ့အစကေန ျပန္စႏုိင္မယ္ဆုိရင္….ၿပီးေတာ့တစ္ခါဆုိးလွတဲ့ကံၾကမၼာရယ္လုိ႔ဘယ္ေသာအခါမွ ညည္းညဴးမေနဘူးဆုိရင္. . . . . .။If you can force your heart and nerve and sinew,To serve your turn long after they are gone,And so hold on when there is nothing in youExcept the will which says to them: ‘ Hold on:!’အကယ္၍သူမ်ားတကာ လုပ္ၿပီးသြားၾကလုိ႔ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာမွမင္းအလွည့္ေရာက္လာတဲ့အခါမင္းတစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ပဲအားနဲ႔မာန္နဲ႔ ဇဲြသတၱိရွိရွိ ဆက္ႀကိဳးစားမယ္ဆုိရင္…..အဲဒီလုိပဲမင္းမွာ စိတ္အင္အားကလဲြလုိ႔ဘာဆုိဘာမွ မရွိေတာ့တဲ့အခါအဲဒီစိတ္ဓာတ္အင္အားကုိခုိင္မာစြာနဲ႔ပဲ ဆက္လက္ဆုပ္ကုိင္ထားႏုိင္မယ္ဆုိရင္. . . . . .။If you can wait and be tired by waiting,Or being lied about, don’t deal in lies,Or being hated, don’t give way to hating,And yet don’t look too good, nor take too wise,အကယ္၍ေစာင့္သင့္တဲ့အခ်ိန္ကုိ ေစာင့္ႏုိင္ၿပီးအဲဒီအတြက္လည္း မေမာမပန္းေနႏုိင္မယ္ဆုိရင္…ဒါမွမဟုတ္မင္းရဲ႕အေၾကာင္းမဟုတ္တရား မုသားစကား ၾကားရတဲ့အခါမင္းကလည္း အလိမ္အညာေတြနဲ႔မတုန္႔ျပန္ဘူးဆုိရင္….ဒါမွမဟုတ္မင္းကုိ လူတကာက ၀ုိင္း၀န္းမုန္းတီးတဲ့အခါမင္းဟာ အမုန္းေတြျပန္မပြားဘူးဆုိရင္….ၿပီးေတာ့မင္းကုိမင္း လူေတာ္တစ္ေယာက္ရယ္လုိ႔ မျမင္ဘဲပညာရွိစကားေတြလည္း မေျပာဘူးဆုိရင္ . . . . . . . ။If you can dream-and not make dreams your master;If you can think-and not make thoughts your aim;အကယ္၍စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္ေတြဟာမင္းအေပၚ မလႊမ္းမုိးေစဘဲ စိတ္ကူးႏုိင္မယ္ဆုိရင္…အေတြးအေခၚ စိတ္ကူးေတြဟာေမွ်ာ္မွန္းခ်က္သက္သက္သာ မျဖစ္ေစဘဲ ေတြးေခၚႏုိင္မယ္ဆုိရင္. . . . . . ။If you meet with triumph and Dister,And tread those two imposters just the same;အကယ္၍ေအာင္ျမင္မႈသုခနဲ႔ ဆုံးရႈံးမႈဒုကၡေတြကုိ ႀကံဳေတြ႕ရတဲ့အခါတူညီေသာ ေလာကဓံ တရားေတြပါလား ရယ္လုိ႔ခံယူထားႏုိင္မယ္ဆိုရင္. . . . . .။If you can talk with crowds and keep your virtue,Or walk with kings – nor lose the common touch,အကယ္၍လူေတြနဲ႔ထိေတြ႕ေျပာဆုိဆက္ဆံရတဲ့အခါကုိယ္က်င့္သိကၡာကုိ ေစာင့္ထိန္းႏုိင္မယ္ဆုိရင္…..ဒါမွမဟုတ္မင္းဧရာဇ္ေတြနဲ႔ အတူလမ္းေလွ်ာက္ေနရေပမယ့္မာန္မာန ေသြးမၾကြဘူးဆုိရင္….If neither foes nor loving friends can hurt you,အကယ္၍ရန္သူကျဖစ္ေစ၊မိတ္ေဆြကျဖစ္ေစမင္းကုိသိပ္ၿပီး နာက်ည္းေအာင္ မလုပ္ႏုိင္ေစရင္. . . . . . ။If all men count with you, but none too much;အကယ္၍လူတုိင္းကုိ တန္ဖုိးထားေလးစားရေပမယ့္စြဲလမ္းမႈ သံေယာဇဥ္ေတြ ထားမေနဘူးဆုိရင္….If you can fill the unforgiving minute,With sixth seconds’ worth of distance run.အကယ္၍တုိေတာင္းလွတဲ့ မပစ္ပယ္ႏုိင္တဲ့ တစ္မိနစ္အတြင္းမွာအဓိပၸါယ္ရွိလွတဲ့ စကၠန္႔ေျခာက္ဆယ္ အျဖစ္အသံုးခ်ႏုိင္မယ္ဆုိရင္. . . . .။Yours is the Earth and everything that’s in it,And-which is more – you’ll be a man, my son !ငါ့သားေရမင္းဟာအရာရာရွိတဲ့၊အရာရာျဖစ္တဲ့ကမၻာႀကီးကုိ ဆုပ္ကုိင္လုိ႔အရာရာ ဘာမဆုိ မင္းစြမ္းႏုိင္ၿပီေပါ့….။အဲဒီေတာ့ မင္းဟာလည္းေယာက္်ားေကာင္းတစ္ေယာက္ပဲေပါ့။ဘာသာျပန္ဆိုသူ = ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္မူရင္းကဗ်ာ'If......'If you can keep your heard when all about you,Are losing theirs and blaming it on you,If you can trust yourself when all doubt you,But make allowance for their doubting too,If you can wait and be tired by waiting,Or being lied about, don’t deal in lies,Or being hated, don’t give way to hating,And yet don’t look too good, nor take too wise,If you can dream-and not make dreams your master;If you can think-and not make thoughts your aim;If you meet with triumph and Dister,And tread those two imposters just the same;IF you can bear to hear the truth you’ve spokerTwisted by knaves to make atrap for fools,On watch the things you gave your life to broken.And stoop and build’em up with won-out tools:If you can make one heap of all your winnings,And risk it on turn of pitch-and-toss.And lose? And start again at your beginnings,And never breathe a ward about your loss:If you can force your heart and nerve and sinew,To serve your turn long after they are gone,And so hold on when there is nothing in youExcept the will which says to them: ‘ Hold on:!’If you can talk with crowds and keep your virtue,Or walk with kings – nor lose the common touch,If neither foes nor loving friends can hurt you,If all men count with you, but none too much;If you can fill the unforgiving minute,With sixth seconds’ worth of distance run.Yours is the Earth and everything that’s in it,And-which is more – you’ll be a man, my son !RUDWARD KIPLING

2009 သႀကၤန္သံခ်ပ္

နအဖရဲ႕ရုပ္ပုံမ်ား

-ေက်ာ္သိခၤ-ဧၿပီလ ၂၅ ရက္

က်ေနာ္ အိမ္ျပန္ေရာက္လာမွ အိမ္က ခါတိုင္းထက္ လူပိုၿပီး စည္ကားေနသည္ဟု ထင္ရသည္။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ႏုိင္ငံျခားျပန္ က်ေနာ့္ အိမ္ကို လာၾကသည့္ သူေတြခ်ည္းဘဲ အနည္းဆံုး ၁၀ ေယာက္ေလာက္႐ွိသည္။ ေမးလိုက္ၾကသည့္ေမးခြန္းေတြ ကလည္း ေျပာပါႏွင့္ေတာ့။ က်ေနာ့္မွာ ေသရြာက ျပန္လာသလို။ က်ေနာ္ အိမ္မွာေနရတာ အေနအထိုင္ က်ဥ္းၾကပ္လာသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕သူေတြကလည္း မေလး႐ွားေရာက္ ဗမာအလုပ္ သမား ဒုကၡသည္ေတြအေၾကာင္းကို ၾကားရေတာ့ က်ေနာ့္ကို ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း အစိုးရအလုပ္ေလးႏွင့္ဘဲ ေရာင့္ရဲ တင္းတိမ္ေစ ခ်င္သည္။ က်ေနာ္ ေက်ာင္းၿပီးစဥ္ကတည္းက ကိုယ္ေလွ်ာက္ရမယ့္လမ္းကို ကိုယ္ေရြးၿပီးသား။ အစိုးရအလုပ္လုပ္လွ်င္ လခေလးေတာ့ ပံုမွန္ရ မည္။ သို႔ေသာ္ ကိုယ့္အေနႏွင့္ ၿခိဳးၿခံေႁခြတာ ႏုိင္ပါမည္လား။ (ထိုအခ်ိန္က) အစိုးရအလုပ္လုပ္သူတစ္ေယာက္က ထမင္းေတာ့ နပ္မွန္ေအာင္ စားေနရ ေသးသည္။ သို႔ေသာ္ တက္လမ္းမ႐ွိ။ အစိုးရအလုပ္က စြန္႔စားစရာမလို။ သို႔ေသာ္ အသက္ႀကီးလာလွ်င္ အာမခံခ်က္က မ႐ွိ။ ပင္စင္လစာေလး ႏွင့္ ယခုကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြ ႏွင့္ စားလို႔မေလာက္။ က်ေနာ္ကေတာ့ လူ႔ဘ၀ သက္တမ္းတိုတိုေလးမွာ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ မေနရရင္ေတာင္ လူတန္းေစ့ေလးေနခ်င္ေသးသည္။ ေရႊေငြ မ၀တ္ႏုိင္ရင္ေတာင္၊ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေလးေတာ့ ပံုမွန္ထိုင္ခ်င္ေသးသည္။ ထမင္းနပ္မွန္ခ်င္သည္။ လက္ထဲတြင္ ကိုယ့္က်န္းမာေရးအတြက္ ေငြပိုေငြလ်ံေလးေတာ့ ကိုင္ထားခ်င္ေသးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လည္း စြန္႔စားမႈ ေတြ၊ စိန္ေခၚမႈေတြ ႏွင့္ ရင္ဆိုင္ရမည့္ ျပင္ပအလုပ္ကိုဘဲ စိတ္၀င္စားသည္။ ထိုလမ္းကိုဘဲ ေရြးခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကိုယ္ေရြးခ်ယ္ခဲ့သည့္ လမ္းေၾကာင္းေပၚမွာ ကိုယ္ေလွ်ာက္ေနသည့္ အတြက္ ေနာင္တမရပါ။ ရစရာလည္း မလို။ ေယာက်္ားဘဲ၊ ကိုယ္ခင္းသည့္ လမ္းကို ကိုယ္ရဲရဲ ေလွ်ာက္ႏုိင္ရမွာေပါ့။ဒီတစ္ေခါက္ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ႏုိင္ငံျခားျပန္ က်ေနာ့္မွာ ေနာက္ထပ္ျပႆနာ တစ္ခုက ႐ွိေနေသးသည္။ ညေန ေမွာင္စပ်ိဳးလာလွ်င္ က်ေနာ္ အိမ္ထဲတြင္ ေနလို႔မရေတာ့။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ညေန ေျခာက္နာရီထိုးလွ်င္၊ လမ္းထဲက အိမ္ဆိုင္ေလးကို ေျပးရသည္။ ျခင္ေဆးေခြ ႏွစ္ေခြ ၀ယ္ရသည္။ မီးကလည္းပ်က္၊ မိုးတြင္းမို႔ ျခင္ကလည္း ကိုက္။ မအိပ္ျခင္ဘဲ ႏွင့္ ျခင္ေထာင္ေထာင္ၿပီး အိပ္ယာထဲကိုလည္း မ၀င္ခ်င္။ အေမကေတာ့ ျခင္ေဆးေခြ၀ယ္ရမည္ကို ႏွေျမာသည့္အတြက္ ညေနေမွာင္စျပဳၿပီ ဆိုသည္ႏွင့္ သူ႔အခန္းထဲမွာ ၀င္ၿပီး ျခင္ေထာင္ေထာင္၊ ေစာေစာ အိပ္သည္ဟုေျပာသည္။ က်ေနာ္ကေတာ့ စာေလးဘာေလးဖတ္ခ်င္သည့္အတြက္ ျခင္ေဆးေခြႏွင့္အတူ ဖေယာင္းတိုင္ပါ ၀ယ္ရသည္။ အလုပ္ကလည္း မရွိသည့္အတြက္ ဖေယာင္းတိုင္ဖိုး၊ ျခင္ေဆးဖိုးက ေန႔တိုင္းကုန္ေတာ့ က်ေနာ္လည္း မခံႏုိင္။ သို႔ ႏွင့္ ေက်ာင္းတက္စဥ္ကတည္းက အေဆာင္မွာ တစ္ခန္းထဲေနခဲ့ၾကသည့္ အညာက သူငယ္ခ်င္းက ယခု စမ္းေခ်ာင္းမွာ တစ္ေယာက္တည္း ေနသည္ ဟု သိရသျဖင့္ သူ႔အခန္းတြင္ သြားေနမည္ဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ အိမ္ကိုေတာ့ တစ္ပတ္ တစ္ခါေတာ့ လာအိပ္မည္ဟု ေျပာခဲ့သည္။သို႔ ႏွင့္ က်ေနာ္ စမ္းေခ်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းအခန္းတြင္ သြားေနျဖစ္သည္။ သူက အညာသား။ က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းၿပီးၾကေတာ့ က်ေနာ့္ ေက်ာင္းသားမိဘေတြ အဆက္အသြယ္ျဖင့္ အသူ႔ကို ကုမၸဏီတစ္ခုတြင္ အလုပ္ဆက္ေပးခဲ့သျဖင့္ ယခုထက္တုိင္ပင္ ထိုကုမၸဏီတြင္ သူအလုပ္ လုပ္ေနသည္။ အညာက သူ႔မိဘမ်ား ကလည္း သူ႔သားအား သင္တန္းေတြဆက္တက္ေစခ်င္သျဖင့္၊ အညာကေန မၾကာခဏ ဆိုသလို အားလူး၊ ၾကက္သြန္ေတြကို လူႀကံဳျဖင့္ ပို႔ေပးသည္။ မၾကာခဏ ေငြလႊဲသည့္အတြက္ သူရသည့္ လခႏွင့္ဆိုလွ်င္ ေတာ့ စားလို႔ေလာက္သည္။ က်ေနာ္သူ႔ ဆီမွာ သြားေနေတာ့ သူတို႔ ၿမိဳ႕က သူႏွင့္ အထက္တန္း ေက်ာင္းတက္ခဲ့ ၾကသည့္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းလည္း အတူေနသည္ဟု သိရသည္။ သို႔ႏွင့္ က်ေနာ္တို႔ သံုးေယာက္သား တစ္ခန္းတည္းတြင္ ေနျဖစ္ၾကသည္။ ထို သူငယ္ခ်င္းက Physics ႏွင့္ ေက်ာင္းၿပီးသြားၿပီ။ သူ႔တြင္ ႐ွိေသာ certificates ေတြကို က်ေနာ့္ကို ထုတ္ျပေတာ့ က်ေနာ္ အံ့ၾသရသည္။ LCCI Level 3 လည္းၿပီးသြားၿပီ။ ကုမၸဏီမွာ လုပ္ဖို႔ အဂၤလိပ္စာ skills ေလးမ်ိဳး ကၽြမ္းက်င္ရမည္ ဆို၍ သင္တန္းေတြတက္တာလည္း ၿပီးသြားၿပီ။ ကားေမာင္းလိုင္စင္ လည္း ရထားၿပီးသား။ သူကဲ့သို႔ ေက်ာင္းၿပီး သူေတြ၊ LCCI ၿပီးသူေတြ ကားေမာင္းလိုင္စင္ ရထားၿပီးသူေတြ ႏွင့္ ယွဥ္ၿပီး အလုပ္ေလွ်ာက္ေတာ့ အလုပ္မရ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဟု ေမးၾကည့္ေတာ့ အခ်ိဳ႕အလုပ္ ေတြက လုပ္သက္ သံုးႏွစ္၊ ေလးႏွစ္၊ ငါးႏွစ္ႏွင့္အထက္ ႐ွိမွ ရမည္ဟုဆိုသည္။ အခ်ိဳ႕အလုပ္ေတြက အကပ္ႏွင့္ ေခၚသည္။ အခ်ိဳ႕ အလုပ္ေတြက်ေတာ့ လခကနည္းသည္။ ေက်ာင္းၿပီးဖို႔ အခ်ိန္ေရာလူေရာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္း မွာ လူေရာ၊ ေငြေရာ၊ အခ်ိန္ေတြေရာ သံုးႏွစ္ေတာင္ ရင္းထားခဲ့ရသည္။ ေက်ာင္းၿပီးျပန္ေတာ့ LCCI ေျဖဖို႔ သင္တန္းေတြလည္း တက္ထားရေသးသည္။ ေျဖျပန္ေတာ့လည္း ေဒၚလာေတြေပးၿပီး ေျဖထားရသည္။ ၿပီးေတာ့ အဂၤလိပ္စကားေျပာ ႐ွိေသးသည္။ ကားေမာင္းလိုင္စင္ရဖို႔ ကလည္း အလြယ္တကူ ရခဲ့သည္ မဟုတ္။ အကပ္ေကာင္းလုိ႔ ရခဲ့သည္သာျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ရသည့္ အလုပ္က သံုးေသာင္း၊ ေလးေသာင္းေလာက္ ဆိုေတာ့ Certificates ႀကီးေတြ ကိုင္ၿပီးေတာ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ လွည္းတန္းနားမွာ အလုပ္သြား႐ွာ လုိက္၊ ၿမိဳ႕ထဲကို ေျပးလုိက္ အခ်ိန္ေတြ ကုန္လုိက္တာ။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ အလုပ္အင္တာဗ်ဴးထုိင္ဖို႔အတြက္ မနက္အေစာႀကီး ထၿပီး၊ ေရမိုးခ်ိဳး၊ ၿဖီးလိမ္း၊ စာရြက္စာတမ္းေတြ အစံုပါရဲ႕လား စစ္ရ။ ညေနအခန္းကို ျပန္လာေတာ့ လူက တစ္ေန႔လံုး ၿမိဳ႕ထဲမွာ ဟုိေျပးဒီေျပး ေျပးလာရ၊ ကားႀကပ္ႀကပ္တိုးစီးလာခဲ့ရေတာ့ အခန္းလဲေရာက္ေရာ လူလည္း ပ်ိဳင္းေနၿပီ။ အလုပ္ရခဲ့လားလို႔ ေမးလိုက္ေတာ့၊ ေနာက္တစ္ပတ္မွာ သိရမယ္လို႔ေျပာတယ္။ အခ်ိန္ပိုလို႔ အျခားအလုပ္ေတြကိုလည္း သြားေလွ်ာက္ေၾကာင္း၊ လခက ကားခႏွင့္ ဘယ္လိုမွ မေလာက္သည့္အတြက္ လုပ္လို႔မျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။သူငယ္ခ်င္း ရဲ႕ ထိုသူငယ္ခ်င္းက က်ေနာ့္ကို အလုပ္ကူၿပီး ႐ွာေပးရန္ေျပာပါသည္။ က်ေနာ္ေက်ာင္းတက္ေနစဥ္ က စာလည္းတစ္ဖက္က သင္ေနသည့္အတြက္ေၾကာင့္ အလုပ္အကိုင္ႏွင့္ ပက္သက္၍ အဆက္အသြယ္ အေတာ္မ်ားမ်ား ႐ွိခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္း ကို အေတြ႔အႀကံဳမ႐ွိဘဲ အလုပ္ေကာင္း ေကာင္းသြင္းေပးႏုိင္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ယခု က်ေတာ့ က်ေနာ့္မွာ စာလည္း မသင္ေတာ့သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားမိဘမ်ားအိမ္သို႔ သြားေရာက္ကာ အကူအညီ ေတာင္းမေနခ်င္ေတာ့။ ထို႔ေၾကာင့္ က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္း ၏ သူငယ္ခ်င္းကို က်ေနာ့္အေန ႏွင့္ မကူညီႏုိင္ခဲ့ပါ။ သို႔ေသာ္ က်ေနာ္ ၁၀ တန္းေအာင္ကာစက လႈိင္သာယာတြင္ အလုပ္လုပ္ခဲ့ဖူး ေသာ အလုပ္တစ္ခုသို႔ က်ေနာ္ အလည္သြားရင္း သူ႔အတြက္ အလုပ္ကိစၥ လည္း စံုစမ္းဦးမည္ဟုဆိုကာ လႈိင္သာယာဘက္သို႔ သြားခဲ့သည္။၁၀ တန္းေအာင္ကာစက လႈိင္သာယာမွာ အလုပ္႐ွာမည္ဆိုၿပီး၊ အိမ္ကေန က်ေနာ္ ထြက္ခဲ့သည္။ အလုပ္မရမခ်င္း အိမ္ကိုျပန္မလာဟု ဆိုကာ က်ေနာ္ အလုပ္႐ွာရင္း လႈိင္သာယာက အဖြားႀကီးတစ္ေယာက္၏ အိမ္တြင္ ေနခဲ့ဖူးသည္။ ယခုလည္း ထိုအဖြားႀကီးကို သတိရ၍ က်ေနာ္ သြားလည္ရန္ စိတ္ကူးရသြားသည္။ က်ေနာ္ အဖြားႀကီး အိမ္ေ႐ွ႕ေရာက္ေတာ့၊ အိမ္က အရင္လိုဘဲ ဘာမွ မေျပာင္းလဲ။ ဓနိဖက္ကေလး က်ိဳးတို႔က်ဲတဲ၊ ထရံေလးက ဟိုေနရာတစ္ေပါက္၊ ဒီေနရာတစ္ေပါက္။ အိမ္ေအာက္မွာက ခါတိုင္းလိုဘဲ ေရေျမာင္းေတြ ပိတ္ေနသျဖင့္ ေရက ၀ပ္ေနသည္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္ကအဖြားႀကီးကို “ေဒၚႀကီး၊ က်ေနာ္ ဘယ္သူလဲ၊ မွတ္မိေသးလား” ေမးရာ၊ အဖြားႀကီးက မ်က္စိကလည္း ခပ္ေမွးေမွးျဖင့္ “ေဟ၊ ဘယ္သူပါလိမ့္” ဟု သာေျပာၿပီး၊ “ ထိုင္ဦး ေလကြယ္” ဟု ဆိုသျဖင့္ က်ေနာ္၀င္ထိုင္လုိက္သည္။ က်ေနာ္ကပင္ စၿပီး “ေက်ာ္သိခၤေလ၊ မမွတ္မိေတာ့ဘူးလား၊ ဒီမွာ ေသခ်ာၾကည့္ပါဦး” ဟုဆိုမွ “ဟယ္၊ ေက်ာ္သိခၤ၊ ၾကည့္စမ္း ၀ လာလိုက္တာ မွတ္ေတာင္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ဟိုတစ္ေန႔က ေအးေဇာ္တို႔ေတာင္ လာသြားၾကတယ္။ နင့္အေၾကာင္းေမးေတာ့ ႏုိင္ငံျခားမွာ အလုပ္လုပ္ေနတယ္ဆို။ နင္ေထာေနၿပီေပါ့” ဟုဆိုသျဖင့္ က်ေနာ္လည္း“ကဲပါ…ဒီအေၾကာင္းေတြကို ေနာက္မွ ေျပာျပမယ္၊ အခု ေဒၚႀကီး ဘာေတြလုပ္ေနတာလဲ” ဟု ဆိုသျဖင့္၊ “ဒီမွာေလ ညေနေရာင္းဖို႔အတြက္ ထမင္းရည္ ခံေနတာ” ဟုေျပာရာ က်ေနာ္ အံ့ၾသသြားသည္။ “ထမင္းေရကို ေရာင္းတာလား” ၊ “အင္းေလ၊ တစ္ပုလင္းကို ၂၀၀ တန္႐ွိတယ္၊ ၂၅၀ တန္႐ွိတယ္၊ အဲဒါ ညေန ေျခာက္နာရီေလာက္ဆို ကေလးေတြ လာ၀ယ္ၾကၿပီ။”
လႈိင္သာယာ မီးခြက္ေစ်းနားက ထမင္းရည္တစ္ပုလင္း ၂၀၀၊ ၂၅၀ တန္ထမင္းရည္ကုန္သြား၍ တစ္၀က္ရွိေသာ ပုလင္းသာဓာတ္ပုံရုိက္ႏုိင္ခဲ့သည္။(ဓာတ္ပုံ- ေက်ာ္သိခၤ)က်ေနာ္ တစ္ကယ္ကို အံ့ၾသသြားပါသည္။ ထမင္းရည္ကို ၀ယ္ၿပီးေသာက္ေနရတဲ့သူေတာင္ ႐ွိေနၿပီတဲ့။ က်ေနာ္ ကိုယ့္နားကိုယ္ပင္ မယံုခ်င္ပါ။ သို႔ႏွင့္ “ေဒၚႀကီးကလည္း ဟုတ္ေရာဟုတ္ရဲ႕လား၊ က်ေနာ္သာဆို ထမင္းရည္၀ယ္ေသာက္မယ့္အစား မာမားေခါက္ဆြဲေျခာက္ထုပ္ ၀ယ္ၿပီး ျပဳတ္စားမွာေပါ့။” ၊ “ေအး..နင္က အဲဒီလိုေျပာတယ္။ ဘယ္မွာလဲ ထင္း၊ ဘယ္မွာလဲမီးေသြး၊ နင္ အဲဒါေတြမ႐ွိဘဲနဲ႔ ဘာနဲ႔ ျပဳတ္စားမလဲဟဲ့။ အဲဒါေတြသာ ေလွ်ာက္၀ယ္ရရင္ ဆန္စင္ရာ က်ည္ေပြ႕ နဲ႔ လိုက္ေထာင္းေနသလို ျဖစ္မေနဘူးလား၊ ကိုယ္ေတာ္ရဲ႕။” အင္း…ဒါလည္း ဟုတ္ေပသားဘဲ ဟုေသာ စကားကို က်ေနာ္ စိတ္ထဲကသာ ရြတ္လိုက္ႏုိင္ေတာ့သည္။ က်ေနာ့္ပါးစပ္က စြံ႕အ သြားသည္။ က်ေနာ္ ရင္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ကို စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသည္။က်ေနာ္ ၁၀ တန္းေအာင္ကာစက ကိုယ့္ေက်ာင္းစရိတ္ ကိုယ္႐ွာၿပီးေက်ာင္းဆက္တက္မည္ဟု ဆံုးျဖတ္ၿပီး အိမ္ကေနထြက္လာတုန္းက သည္အဖြားႀကီး အိမ္မွာေနခဲ့ဖူးသည္။ ဆယ္တန္းက်ေသာ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ အတူလိုက္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုအခ်ိန္က က်ေနာ့္မွာ မနက္မိုးလင္းလွ်င္ လႈိင္သာယာ စက္႐ံုမွာ ႐ွိရာ ဘက္ျခမ္းသို႔ ကားစီးၿပီး အလုပ္သြား႐ွာရသည္။ ျပန္လာလွ်င္ အဖြားႀကီးခ်က္ေသာ ငါးဟင္း ႏွင့္ ထမင္းစားၾကသည္။ တစ္ရက္ က်ေနာ္ အလုပ္႐ွာမရ၍ စိတ္ပ်က္ၿပီး ေစာေစာျပန္လာေတာ့ အဖြားႀကီးက အိမ္ၾကမ္းေပါက္ကေနၿပီး ငါးမွ်ားေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ေဒၚႀကီး၊ ဘာလုပ္မလို႔ ငါးမွ်ားေနတာလဲဟုေမးေတာ့၊ က်ေနာ္တို႔အတြက္ ညေနစာခ်က္ရန္ မွ်ားေနသည္ဟု ေျပာပါသည္။ အရင္ေန႔မ်ားက က်ေနာ္တို႔ စားခဲ့ေသာ ငါးေတြကလည္း သူအိမ္ေအာက္က ႀကမ္းေပါက္ကေန မွ်ား၍ ရသည့္ဟာကို ခ်က္သည္ ဟု ေျပာရာ က်ေနာ္ ေအာ့ဂလီဆန္သြားသည္။ လႈိင္သာယာ မီးခြက္ေစ်းနားက အိမ္ေတြက ႁပြတ္သိပ္၊ ၾကပ္ခဲလို႔။ ေရေျမာင္းေတြကလည္း ပိတ္ၿပီး ေရေတြက ေကာင္းေကာင္းမစီး ေတာ့ ေခ်းေရ၊ ေသးေရေတြက အိမ္ေအာက္အထိ ေမ်ာေနသည္။ အိမ္ေတြက ထမင္းက်န္၊ ဟင္းက်န္ ေတြကို ၀ါးႀကမ္းခင္း အေပါက္ထဲကေန ေအာက္ကို ပစ္ခ်ေတာ့ ငါးေတြက ၀ိုင္းတြတ္ၾကသည္။ ငါးေျပမ ႀကီးေတြက အႀကီးႀကီးေတြ။ သို႔ေသာ္ စဥ္စားသာၾကည့္ၾကေပေတာ့။ ေနာက္ေန႔မ်ားတြင္ က်ေနာ္ အျပင္ကျပန္လာလွ်င္ မီးခြက္ေစ်း၊ ညေနေစ်းခင္းက အမဲဆီဖတ္ ႏွစ္ဆယ္ဖိုး ၀ယ္ၿပီး၊ အဖြားႀကီး ခ်က္ထားေသာ ထမင္းႏွင့္စားသည္။ ငါးဟင္းကိုေတာ့ မစားေတာ့။အခုလည္း အဖြားႀကီးက ထမင္းရည္ေရာင္းေနသည္ဟု ၾကားေတာ့ အဖြားႀကီးမ်ား သက္သက္လုပ္ၿပိး ေျပာလားေပါ့။ သို႔ႏွင့္ က်ေနာ္ ထိုအဖြားႀကီးေျပာတာ ဟုတ္၊ မဟုတ္ကို ေစာင့္ၾကည့္ရန္ ညေနအထိ စကားတေျပာေျပာႏွင့္ ကေလးေတြ ထမင္းရည္ လာအ၀ယ္ကို ေစာင့္ေနခဲ့သည္။ ညေနေျခာက္နာရီ ထိုးခါနီးေတာ့ ကေလး ႏွစ္ေယာက္ ၾကြပ္ၾကြပ္အိပ္ ကေလးေတြကိုင္ကာ အဖြားႀကီးဆီမွာ ထမင္းရည္လာ၀ယ္ ၾကသည္။ အဖြားႀကီးက ထမင္းရည္ကို ပုလင္း ႏွင့္ ခ်င္ကာ ႂကြပ္ၾကြပ္အိပ္ထဲကို ေဇာက္ထိုးေလာင္းထည့္ ေပးလုိက္သည္။ ပုလင္းက ႏွစ္မ်ိဳး ေတြ႔ရသည္။ ငွက္ေပ်ာဖူးပုလင္း အျဖဴေရာင္ ႏွင့္ ထမင္းရည္ထဲမွာ ပုလင္းတစ္၀က္ေလာက္ ထမင္းေစ့မ်ား ထည့္ထားသည့္ဟာကို ၂၅၀ တန္၊ ပိတ္စ ပါးပါးႏွင့္ စစ္ၿပီး ထမင္းတလံုးမွ မပါသည့္ ထမင္းရည္တစ္ပုလင္းကို ၂၀၀ တန္ဟူ၍ ႏွစ္မ်ိဳးခြဲထားသည္။ ေၾသာ္…ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလ။ က်ေနာ္ မ်က္ရည္၀ဲလာမိသည္။ က်ေနာ္သာ ထိုရပ္ကြက္ထဲမွာ ေနသူဆိုလွ်င္ ထမင္းရည္ကို ေရာင္းစားမေနေတာ့ဘူး။ အလကား ေပးလုိက္မည္ သာျဖစ္သည္။က်ေနာ္ စမ္းေခ်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းအခန္းကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ ည ၈ နာရီပင္ ထိုးေနၿပီ။ အခန္းထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းက ထမင္းစားၿပီး၍ စာအုပ္ ဖတ္ေနသည္။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ အလုပ္မရေသး၍ စိတ္ညစ္ေၾကာင္း၊ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ၿမိဳ႕ထဲကို သြားရသည့္လမ္းစရိတ္ စားစရိတ္ေတြ ကလည္း ေထာင္းေၾကာင္း၊ အိမ္ကလည္း ပိုက္ဆံ မပို႔ႏိုင္ေသးေၾကာင္း ေျပာျပသျဖင့္ က်ေနာ့္မွာ ညေနတုန္းက အျဖစ္ကို မ်က္စိထဲကေန မေပ်ာက္ေသးခင္မွာ ေနာက္ထပ္စိတ္ညစ္စရာေတြ ၾကားရသျဖင့္ ႏွစ္ထပ္ကြမ္း စိတ္ညစ္ရသည္။ က်ေနာ့္ကို ေတာ့ မေလး႐ွားက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က မေလးရင္းဂစ္ ၂၈၀ ပို႔ေပးလိုက္သည့္အတြက္ ဗမာေငြ တစ္သိန္း ရလိုက္ေတာ့ အသံုးစရိတ္ နဲ႔ သြားေရး၊ လာေရး အတြက္ေတာ့ ပူစရာမလို။ သို႔ေသာ္ ကိုယ္က အလုပ္႐ွိသူမဟုတ္ေတာ့ ေႁခြတာၿပီး သံုးေနရသည္။တစ္ေန႔မွာ ပန္းဆိုးတန္းကိုေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းသားမိဘ တစ္ေယာက္ ႏွင့္ ေတြ႔ခဲ့သည္။ သူက အိမ္ကို အလည္လိုက္ခဲ့ပါဦးဟု ဆိုသျဖင့္ လိုက္သြားသည္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ နာဂစ္ျဖစ္ ခဲ့သည့္အေၾကာင္းမ်ားကို ျပန္ေျပာင္းေျပာျပသည္။ က်ေနာ္က အကုန္လံုးသိၿပီးခဲ့ၿပီျဖစ္ ေၾကာင္း၊ ေျပာျပပါသည္။ ေက်ာင္းသား အေမလုပ္သူက အခန္းထဲမွ အထုပ္တစ္ထုပ္ကို ဆြဲယူလာကာ “ဆရာ..ဒီမွာၾကည့္ေလ၊ နာဂစ္ အမွတ္တရ ဆိုၿပီး မဂၤလာေစ်းထဲက က်မ ၀ယ္ထားတာ” ဟုဆိုၿပီး ျခင္ေထာင္ေတြကို ထုတ္ျပပါသည္။ နာဂစ္ျဖစ္တုန္းက ျပည္ပႏုိင္ငံေတြက လွဴေသာ ျခင္ေထာင္မ်ားကို မဂၤလာေစ်းတြင္ ေရာင္းခ်ေနၾကသည္ကို ေတြ႕၍ တစ္ထည္ကို သံုးေထာင့္ငါးရာ ႏွင့္ သံုးထည္ ၀ယ္ခဲ့သည္ဟု ေျပာပါသည္။ ျခင္ေထာင္ေတြမွာ တံဆိပ္ေတြေတာင္ မခြာရေသးဘူး။ က်ေနာ္လည္း က်ေနာ့္ကို တစ္လံုးျပန္ေရာင္းပါလား ဟုဆိုရာ၊ ၄င္းက အမွတ္တရ ၀ယ္ထားသည့္အတြက္ မေရာင္းႏုိင္ေၾကာင္း ေျပာပါသည္။ က်ေနာ္ ထို နာဂစ္ျခင္ေထာင္ေတြကို ဓာတ္ပံု႐ုိက္ခြင့္ျပဳရန္ ေတာင္းဆိုေသာ္လည္း သူတုိ႔က ေၾကာက္သည့္အတြက္ မ႐ိုက္ေစခ်င္ဟု ေျပာသျဖင့္ က်ေနာ္ လက္ေလွ်ာ့လိုက္ရေတာ့သည္။ဒီတစ္ေခါက္ ဗမာျပည္ကို ျပန္လာတာ စိတ္မခ်မ္းသာစရာေတြခ်ည္းဘဲ ေတြ႔ေနရေၾကာင္း၊ သူငယ္ခ်င္းကို ေျပာျပပါသည္။ သို႔ေသာ္ က်ေနာ္ အေၾကာင္းစံုကိုလည္ သိခ်င္ေနမိသည္။ သူငယ္ခ်င္းက က်ေနာ္ သြားသင့္သည့္ ေနရာ တစ္ေနရာလည္း က်န္ေသးေၾကာင္း ေျပာပါသည္။ သူက “မင္းကသာ လႈိင္သာယာကို သြား၊ ဟိုသြား ဒီသြားၿပီး၊ လူေတြ ဒုကၡေရာက္ေနတာကို ေျပာျပေနတာ၊ မင္း…ဘီယာဆိုင္ေတြကိုေရာ သြားၾကည့္ပါလား” ဟုဆိုသျဖင့္ က်ေနာ္ ဘီယာဆိုင္တစ္ခုခု သို႔သြားရန္ အာ႐ံုေရာက္သြားသည္။ သို႔ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္း ႏွင့္ က်ေနာ္ တစ္ရက္တြင္ အင္းစိန္႐ွိ ဘီယာဆိုင္တစ္ဆိုင္သို႔ ေရာက္သြားသည္။ ထုိဘီယာဆိုင္မွာ လာေသာက္သူမ်ား ႏွင့္ စည္းကားေနသည္။ သူငယ္ခ်င္းက က်ေနာ့္ကို စကားေျပာလွ်င္ သတိထားေျပာရန္ မွာပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ထိုဆိုင္မွာ ေထာက္လွမ္းေရး အေတာ္မ်ားမ်ား ႏွင့္ ၄င္းတို႔၏ ေနာက္လိုက္ သတင္းေပးမ်ား၊ၾကံ့ဖြတ္မ်ား ထိုင္သည့္ ဆိုင္ျဖစ္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ဟု ေျပာပါသည္။ ထိုေန႔က အဆိုပါ ဘီယာဆိုင္တြင္ နာမည္ႀကီးအဆိုေတာ္ ႏွစ္ေယာက္ လာေဖ်ာ္ေျဖၾကသည္။ ေအာက္တြင္ ဘီယာေသာက္ ေနေသာ ပရိသတ္ ေလးငါးေယာက္က ပန္းကံုးေတြ တက္စြပ္ၾကသည္။ က်ေနာ္ စားပြဲေပၚမွ Menu ကဒ္ကို ယူၾကည့္လိုက္သည္။ အားပါးပါး။ ပန္းကံုးတစ္ကံုး ေစ်းႏႈန္းကတင္ တစ္ေသာင္း႐ွိသည္။ စင္ေပၚမွာ ဆိုင္၀န္ထမ္း အဆိုေတာ္ မေလးမ်ားႏွင့္ တြဲဆိုသည့္သူမ်ားလည္း ႐ွိသည္။ဧည့္ဆိုစံုတြဲ တစ္ေသာင္းဟု Menu ကဒ္တြင္ ေရးထားသည္။ က်ေနာ္ ထမင္းရည္လာ၀ယ္ေသာ လႈိင္သာယာက ကေလးေတြ မ်က္ႏွာကို ေျပးျမင္မိၿပီး စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိသည္။ က်ေနာ္လည္း ထို Menu ကဒ္ကေလးကို မွတ္တမ္းအေနျဖင့္ သိမ္းထားခ်င္သည့္အတြက္ စားပြဲထိုးအလစ္တြင္ အဒိႏၷာဒါနာကံ က်ဴးလြန္လိုက္မိသည္။ ည ၁၁ နာရီထိုးကာနီးက်ေတာ့ က်ေနာ္က သူငယ္ခ်င္းအား အိမ္ျပန္ရန္ အခ်က္ျပေတာ့သည္။ အေၾကာင္းမွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕႐ွိ ဘီယာဆိုင္မ်ားအားလံုး ည ၁၁ နာရီထက္ ပိုၿပီး မဖြင့္ရဟု အမိန္႔ထုတ္ထားသည္ကို က်ေနာ္သိ ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ သူငယ္ခ်င္းက ယခုညတြင္ ဆိုင္က အခ်ိန္ပိုဖြင့္ခြင့္ ရႏိုင္ေၾကာင္း၊ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ဆိုင္ထဲတြင္ ဘီယာလာေသာက္ သည့္အထဲတြင္ SB ေလးေကာင္ပါေၾကာင္း၊ ပန္းကံုးမ်ား တစ္လွည့္စီ တက္စြပ္ေနၾကသူမ်ားမွာ အဆိုပါ ေလးေကာင္ပင္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပ၍ သိရသည္။ က်ေနာ္လည္း ဆက္ၿပီး ထုိင္ခ်င္စိတ္မ႐ွိေတာ့၍ သူငယ္ခ်င္းကို ေျပာကာ ႏွစ္ေယာက္သား တကၠစီငွားၿပီး စမ္းေခ်ာင္းသို႔ ျပန္ခဲ့ၾက သည္။ အခန္းကိုေရာက္ေတာ့ ည ၁၂ နာရီ ထိုးကာနီးေနၿပီ။
ဓာတ္ပံု - ေက်ာ္သိခၤက်ေနာ္ စေနေန႔တစ္ရက္တြင္ အိမ္ကိုျပန္ေတာ့ အစ္မ အႀကီးဆံုးကေမြးသည့္ တူေတြေရာက္ေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ သူတို႔ နွင့္ ထမင္းစားၿပီး လက္ဘက္ရည္ဆိုင္သြားသည္။ က်ေနာ္လည္း သူတို႔ႏွင့္စကား ေအးေအးေဆးေဆး ေျပာခ်င္သည့္အတြက္ လူ႐ွင္းသည့္ ဆိုင္ကို ေရြး၍ ထုိင္ၾကသည္။ က်ေနာ္တို႔ ထိုင္ၿပီး ဆယ္မိနစ္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ အနားတြင္ ဆိုင္ကယ္ျဖင့္ေရာက္လာေသာ လူေျခာက္ေယာက္က ေဘးက ၀ိုင္းသံုးခုမွာ လူခြဲၿပီး ထိုင္လိုက္သည္ကို ေတြ႔လုိက္ရသည္။ တူျဖစ္သူက “ဦးေက်ာ္၊ တစ္ခုခုေတာ့၊ တစ္ခုခုဘဲ” ဟု တီးတိုးဆိုပါသည္။ က်ေနာ္က “ဘာျဖစ္လို႔လဲ” ဟုေမးရာ၊ ၄င္းက “ေဘးမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ေျခာက္ေယာက္က ဒီနယ္ေျမက ေထာက္လွမ္းေရးေတြေလ” ဟု ဆိုသျဖင့္ က်ေနာ္ ေဘးနားက ၀ိုင္းမ်ားဆီသို႔ မ်က္စိေ၀့ၿပီး ၾကည့္လိုက္သည္။ က်ေနာ့္ကို စိုက္ၿပီးၾကည့္ ေနၾကသည့္ လူေျခာက္ေယာက္ကို ေတြ႔လိုက္သည္။ က်ေနာ္ သူတို႔မ်က္ႏွာေတြကို အလြတ္က်က္ပစ္လိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္တူ ေတြ ေၾကာက္ေနမည္စိုး၍ ဘာမွ မဟုတ္ေၾကာင္း၊ ကိုယ္က ဘာမွ လုပ္ထားတာမဟုတ္၍ စိုးရိမ္စရာမလိုၾကာင္း ေျပာလိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ေခါက္ မွတ္မိေနေစရန္ ထိုလူေျခာက္ေယာက္ မ်က္ႏွာကို ေနာက္တစ္ႀကိမ္ေ၀့ၾကည့္လိုက္သည္။ ဟုတ္ၿပီ၊ ေကာင္းေကာင္း မွတ္မိသြားၿပီ။ သို႔ႏွင့္ တူႏွစ္ေယာက္ကို အခ်က္ျပကာ စက္ဘီးျဖင့္ အိမ္သို႔ ျပန္လာခဲ့ၾကသည္။ က်ေနာ္ ထိုကိစၥကို စံုစမ္းရန္ ထိုအေခါက္က အိမ္တြင္ တစ္ပတ္ေလာက္ ေနလိုက္သည္။ထိုရက္အတြင္း က်ေနာ္ အိမ္အေပၚထပ္တြင္ အေနမ်ားပါသည္။ အိမ္အေပၚထပ္မွ ေဘးအိမ္ေတြကိုေသာ္လည္း ေကာင္း၊ က်ေနာ့္ အိမ္အေရွ႕ လမ္းမကို ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေကာင္းစြာျမင္ရသည္။ ေနာက္တစ္ေန႔ ေန႔လည္ တြင္ က်ေနာ့္အိမ္အေ႐ွ႕မွ ဆိုင္ကယ္တစ္စီး အ႐ွိန္ေလ်ာ့ ေမာင္းသြားသည္ကိုေတြ႔ရသည္။ က်ေနာ့္အိမ္ဘက္သို႔ လွည့္ၾကည့္သြားသည္။ ေဒၚတုတ္က ထိုသူကို လွမ္းေခၚရာ ထိုသူက ေဒၚတုတ္အိမ္ထဲ သို႔ ၀င္သြားသည္။ ဆယ့္ငါးမိနစ္ခန္႔ၾကာေသာ္ ျပန္ထြက္သြားသည္။ ညေနေစာင္းေတာ့ က်ေနာ့္အိမ္ဘက္သို႔ ေဒၚတုတ္ ကူးလာ သည္။ အိမ္ေအာက္တြင္ ေဒၚတုတ္က အစ္မအား က်ေနာ့္ကို ေမးရာ အစ္မက က်ေနာ့္ကို ေအာက္သို႔ဆင္းခဲ့ရန္ လွမ္းေခၚသည္ကို က်ေနာ္ၾကား သည္။ က်ေနာ္ ေအာက္ထပ္ကိုေရာက္ေတာ့ ေဒၚတုတ္က “အမယ္ေလး၊ ဖိုးေက်ာ္ရယ္ နင္ကလည္း ႏိုင္ငံျခားက ျပန္လာမွ ငါတို႔ကို စိမ္းေန လိုက္တာ၊ သူငယ္ခ်င္းအိမ္မွာ ေနေနတယ္ ဆို၊ ဘယ္တုန္းကေရာက္လဲ” ဟု စပ္စုပါေတာ့သည္။ သူငယ္ခ်င္းအိမ္က ဘယ္မွာလဲ ဟုလည္းေမး သည္။ က်ေနာ္ ေဒၚတုတ္ကို မသကၤာပါ။ သို႔ေသာ္ ေလာေလာဆယ္ ေကာက္ခ်က္ခ်လို႔လည္း မျဖစ္။ ေသခ်ာေအာင္ စံုစမ္းရဦးမည္။ ညေန ထမင္းစားၿပီးေသာ္ က်ေနာ္ အိမ္အေပၚထပ္ ၀ရန္တာ မွာ ပုဏၰားကြယ္ကို မွီၿပီး ထိုင္ေနသည္။ မီးကလည္း ပ်က္ေနသျဖင့္ အျပင္က လူသြားလူ လာကိုေတာ့ သဲသဲကြဲကြဲ မျမင္ရ။ ထိုအခ်ိန္ ေခါင္းရင္းက ဖြတ္အိမ္သို႔ ဆိုင္ကယ္တစ္စီးထိုးရပ္သြားသည္။ ဖြတ္မိန္းမ ႏွင့္ စကားေျပာၾကသည္။ ၿပီးေတာ့ ထိုသူက က်ေနာ့္အိမ္ေ႐ွ႕တြင္ ဆိုင္ကယ္ကို အရွိန္ေ႐ွာ့ေမာင္းၿပီး၊ ေဒၚတုတ္အိမ္ထဲသို႔ ၀င္သြားသည္။ က်ေနာ္လည္း ထိုင္ရာမွ ထကာ ေဒၚတုတ္အိမ္ထဲသို႔ လိုက္၀င္သြားသည္။အိမ္တစပ္မိတ္နားေလာက္ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္က “ေဒၚတုတ္၊ ဘာေတြလုပ္ေနလဲ၊ စားၿပီးၿပီလား၊ ေတာ္ၾကာ လာမလည္ဘူးဆိုၿပီး စိတ္ဆိုးေနမွာစိုးလို႔ လာလည္တာ၊ ဘာေၾကြးမွာလဲ” ဟု ပါးစပ္ေသနတ္ပစ္ရင္း အိမ္ထဲသို႔၀င္ သြားသည္။ ဆိုင္ကယ္စီးလာေသာ လူမွာ ေဒၚတုတ္ႏွင့္စကားေျပာရာမွ က်ေနာ့္ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္သည္။ က်ေနာ္လည္း မ်က္လံုးခ်င္းကို တမင္ပင္ စံုလိုက္ကာ မ်က္ႏွာကို အလြတ္က်က္လုိက္သည္။ ေသခ်ာသည္ ဟိုတစ္ေန႔က က်ေနာ္ ႏွစ္ခါက်က္ခဲ့ေသာ မ်က္ႏွာ။ ထိုသူမွာ သူခိုးလူမိသလို မ်က္ႏွာမ်ိဳးႏွင့္ ေဒၚတုတ္အား ႏႈတ္ပင္မဆက္ဘဲ၊ အိမ္ထဲက ထြက္သြားေတာ့သည္။ ေဒၚတုတ္မ်က္ႏွာပ်က္သြားသည္ကိုလည္း က်ေနာ္ တစ္ၿပိဳင္နက္ ရိပ္မိလိုက္သည္။ထိုေန႔ကစၿပီး က်ေနာ္ေရာက္ေနသည့္ ကိုယ့္အေျခအေနကို က်ေနာ္သိလိုက္ပါသည္။ အစစ အရာရာ သတိထားကာမွ ေတာ္ရာက်မည္။ အစားမေတာ္တစ္လုတ္၊ အသြားမေတာ္တစ္လွမ္း၊ အေျပာမေတာ္ တစ္ခြန္းတည္း ႏွင့္ ကြိသြားမည္။ တရားသေဘာျဖင့္ဘဲေျပာေျပာ၊ ကိုယ့္လံုၿခံဳေရးအရဘဲ ဆိုဆို စားသတိ၊ သြားသတိ၊ ေျပာသတိ သတိလက္မလြတ္ေအာင္ ဆင္ျခင္ရေတာ့မည္။ ေၾသာ္…တစ္ခ်ိန္တုန္းက စည္းစည္းလံုးလံုး႐ွိခဲ့ၾကသည့္ က်ေနာ့္အိမ္နီးနားခ်င္းေတြေတာင္ ေခတ္ပ်က္ႀကီးထဲမွာ အာဏာ႐ွင္ေထာက္တုိင္ သတင္းေပးေတြ ျဖစ္ကုန္ပါ ေရာလား။ က်ေနာ္ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြကိုလည္း မယံုေတာ့ပါ။ဗူးအေပါက္တစ္ရာအား ပိတ္လို႔ရခ်င္ရမည္။ လူ႔ပါးစပ္တစ္ေပါက္ဆိုသည္မွာ ပိတ္လို႔မလြယ္။ တစ္ေန႔ က်ေနာ့္အစ္ကို အျပင္မွ ျပန္လာေတာ့ အေမေရာ၊ အစ္မေတြေရာ၊ အစ္ကိုေတြေရာ က်ေနာ့္အေျခအေနကို ဘယ္ကေန ဘယ္လိုၾကားခဲ့သည္မသိ၊ က်ေနာ့္ကို ေျပာျပၾကသည္။ က်ေနာ့္အတြက္ သူတို႔ စိတ္မခ်မ္း သာၾကေတာ့။ က်ေနာ္ကလည္း ဘာမွ မလုပ္ထားလို႔၊ ဘာမွ ျဖစ္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ စိတ္မပူၾကပါနဲ႔ ဟုသာ ေျပာရသည္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း ဂ႐ုစိုက္ရမည္။ တစ္ကယ္တမ္းခံရမည္ ဆိုလွ်င္ေတာင္၊ လုပ္ၿပီးမွသာ ခံမည္။ လုပ္ရင္ေတာင္ တန္ေအာင္ လုပ္မည္။ ၿပီးမွ ခံမည္။ ကိုယ္ဘာမွ မလုပ္ရေသးဘဲႏွင့္ေတာ့ အသားလြတ္မခံႏုိင္ပါ။ က်ေနာ့္အျဖစ္အပ်က္ အားလံုးကို ျပည္ပမွ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ေမးလ္ ပို႔ၿပီး ေျပာျပရသည္။ သူတို႔ကလည္း က်ေနာ့္အတြက္ ပူၾကၿပီ။ က်ေနာ့္အပူက သူတို႔အားလံုးကို ကူးစက္ သြားသည္။ က်ေနာ့္ကို ေထာင္အက်မခံႏိုင္။ သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႕က ေငြအခ်ိဳ႕ပို႔ေပးသည္။ ျပည္ပ ျပန္ထြက္လာႏုိင္ရန္လည္း ကူညီၾကသည္။ က်ေနာ့္အိပ္ထဲတြင္ ပိုက္ဆံကို အၿမဲတမ္း လံုလံုေလာက္ေလာက္ထည့္ထားရန္လည္း မွာၾကသည္။သို႔ႏွင့္ ေငြလမ္းခင္းကာ ခရီးသြားစာရြက္စာတမ္းကိစၥကို သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးႏွင့္လႊဲၿပီး အကုန္လုပ္ခိုင္း ရေတာ့သည္။ တစ္လၾကာမည္ဟုေျပာ သည္။ သို႔ေသာ္ ကိစၥမ႐ွိ။ တစ္လအတြင္း သည္လိုဘဲ ေနလိုက္မည္။ တစ္ရက္က်ေတာ့ က်ေနာ္ေျမနီကုန္းမွ ၿမိဳ႕ထဲသို႔အသြား၊ ေျမနီကုန္းမွတ္တိုင္တြင္ က်ေနာ့္ေဘးနားမွ မတ္တပ္ရပ္ကာ က်ေနာ့္ကို က်က္ေနသည္ဟု ထင္ရေသာ မ်က္ႏွာတစ္ခုကို ကားေစာင့္ရင္း သတိထားမိသည္။ ေျမနီကုန္းမွ ၿမိဳ႕ထဲသို႔ သြားလွ်င္ ၄၅၊ ၄၈၊ ၅၁ ႏွင့္ အျခားလိုင္းကား ေပါင္းစံု႐ွိသည္။ က်ေနာ္မွတ္တိုင္တြင္ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ေပၿပီးရပ္ေနလိုက္သည္။ ထိုအေတာအတြင္း ၿမိဳ႕ထဲသို႔ သြားသည့္ကားမ်ား တစ္စီးၿပီးတစ္စီး လာရပ္သြားသည္။ သို႔ေသာ္ က်ေနာ့္ကို က်က္ေနေသာ သူက လိုက္မသြား။ မွတ္တိုင္မွာလည္း လူက႐ွင္းသြားသည္။ ဒိုင္နာေဂါင္းတိုတစ္စီးလာရပ္သည္။ ကားေပၚမွာ ခရီးသည္အနည္းငယ္သာပါသည္။ က်ေနာ္ကားေပၚကို လိုက္တက္ေတာ့ ထိုသူကလည္း လိုက္တက္သည္။ ကားထြက္သြားသည္ ေနာက္မွတ္တိုင္က ဟယ္လ္ပင္န္ မွတ္တိုင္၊ စပယ္ယာက မွတ္တုိင္ကို ေမးသည္။ ဘယ္သူမွ မေျဖ။ ေနာက္ထပ္တစ္မွတ္တုိင္က ပဲခူးကလပ္၊ စပယ္ယာက မွတ္တုိင္ေမးသည္။ ဘယ္သူမွ မေျဖ၊ သို႔ႏွင့္ က်ေနာ္က မွတ္တိုင္ပါသည္ဟုေျပာသည္။ ထိုလူကလည္း ပါသည္ဟု လိုက္ေျပာသည္။ ပဲခူးကလပ္ေရာက္ေတာ့ အတက္လူ ရွိသည့္အတြက္လည္း ကားက ရပ္သည္။ က်ေနာ္မဆင္းပါ။ ထိုလူလည္း မဆင္းပါ။ ေနာက္ထပ္တစ္မွတ္တိုင္က စိန္ဂၽြန္းမွတ္တိုင္၊ စပယ္ယာက မွတ္တုိင္ေမးသည္။ ခရီးသည္တစ္ဦးက ပါသည္ဟုေျဖသည္။ စိန္ဂၽြန္းေရာက္ေတာ့ အဆိုပါ ခရီးသည္တစ္ဦးဆင္းသည္။ ေနာက္မွတ္တုိင္က စံျပ။ စပယ္ယာက ေမးသည္။ မည္သူမွ မေျဖ၊ သို႔ႏွင့္ က်ေနာ္ က စံျပ ပါသည္ဟုေျပရာ၊ ထိုလူကလည္း ပါသည္ဟုေျပာသည္။ စံျပမွတ္တိုင္ေရာက္ေသာ္၊ က်ေနာ္ မဆင္းပါ။ ထိုသူလည္း မဆင္းပါ။ အတက္ခရီးသည္ ႐ွိေန၍သာ စပယ္ယာႏွင့္ စကားမမ်ားရျခင္းျဖစ္သည္။ သို႔မဟုတ္ပါက ခဏခဏ ဆင္းမည္ေျပာၿပီး မဆင္းပါက စပယ္ယာ စိတ္တိုမည္။ သို႔ႏွင့္ စံျပမွတ္တုိင္ကေနကား စထြက္ၿပီး မီးပိြဳင့္တြင္ မီးနီသြားသည္။ ထိုအခါ က်ေနာ္ ဖ်က္ကနဲ ကားေပၚမွ ဆင္းလိုက္သည္။ မီးပိြဳင့္စိမ္းသြားသည္၊ ကားလည္း ထြက္သြားသည္။ ထိုသူ အငိုက္မိ သြားသည္။ ထိုလူက က်ေနာ့္ကိုလွမ္းၾကည့္ေနသည္ကို ျမင္ရသည္။ က်ေနာ့္ အေသးစားေအာင္ျမင္မႈတစ္ခု အတြက္ ထိုသူကို တက္တာ လွမ္းျပလိုက္သည္။ က်ေနာ့္ကိုယ္ က်ေနာ္ ငယ္ငယ္တုန္းကလို လိုက္တမ္းေျပးတမ္း စကားေနသည္ဟုသာ တြက္ထားသည္။ အခုလို လွည့္စားလိုက္ရတာကိုက က်ေနာ့္အတြက္ ေပ်ာ္စရာတစ္ခုလို႔ထင္ထား သည္။က်ေနာ္ ထိုအေတာအတြင္း အလားတူ ျဖစ္ရပ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ႀကံဳခဲ့ရသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ လမ္းသြားလမ္းလာမ်ား၊ ကားေပၚမွ ခရီးသည္မ်ား၏ အ၀တ္အစား ၀တ္ဆင္ပံုမ်ားကို သုေတသန လုပ္ရသည္။ ဘယ္ကိုသြားသြား အမ်ိဳးသား အမ်ားစုမွာ အကၤ်ီဆိုလွ်င္ အကြက္၊ လံုခ်ည္ဆိုလွ်င္ အကြက္ေတြ ၀တ္တာမ်ားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ က်ေနာ္လည္း ေနာက္ကို အျပင္သြားလွ်င္ အက်ၤီအကြက္၊ လံုခ်ည္အကြက္သာ ၀တ္သြားသည္။ ကိုယ့္ကို အျခားတစ္ေယာက္ေယာက္ အလြယ္တစ္ကူ က်က္ႏိုင္၊ မွတ္ႏုိင္မည့္ တီ႐ွပ္ေျဗာင္တို႔၊ အကၤ်ီအက်ား၊ လံုခ်ည္ အစင္းတို႔၀တ္ပါက ကိုယ့္အတြက္ မလံုၿခံဳပါ။ ၿပီးေတာ့ ဟိုဘက္သည္ဘက္ လွန္လို႔ရသည့္ အေရာင္ ႏွစ္ခု ႏွင့္ ေက်ာပိုးအိပ္ထဲတြင္ အ၀တ္ အစားကို အၿမဲတမ္း တစ္စံုပိုထည့္ထားသည္။ လိုအပ္လွ်င္ ေျပာင္း၀တ္လိုက္မည္။ အပိုယူလာေသာ အ၀တ္အစားသည္ ကိုယ္၀တ္ထားေသာ အ၀တ္အစား ႏွင့္ အေရာင္အေသြး၊ အဆင္ မတူေစရန္ ေသခ်ာေရြးခ်ယ္ၿပီး ယူလာရသည္။သည္လိုႏွင့္ တစ္လေလာက္ၾကာေတာ့ ပတ္စ္ပို႔လည္း ရၿပီ။ အိမ္ကလည္း က်ေနာ့္ကို ျမန္ျမန္သြားေစခ်င္သည္။ အျပင္ကသူငယ္ခ်င္းမ်ားေရာ၊ အထဲက သူငယ္ခ်င္းမ်ားေရာ၊ အားလံုးကပါ ျဖစ္ႏုိင္လွ်င္ ျမန္ျမန္ထြက္လာ ေစခ်င္သည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြလႊဲလိုက္သည့္ ေငြေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္ ဒုတိယအႀကိမ္ ျပည္ပခရီးအတြက္ ဆိုင္းျပင္းရေတာ့သည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔လူမ်ိဳး အလုပ္သမား ဒုကၡသည္တို႔ ဒုကၡေရာက္ေနရာ မေလး႐ွားသို႔ပင္ ျပန္လာၿပီး၊ ကိုယ္ကဲ့သို႔ မေတြ႔ႀကံဳဖူးသူမ်ားကိုလည္း စာေရးကာ ကိုယ္ေတြ႔ေတြ မွ်ေ၀ရင္း၊ ကိုယ့္လူမ်ိဳး ဒုကၡသည္ေတြအနားမွာေနရင္း လူမႈေရးအလုပ္ေတြကိုသာ ေဇာက္ခ် လုပ္ျဖစ္ေတာ့သည္။

စစ္ကၽြန္စနစ္ေအာက္က သားေကာင္မ်ား။

အခ်ိန္ကား (၁၉၉၄) ခုႏွစ္။ေနရာကား သန္လ်င္တဘက္ကမ္း။အေၾကာ္သည္ ေဒၚေအးစိန္၏ အိမ္တြင္ လူစည္ကားေနသည္။ ဖတဆိုးသားေလး ေက်ာ္စြာမင္း ဆယ္တန္းကို ႏွစ္ဘာသာဂုဏ္ထူးျဖင့္ ေအာင္သည္မို႕ အခမ္းအနားေလးတခု က်င္းပေနျခင္းျဖစ္သည္။ ရပ္ကြက္ထဲမွ လူအမ်ားကို မုန္႕ဟင္းခါးပြဲေလးႏွင့္ ဧည့္ခံေနရင္း ေဒၚေအးစိန္ရင္ထဲတြင္ ၀မ္းနည္း၀မ္းသာခံစားေနရသည္။ ၀မ္းနည္းသည္က ခင္ပြန္းသည္အတြက္၊ ၀မ္းသာရသည္က ခ်စ္လွစြာေသာ သားေလးအတြက္။ ခင္ပြန္းသည္ဆံုးပါး သြားျပီေနာက္မွာ ဘ၀ကို ပင္ပင္ပန္းပန္း ရုန္းကန္ရင္း သားေလးကို လူလားေျမာက္ေအာင္ တာ၀န္ယူခဲ့ရသည္။ ေျခာက္ႏွစ္ဆိုေသာကာလမွာ ပင္ပန္းပါဘိျခင္း။ အခုေတာ့ ပင္ပန္းရက်ိဳးနပ္ပါသည္။ သားေလးဆယ္တန္းေအာင္သြားျပီ။ အေၾကာ္သည္ မုဆိုးမသားေလး ဘြဲ႕ရပညာတတ္ျဖစ္ေအာင္ ဆက္ၾကိဳးပမ္းရဦးမည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေမရဲ႕သားေလး ဘယ္ေတာ့မွ မ်က္ႏွာမငယ္ေစရ။“အေမေပ်ာ္လိုက္တာသားရယ္၊ ငါ့သားေလးအတြက္ အေမဂုဏ္ယူတယ္သိလား။ တကၠသိုလ္ ဆက္တက္ေနာ္သား။ အေမထားေပးမယ္”“အေမလဲ ပင္ပန္းေနပါျပီအေမရယ္။ အေမပိုက္ဆံ မကုန္ေအာင္ေလ သားစစ္တကၠသိုလ္ပဲ သြားေတာ့မယ္”“ဘာ—-”သားေလးရဲ႕ စကားသံအဆံုးမွာ သူမတကိုယ္လံုး ေအးစက္ေတာင့္တင္းသြားသည္။ “အမယ္ေလး၊ ကိုေသာင္းမင္းရယ္”လို႕သာ တမ္းတဟစ္ေအာ္ျပီး ငိုလိုက္ခ်င္စိတ္ေပါက္သြားသည္။“သားရယ္။ စစ္တကၠသိုလ္ေတာ့မသြားပါနဲ႕။ မင္းအေဖေသရတာ စစ္တပ္က ပစ္တဲ့ ေသနတ္က်ည္ဆံေၾကာင့္ဆိုတာ သားလဲသိသားနဲ႕”လြန္ခဲ့ေသာ ေျခာက္ႏွစ္က အတိတ္ဆိုးမ်ားကို ျပန္သတိရလာသည္။ ကိုေသာင္းမင္းက ကုန္းလမ္းပို႕ေဆာင္ေရး (ကပရ)က ၀န္ထမ္း။ ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုမွာ ပါ၀င္ဆႏၵျပခဲ့ရင္း စစ္တပ္မွပစ္ေသာ ေသနတ္က်ည္သင့္ျပီး ေသဆံုးခဲ့ရတာျဖစ္သည္။“သားသိပါတယ္အေမရယ္။ ဒါေပမယ့္ သားတို႕မွာ ေရြးစရာလမ္းမွ မရွိေတာ့တာပဲ။ သားတကၠသိုလ္တက္ျပီး ဘြဲ႕ရေတာ့ေကာ အလုပ္ရမွာမွ မဟုတ္တာပဲ အေမရယ္။ အခုရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီးမွာ ဘြဲ႕ရတကၠစီေမာင္းသမားေတြမွ အမ်ားၾကီးရယ္။ စေဘာ္တင္စရာေလးရွိရင္ေတာ့ တကၠစီေလး ေမာင္းလို႕ရမယ္။ ဒါေပမယ့္ သားတို႕မွာ စေဘာ္တင္စရာေငြေတာင္ ရွိတာမွမဟုတ္တာပဲ။ ျပီးေတာ့ အေမပင္ပင္ပန္းပန္း ရွာထားတဲ့ ေငြေတြနဲ႕ ေက်ာင္းမတက္ပါရေစနဲ႕ အေမရယ္။ အခုအခ်ိန္မွာ စစ္တကၠသိုလ္တခုတည္းပဲ ထြက္ေပါက္ရွိေနတာ”“ေက်ာ္စြာမင္း၊ သားေလးရယ္။ သားအတြက္ အေမၾကိဳးစားလာခဲ့သမွ်ဟာ လူသတ္သမားျဖစ္ဖို႕ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ မလုပ္ပါနဲ႕”“သားဆံုးျဖတ္ျပီးျပီအေမ။ သားဘ၀တက္လမ္းအတြက္ ဒီအက္စ္ေအကိုပဲသြားခ်င္တယ္”

(၂)အခ်ိန္ကား (၂၀၀၅) ခုႏွစ္။ေနရာကား ရန္ကုန္ျမိဳ႕ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းသစ္။“သမီး၊ ဆံုးျဖတ္ျပီးျပီလား”ေမေမ့ရဲ႕ ေအးစက္စက္အသံေၾကာင့္ လင္းလင္းႏြယ္ မ်က္ႏွာေလးငယ္သြားရသည္။ ခ်စ္သူက လက္ထပ္ခ်င္သည္ဆို၍ ေမေမ့အား ေျပာျပ အသိေပးရျခင္းျဖစ္သည္။ စစ္တပ္မွ အရာရွိငယ္ေလးမို႕ ေမေမမျငင္းေလာက္ပါဘူး ထင္ထားမိသည္။“ေမေမကသေဘာမတူလို႕လားဟင္”“မတူရံုတင္မကဖူးသမီး။ အဲလိုလူစားမ်ိဳးေတြနဲ႕ မပတ္သက္ခ်င္ဘူး”“ဘာျဖစ္လို႕လဲေမေမ”“ေမေမဟာ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀တဲ့မ်ိဳးရိုးက ဆင္းသက္လာေပမယ့္ လူတန္းစားလံုး၀ မခြဲတတ္တာ သမီးသိတယ္ေနာ္”“သိပါတယ္ေမေမ”“ေမေမလူတိုင္းကို ေမတၱာထားႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအထဲမွာ ဒီလိုလူေတြမပါဘူး။ လူသတ္သမားေတြ မပါဘူး”ေမေမ့ မ်က္၀န္းထဲက နာၾကည္းမွဳ အရိပ္ေတြကို ျမင္ေတြ႕ေနရတာမို႕ သူမမွာ အသံပင္မထြက္ရဲ။“လူနာေတြကို ေမေမသိပ္ခ်စ္တယ္သမီး။ ေမေမတို႕ဆရာ၀န္၊ ဆရာမေတြ အလုပ္ဆိုတာက လူနာေတြကို ကယ္ဖို႕။ ေဆးရံုဆိုတာ လူ႕အသက္ေတြကို တတ္ႏိုင္သမွ် ၾကိဳးစားကယ္တင္ေနတဲ့ေနရာ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္က စစ္တပ္ဟာ လူ႕အသက္ေတြကို ကယ္တင္ေနတဲ့ ေဆးရံု၀င္းထဲကို ေသနတ္ေတြနဲ႕ ပစ္ခဲ့ၾကတယ္။ လူသတ္ပြဲေတြကို ရပ္ပါေတာ့လို႕ ေတာင္းဆိုခဲ့တဲ့ ဆရာ၀န္၊ ဆရာမေလးေတြကို ေသြးေအးေအးနဲ႕ သတ္ပစ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒီျမင္ကြင္းေတြကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ ေတြ႕ထားရတဲ့ ေမေမဟာ ဒီလိုလူမ်ိဳးတေယာက္ကို ကိုယ့္မိသားစုထဲ အ၀င္မခံႏိုင္ဘူးေနာ္သမီး”“ေမေမရယ္။ အဲဒီတုန္းက ကိုကိုတို႕ပါခဲ့တာမွမဟုတ္တာ။ အခုတပ္မေတာ္ၾကီးကလဲ ေျပာင္းလဲေနပါျပီ ေမေမရဲ႕။ အရင္လိုမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး”“ေတာ္စမ္းလင္းလင္းႏြယ္။ မင္းသားေခါင္းဆိုတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ စြပ္ထားႏိုင္မွာတဲ့လဲ။ ေမေမတခြန္းပဲ ေျပာမယ္ေနာ္သမီး။ လံုး၀သေဘာမတူႏိုင္ဘူး။ ေယာက်္ားမရွားပါဘူးသမီးရယ္။ သမီးၾကိဳက္တယ္ဆိုရင္ လမ္းေဘးက ဆိုက္ကားသမားကို ေရြးလာလဲ ေမေမသေဘာတူမယ္။ ဒါေနာက္ဆံုးေျပာတာ”အင္မတန္ျပတ္သားထက္ျမက္လွေသာ ေမေမ့ကို သူမ ဘာမွျပန္မေျပာရဲေတာ့ပါ။ သို႕ေပမယ့္ ကိုကို႕ကိုလဲ မခြဲႏိုင္။ အခ်စ္အတြက္ စြန္႕စားဖို႕ သူမဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်လိုက္ေတာ့သည္။ ဘာပဲေျပာေျပာ တဦးတည္းေသာ သမီးေလးကို ေမေမ မစြန္႕ပစ္ရက္ႏိုင္ပါဘူးေလ။

(၃)၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊ မတ္လ။တပ္ရင္း ( ) အရာရွိအိမ္ယာ။“မင္းကို ၀တ္တာ၊ စားတာ၊ ေနတာ၊ ထိုင္တာ ဂရုစိုက္ပါလို႕ ငါဘယ္ႏွစ္ခါ ေျပာရမလဲ”“အဲလိုေျပာရေအာင္ က်ြန္မက ဘာေတြ လုပ္ေနလို႕လဲကိုကို”“ဒီေန႕အခမ္းအနားမွာ မင္း၀တ္လာတဲ့ စိန္နားကပ္ၾကီးကို ေျပာေနတာ”“ဒါဘာထူးဆန္းလို႕လဲကိုကို။ စိန္အပါး၀ိုင္းနားကပ္။ က်ြန္မတို႕ မ်ိဳးရိုးစဥ္ဆက္ ဒီလိုပဲ ၀တ္ခဲ့ၾကတာပဲ။ အခမ္းအနားပဲကိုကို။ ၀တ္မွာေပါ့”“မင္း၀တ္ထားတာေတြၾကည့္ျပီး၊ တပ္ရင္းမွဴးကေတာ္ ဘယ္ေလာက္မ်က္ႏွာပ်က္ေနတယ္ဆိုတာ မင္းမျမင္ဘူးလား”“ဘယ္တတ္ႏိုင္မွာလဲကိုကို။ ကိုယ့္ရွိလို႕ကိုယ္၀တ္တာပဲ။ ျပီးေတာ့ ဒါက သူတို႕လို မတရားသျဖင့္ စီးပြားရွာလာဘ္စားျပီး၊ ရထားတဲ့ ရတနာေတြမွမဟုတ္တာ။ မိဘအေမြပဲေလ။ သန္႕သန္႕ရွင္းရွင္းေတြ”“မင္းစကားေတြ ဘယ္ေရာက္ေနလဲဆိုတာ မင္းသိသင့္တယ္ေနာ္။ မင္းအခုေနေနတာ စစ္တပ္ကြ။ မင္းယူထားတဲ့ ေယာက်္ားက စစ္သား”“ဘာလဲကိုကို။ စစ္တပ္ဆိုတာ ဒီလိုၾကီးႏိုင္ငယ္ညွဥ္း လုပ္ေနတဲ့ေနရာမ်ိဳးလား။ ေယာက်္ားရဲ႕ အထက္အရာရွိ မိန္းမေတြေရွ႕မွာ ကိုယ့္မိဘ အေမြရတနာေလးကိုေတာင္ ထုတ္မ၀တ္ရတဲ့ ေနရာမ်ိဳးလား”“စစ္တပ္ဆိုတာ အထက္လူၾကီးေတြကို ရိုေသေလးစားရတဲ့ ေနရာမ်ိဳးကြ။ လူၾကီးေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာအရိပ္အကဲကို သိရတယ္။ သူတို႕မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ေနရမယ္။ လူၾကီးကေတာ္က စိန္၀င္ရင္ ကိုယ္က ေရႊပဲ၀တ္ရမယ္။ သူတို႕ကို တုျပိဳင္သလိုမ်ိဳး ဘယ္ေတာ့မွမျဖစ္ရဘူး”“ေတာ္စမ္းပါကိုကိုရာ။ အဲဒီၾသ၀ါဒေတြကို ဘယ္ႏွစ္ခါ ေျခြေနဦးမွာလဲ။ မေျပာခ်င္လို႕ ၾကည့္ေနတာေနာ္ကိုကို။ က်ြန္မပညာတတ္မိန္းမ။ ပညာ၊ ဥစၥာရွိေပမယ့္ က်ြန္မမေမာက္မာဘူး။ ဘယ္တုန္းကမွ လူတဘက္သားကို ႏိွမ့္ခ်မဆက္ဆံဘူး။ ကိုကို႕ကို ခ်စ္လြန္းလို႕သာ ကိုကို႕ လူၾကီးမိန္းမေတြရဲ႕ ေမာက္မာမွဳေတြကို သည္းခံေနတာေနာ္။ လူၾကီးကေတာ္ဆိုတာေတြကို ေျခသလံုးဖက္ ဒူးတုပ္ခယေနရတဲ့ဘ၀ကို သိပ္ျပီး ေက်နပ္လြန္းတယ္မထင္နဲ႕”“မေက်နပ္ေတာ့ မင္းကဘာလုပ္ခ်င္လဲ။ မင္းဟာ ငါ့မိန္းမ။ ဗိုလ္ၾကီးေက်ာ္စြာမင္းရဲ႕ မိန္းမ။ ဒီေတာ့ ငါ့အထက္က အရာရွိကေတာ္ေတြအားလံုးဟာ မင္းရဲ႕ အထက္လူၾကီးေတြပဲ။ ရိုေသေလးစားရမယ္။ ခိုင္းတာလုပ္ရမယ္။ ဒါပဲ”“ဟုတ္ပါတယ္။ ဘာလုပ္လို႕ရမွာလဲ။ က်ြန္မကိုက က်ြန္ေယာက်္ားကို ယူခဲ့မိတာကိုး။ က်ြန္မိန္းမပဲျဖစ္ရေတာ့မွာေပါ့”သူမရဲ႕ ေပါက္ကြဲေအာ္ဟစ္သံအဆံုးမွာ ဗိုလ္ေက်ာ္စြာမင္းရဲ႕ လက္က ေလထဲသို႕ေျမာက္တက္သြားသည္။“မင္းလက္ကို ခ်လိုက္စမ္း၊ ေက်ာ္စြာမင္း”သူမမ်က္စိပိတ္လိုက္မိစဥ္မွာ ကယ္တယ္ရွင္ ေမေမ့အသံက ထြက္ေပၚလာခဲ့သည္။ သမီးကို စိတ္မခ်သူ ေမေမက ေဆးခန္းအျပန္ဆို တခါတေလ ၀င္လာေနက်။“မင္းကိုဒို႕က ေယာက်္ားေကာင္းတေယာက္လို႕ ထင္ထားတာ။ လက္စသတ္ေတာ့ တကယ့္ လူဖ်င္းလူညံ့ပါလား”“လင္မယားၾကားမွာ ၀င္မပါခ်င္ပါနဲ႕ အန္တီ”“ပါရမယ္ေက်ာ္စြာမင္း။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ လင္းလင္းႏြယ္ဟာ ဒို႕သမီးျဖစ္ေနလို႕ပဲ။ သမီးတေယာက္ရဲ႕ အႏၱရာယ္ကို ကာကြယ္ဖို႕ အေမတေယာက္မွာ တာ၀န္ရွိတယ္”“အန္တီ့သမီးမွာ ဘာအႏၱရာယ္မွ က်ေရာက္ေနတာမဟုတ္ဘူး။ မလိမၼာလို႕၊ လူအရိပ္အကဲနားမလည္လို႕ က်ြန္ေတာ္က ဆံုးမေနတာ”“ဒို႕သမီးကို လူရာ၀င္ေအာင္ အေမတေယာက္အေနနဲ႕ ဆံုးမလမ္းညႊန္ခဲ့ျပီးသား။ လူအရိပ္အကဲ ဆိုတာကိုလဲ သူနားလည္တယ္။ သူ႕အခြင့္အေရးကိုလဲ သူနားလည္တယ္။ ဧည့္ခံပြဲဆိုတာကို ဘယ္လို၀တ္စားသြားရမယ္၊ အသုဘဆိုတာကို ဘယ္လို ၀တ္စားသြားသင့္တယ္ဆိုတာလဲ သူသိတယ္။ ေအး- တခုေတာ့ရွိတယ္။ က်ြန္ခံနည္းကိုေတာ့ ဒို႕မသင္ေပးခဲ့ဖူးဘူး”“အန္တီက က်ြန္ေတာ့္ကို ေစာ္ကားေနတာလား”“မင္းအေၾကာင္းမင္းသိမွာေပါ့။ ကိုယ့္မိန္းမတေယာက္ကို သူတပါးေရွ႕မွာ ဒူးတုပ္ခစားဖို႕ က်ြန္ဇာတ္သြင္းေနတဲ့ ေယာက်္ားမ်ိဳး ဒို႕တသက္မွာ ဒီတခါပဲ ေတြ႕ဖူးေသးတယ္။ ကိုယ့္မိန္းမကိုယ္ မကာကြယ္ေပးႏိုင္ပဲ အိမ္တြင္းအၾကမ္းဖက္မွဳလုပ္ေနတဲ့ ေယာက်ာ္းတေယာက္လက္ထဲမွာ ဒို႕သမီးကို ဘယ္လိုစိတ္ခ်ရမလဲ”ေမေမနဲ႕ သူ စကားေျပာေနစဥ္မွာ သူမေခါင္းထဲတြင္ အေတြးမ်ား ရွဳပ္ယွက္ခတ္ေနသည္။ သူ႕ကိုခ်စ္တာမွန္ေပမယ့္ ဒီလိုဒဏ္ေတြကို သူမမခံႏိုင္။ မဆီမဆိုင္ သူတပါးေအာက္က်ိဳ႕ေနရသည့္ ဘ၀ကိုလဲ သူမစိတ္ကုန္လွပါျပီ။ ၾကီးႏိုင္ငယ္ညွဥ္းျဖစ္ရပ္မ်ားစြာကိုလဲ သူမေတြ႕ေနခဲ့ရျပီ။ အထက္လူၾကီးကေတာ္ ေျခသလံုးကို ႏွိပ္ေပးရတဲ့အၾကိမ္မ်ားလဲ မနည္းေတာ့။ ေယာက်္ားမ်ား အလုပ္သြားေနစဥ္၊ အရာရွိငယ္မိန္းမမ်ားကို အိမ္ေခၚျပီး ညစ္ညမ္းေခြမ်ားျပေနသည့္ လူၾကီးကေတာ္ကလဲ ရွိေသးသည္။ စေကာ့ေစ်းေခၚသြားျပီး သူတို႕ စေမာေလးမ်ားႏွင့္ ခ်ိန္းေတြ႕သည္ကို မဆီမဆိုင္ အေဖာ္လိုက္ေပးရသည္ကလဲ ရွိေသးသည္။ အထက္ကိုဖားျပီး ေအာက္ကိုဖိရသည္ကိုလဲ ရြံ႕မုန္းလွျပီ။ သူမတသက္လံုး အိမ္ေဖာ္ေတြရဲ႕ ၾကီးလွခဲ့တာဆိုေပမယ့္ ပိုက္ဆံေပးျပီး အကူအညီ ေခၚထားခဲ့ျခင္းသာျဖစ္သည္။ အခုက်ေတာ့ သူတို႕ေယာက်္ား စစ္သားျဖစ္တာနဲ႕ပဲ တပ္ၾကပ္ၾကီးအိမ္က ေခၚခိုင္းလိုက္၊ အရာခံဗိုလ္အိမ္ကေခၚခိုင္းလုိက္၊ အရာရွိအိမ္က ေခၚခိုင္းလိုက္လုပ္တာကို ခံေနၾကရရွာသည္။ လက္ေအာက္က စစ္သားမိန္းမမ်ား ဘ၀ကိုလဲ သနားလွသည္။“က်ြန္မတခုေျပာမယ္ကိုကို။ ထမင္းတလုတ္ရွာစားဖို႕ဆိုတာ မခက္ခဲပါဘူး။ ကိုကိုတပ္ကေန ထြက္လိုက္ပါ။ က်ြန္ခံျပီး စားရတဲ့ ထမင္းကို မက္မေနစမ္းပါနဲ႕”“မင္းပါးစပ္ပိတ္ထားလို႕ ငါေျပာေနတယ္ေနာ္။ ကဲ-အန္တီ။ ျမန္ျမန္ျပန္ပါေတာ့ဗ်ာ။ က်ြန္ေတာ္တို႕ လင္မယားခ်င္းကိစၥ အခ်င္းခ်င္းရွင္းပါရေစ”“ေဆာရီးပဲ။ ေမာင္ေက်ာ္စြာမင္း။ မင္းလိုလူတေယာက္ လက္ထဲမွာ ဒို႕သမီးကို ထားခဲ့ဖို႕ ဒို႕စိတ္မခ်ဘူး။ သမီး -လာ။ ေမေမနဲ႕လိုက္ခဲ့”ေမေမ့ေခၚသံအဆံုးမွာ သူမအခန္းထဲ၀င္ျပီး ပစၥည္းသိမ္းမိခဲ့ေတာ့သည္။ လြတ္လပ္ေသာ မိသားစုဘ၀ေလးကိုသာ သူမလိုခ်င္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ အိမ္ေထာင္ေလးတခါျပဳမိကာမွ အိမ္ေထာင္သည္ ေယာက်္ားကိုသာမက ရွိသမွ် လူအားလံုးရဲ႕ က်ြန္သေဘာက္ျဖစ္ေနခဲ့ရသည္ကို သူမဘ၀င္မက်ပါ။ မရီမျပံဳးခ်င္ပဲ ဟန္ေဆာင္ျပံဳးျပေနရသည့္ ဘ၀ေတြကိုလဲ သူမျငီးေငြ႕လွျပီ။

(၄)၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ။သန္လ်င္တဘက္ကမ္း။ေဒၚေအးစိန္တေယာက္ ဘုရားရွိခုိးျပီး ေမတၱာသုတ္တရားေတာ္ကို ရြတ္ဖတ္ေနမိသည္။ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနေသာ သားေလးေဘးအႏၱရာယ္ကင္းေ၀းဖို႕ကိုလည္း ဆုေတာင္းေနမိသည္။ သားေလးတပ္က ရန္ကုန္မွာဆိုေပမယ့္၊ မိသားစုအိမ္ေလးကို မခြာရက္တာေၾကာင့္ သားေလးႏွင့္ သြားမေနျဖစ္ပါ။ တလတခါ ေရာက္ေရာက္လာတဲ့ သားေလးနဲ႕ ေခ်ြးမကိုပဲ အိမ္ကေန ေစာင့္စားေတြ႕ရေတာ့သည္။ အခုတေလာေတာ့ ဘာျဖစ္တယ္မသိ။ လူေတြေပၚမလာပဲ ေငြပဲ ေရာက္ေရာက္လာတတ္သည္။ ေနထိုင္ပဲ မေကာင္းလို႕လား။“ေဒၚၾကီးစိန္ေရ။”ရပ္ကြက္ထဲက ေမာင္ေအးအိမ္ေပၚတက္လာတာေၾကာင့္ ဧည့္၀တ္ျပဳရသည္။ ဒီသူငယ္ေလးက ရပ္ကြက္ထဲက လူမွဳေရးကိစၥမွန္သမွ် တက္တက္ၾကြၾကြပါ၀င္တတ္သည္။ သူမကိုလဲ အသက္ၾကီးအမယ္အိုဆိုျပီး ေစာင့္ေရွာက္ေပးသည္။ အင္တာနက္ဆိုလား၊ ဘာဆိုလားေတာ့မသိ။ ေကာ္ဖီဆိုင္လို႕ေတာ့ ၾကားဖူးသည္။ အဲဒီဆိုင္ၾကီးကိုလဲ ဖြင့္ထားေသးသည္။“ေဒၚၾကီးရယ္။ ေဒၚၾကီးသား၊ ကိုေက်ာ္လုပ္ရက္တယ္ဗ်ာ”“ေဟ”သားအသံၾကားေတာ့ သူမေသခ်ာနားစြင့္မိသည္။ ေမာင္ေအးမ်က္လံုးမွာ မ်က္ရည္စေတြကို ေတြ႕လိုက္ရတာေၾကာင့္ စိတ္ထဲမေကာင္းျဖစ္သြားသည္။ ဘာမ်ားျဖစ္လို႕ပါလိမ့္။“ဘာျဖစ္လို႕လဲကြယ္။ ေဒၚၾကီးကို ေသခ်ာေျပာျပမွေပါ့”“အခုတေလာ ရန္ကုန္မွာ ဘုန္းၾကီးေတြ ေမတၱာပို႕ ဆုေတာင္းပြဲေတြ လုပ္ၾကတယ္ေဒၚၾကီး။ ျမန္မာျပည္ၾကီး ျငိမ္းခ်မ္းသာယာဖို႕အတြက္ လမ္းေလွ်ာက္ျပီး ေမတၱာပို႕ၾကတာ။ အဲဒါဗ်ာ။ ဟိုေန႕က ေရႊတိဂံုဘုရားေပၚမွာ ေမတၱာပို႕၀တ္ျပဳေနတဲ့ ဘုန္းၾကီးေတြကို ေခါင္းရိုက္ခြဲျပီး သတ္ၾကတယ္။ သံဃာေတာ္အမ်ားၾကီးကိုလဲ စစ္ကားၾကီးေတြနဲ႕ ဖမ္းေခၚၾကတယ္။ လမ္းေပၚမွာလဲ လူေတြနဲ႕ သံဃာေတြနဲ႕ကို ေသနတ္ေတြနဲ႕ပစ္၊ ဒုတ္ေတြနဲ႕ရိုက္ၾကတယ္”“ အို-ဘုရား။ ဘုရား။ မၾကားရက္စရာေတြ။ ဗုဒၶဘာသာတိုင္းျပည္မွာ ဒီလိုေတြျဖစ္ေနတယ္ဟုတ္လား။ ေရႊတိဂံုဘုရားေပၚမွာ ၀တ္ျပဳေနတဲ့ သံဃာကို ေခါင္းရိုက္ခြဲသတ္တယ္၊ ဟုတ္လား။ တိရစာၦန္ေတြ၊ လူစင္စစ္က ျပိတၱာျဖစ္မယ့္ဟာေတြ”“ဟုတ္တယ္ေဒၚၾကီးရယ္။ ၾကားရတဲ့လူတိုင္းလဲ ငိုယိုမ်က္ရည္က်ေနၾကရတယ္။ လူမဆန္ဘူးဗ်ာ။ လူေတြမဟုတ္ဘူး။ ပိုျပီးဆိုးတာက။ ဒီမွာၾကည့္ပါဦးေဒၚၾကီးရာ။ အင္တာနက္မွာ ပါလာတဲ့ဓာတ္ပံု။ အဲဒါေတြကို စီစဥ္ကြပ္ကဲေနတဲ့ စစ္ဗိုလ္က ကိုေက်ာ္မွကိုေက်ာ္အစစ္ဗ်။ ေဒၚၾကီးသားကိုေက်ာ္ဗ်”မယံုႏိုင္စရာ ပံုရိပ္ကိုၾကည့္ရင္း သူမၾကက္ေသေသသြားသည္။ ဒါဟာ သူမေမြးထုတ္ခဲ့တဲ့ သားတဲ့။ ဒါဟာ သူမအေၾကာ္ဆီပူအိုးေဘးမွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အပူခံျပီး ပညာသင္ေပးခဲ့တဲ့ သားတဲ့။ ဒါဟာ ဘုရားသားေတာ္ေတြကို ေစာ္ကားသတ္ျဖတ္ေနတဲ့သားတဲ့။ ဘုရား။ ဘုရား။ဘုရားစင္ေရွ႕သို႕ သူမေျပးသြားလိုက္သည္။“အရွင္ဘုရား။ ဒီလိုသားဆိုးသားမိုက္ကို လူလားေျမာက္ေစခဲ့တဲ့ တပည့္ေတာ္မကို ခြင့္လႊတ္ပါဘုရား”

(၅)(၂၀၀၇) ေအာက္တိုဘာလ။စင္ကာပူႏိုင္ငံ။ေမြးဖြားျပီး ေဆးရံုမွဆင္းလာကာစမို႕ သူမတကိုယ္လံုးႏြမ္းနယ္ေနသည္။ ကိုကိုနဲ႕ လမ္းခြဲခဲ့စဥ္ကတည္းက သူမဆီမွာက ကိုကို႕ကိုယ္၀န္ပါလာခဲ့သည္။ သမီးကို အင္မတန္ခ်စ္တာမို႕ ေမေမက စင္ကာပူအထိ တကူးတက ေခၚလာျပီး ေမြးဖြားေပးခဲ့သည္။ သားေလးကိုေတြ႕ေတာ့ ကိုကို႕ကို သတိရသြားသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဓာတ္ပံုေလးေတာ့ ပို႕ေပးဦးမွ။ သားေလးကိုုျမင္ရင္ ကိုကို႕စိတ္ေတြေျပာင္းလာမွာပါ။ တပ္ထဲက ထြက္လာျပီး၊ သူမတို႕မိသားစုနဲ႕ ေနခ်င္လာမွာပါ လို႕ ေတြးလိုက္မိသည္။“သမီးအြန္လိုင္းတက္လိုက္ဦးမယ္ေနာ္ေမေမ”သူမကေျပာေတာ့ ေမေမက အလုိက္တသိပဲ သားငယ္ေလးကို လာခ်ီေပးသည္။ ကံအေၾကာင္းမလွေသာ သမီးေလးကို ေမေမက အစြမ္းကုန္အလိုလိုက္ေလသည္။သူမအီးေမးလ္ထဲသို႕ မ၀င္စဖူး အီးေမးလ္ေတြ အမ်ားၾကီးေရာက္ေနတာေၾကာင့္ အံ့ၾသသြားမိသည္။ ဘာေတြမ်ား ျဖစ္ေနသလဲ။ သိပ္မၾကာလိုက္ပါ။ အေျခအေနေတြကို သူမသတိျပဳမိသြားေတာ့သည္။ ျမန္မာေတြ ဘာလို႕ ဒီေလာက္ အီးေမးလ္ေတြ forward လိုက္လုပ္ေနၾကသလဲဆိုတာလဲ ရိပ္မိသြားသည္။ ယုတ္မာလိုက္ၾကတာ။ မိုက္ရိုင္းလိုက္ၾကတာ။ သူမရင္ထဲက မခံခ်င္စိတ္မ်ားသည္ ေနာက္ထပ္အီးေမးလ္တေစာင္ကို ဖြင့္ၾကည့္မိသည့္ အခ်ိန္မွာေတာ့ အဆံုးစြန္သို႕ ေရာက္သြားေတာ့သည္။“တိရစာၦန္ေကာင္။ တိရစာၦန္။ အဲလိုလူမ်ိဳးဟာ ငါ့ေယာက်္ားတဲ့လား။ ငါ့သားရဲ႕ အေဖတဲ့လား”သူမအသံ ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားသည္မသိ။ ေမေမက ပ်ာပ်ာယာယာနဲ႕ သူမအနီးသို႕ေရာက္လာသည္။“ေမေမရယ္။ သူ-”ဘာမွဆက္မေျပာႏိုင္ေတာ့ပဲ လည္ေခ်ာင္းထဲတြင္ တစ္စို႕စို႕ျဖစ္ေနသည္။ မ်က္ရည္မ်ားက အလိုလို လိမ့္ဆင္းက်လာသည္။ေမေမက သူမေခါင္းအား ရင္ခြင္ထဲသို႕ ဆြဲသြင္းလိုက္သည္။“ေမေမသိျပီးပါျပီသမီးေလးရယ္။ ေမေမအားလံုးကို ျမင္ေတြ႕ခဲ့ျပီးပါျပီ။ ေဆးရံုမွာတုန္းက သမီးေလးကို တမင္ေျပာမျပခဲ့တာပါ”“ေမေမရယ္။ သားေလးက သူ႕ရဲ႕ရင္ေသြးတဲ့။ သမီးဘယ္လို—-”သူမရဲ႕ ႏွဳတ္ခမ္းကို ေမေမက လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားျဖင့္ အုပ္ကာလိုက္သည္။“အဲလိုမေျပာပါနဲ႕ သမီး။ ကေလးေလးမွာ ဘာအျပစ္မွမရွိပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ သားသမီးေတြဟာ သူတို႕မိဘကို ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ အခြင့္အေရးေတြ မရွိၾကရွာပါဘူး။ သိပ္သနားဖို႕ေကာင္းတဲ့ ကေလးေလးေတြပါ။ လူျဖစ္မယ္မၾကံေသးဘူး။ မိဘရဲ႕ ဆိုးေမြ၊ ေကာင္းေမြကို ခံၾကရရွာတာပါ။ ေလာကမွာ ယုတ္မာမိုက္ရိုင္းတဲ့ ဖခင္က ေမြးလာတဲ့ ကေလးေလးေတြအားလံုး ဖေအတူျဖစ္လာမယ္ဆိုတဲ့ နိယာမမရွိပါဘူး သမီးရယ္။ ေမာင္ေက်ာ္စြာမင္းရဲ႕ ဖခင္ဟာ လူေကာင္းလား၊ လူဆိုးလား ေမေမတို႕ ဘယ္သိႏိုင္ပါ့မလဲ။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ကိုဒီလိုျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့တာဟာ သူ႕မိဘမဟုတ္ဘူးသမီး။ စနစ္ေလ။ သူဟာ စနစ္ရဲ႕ သားေကာင္ဘ၀၊ စစ္က်ြန္ဘ၀ကို သြတ္သြင္းခံလိုက္ရတာပါ။ သူ႕မိဘနဲ႕ မဆိုင္ပါဘူး။ ဒီလိုပဲ အခုသမီးရဲ႕သားေလး၊ ေမေမ့ရဲ႕ ေျမးေလးဟာလဲ သူ႕အေဖလိုပဲ ျဖစ္လာမယ္လို႕ ဘယ္သူက တပ္အပ္ေျပာႏိုင္မွာလဲကြယ္။ ဒါမ်ိဳးေတြ မေတြးပါနဲ႕ သမီးရယ္။ ေျမးေလးကို သူ႕အေဖရဲ႕ အရိပ္မည္းေတြ မရွိတဲ့ေနရာမွာ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးၾကရမယ္။ ေမေမ့ေျမးေလး တသက္လံုး စစ္က်ြန္မျဖစ္ေစရဘူး။ သမီးနားလည္တယ္ေနာ္”ေမေမ့စကားသံအဆံုးမွာပဲ အခန္းထဲက သားေလးငိုသံၾကားေတာ့ သူမအေျပးအလႊား သြားေရာက္ေပြ႕ခ်ီမိေလသည္။ သားေလးကို ခ်ီထားရင္း သူမေျပာမိတဲ့စကားက“ေမေမ့သားေလး ဘယ္ေတာ့မွ စစ္က်ြန္မျဖစ္ေစရဘူး” ဟူသတည္း။