OCD

OCD လို႔ လူသိမ်ားတဲ႔ Obsessive Compulsive Disorder ကို ျမန္မာလို သင္႔ေတာ္ေအာင္ ဘာသာမျပန္တတ္လို႔ ဒီတိုင္းပဲ ေခၚလိုက္ပါတယ္။ ကမာၻသံုး ဘာသာစကား မူရင္းအတိုင္း ေကာက္ယူေမြးစားတာဟာ ဘာသာျပန္တာထက္ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ ပိုသင္႔ေတာ္ပါတယ္။ သေဘာေပါက္ဖို႔က အဓိက မဟုတ္လား။ ႏို႔မို႔ဆို ငယ္ငယ္က သင္ရသလိုမ်ိဳး gear (ဂီယာ)ကို “ေခြးသြားစိတ္မ်ားျဖင္႔ ယာဥ္ကို ေရွ႕တိုးေနာက္ငင္ ေရြ႕လ်ားေစေသာ ကိရိယာ”လို႔ ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း ဘာသာျပန္ သံုးေနရမွျဖင္႔ ဒုကၡ။OCD ဟာ anxiety spectrum disorders ထဲမွာ ပါ၀င္ပါတယ္။ ဒီေရာဂါ ရွိသူမ်ိဳးဟာ နဂိုကတည္းက စိတ္ပူတတ္၊ ျပာတတ္၊ ဂနာမၿငိမ္ ျဖစ္တတ္၊ အေသးစိတ္ေတြကို (တရားလြန္) ဂရုစိုက္တတ္တဲ႔ ပင္ကိုယ္ သဘာ၀ ရွိတတ္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ဒီလိုလူမ်ိဳးတိုင္းလည္း OCD လို႔ ေရာဂါ အမည္တပ္ ကုသဖို႔ လိုအပ္တဲ႔ အဆင္႔ကို ေရာက္ခ်င္မွ ေရာက္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က ဘ၀မွာ တျခားအေၾကာင္းတစ္ခုခုေၾကာင္႔ စိတ္ပင္ပန္း ေသာက (stress) မ်ားတံုး ဒီဗီဇေလးေတြ ထႂကြလာတာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ဒါဆို ဆရာ၀န္ဆီ ေရာက္စရာ မလိုပဲ ခဏနဲ႔ ေပ်ာက္သြားတာေပါ႔။ စိတ္ဆရာ၀န္နဲ႔ ျပဖို႔ လိုမလိုဆိုတာက ဒီလကၡဏာေတြဟာ ဒီလူရဲ႕ ေန႔စဥ္ လူမႈဘ၀၊ လုပ္ငန္းခြင္ေတြမွာ အေႏွာက္အယွက္ ေပးေနၿပီလား ဆိုတဲ႔ အခ်က္ေပၚ မူတည္ပါတယ္။
မ်ားေသာအားျဖင္႔ေတာ႔ ဘ၀မွာ ဆံုးရံႈးမႈ loss တစ္ခုခု ႀကံဳအၿပီး ေရာဂါရယ္လို႔ သတ္မွတ္ရေလာက္တဲ႔ အဆင္႔ကို ရုတ္တရက္ ေရာက္လာတတ္ၾကပါတယ္။ တျခားေရာဂါ စိတ္ေရာဂါေတြနဲ႔လည္း တြဲေနတတ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင္႔ စိတ္ဓာတ္က်ေရာဂါနဲ႔ ၄၀-၇၀% ထိ ဆက္စပ္မႈ ရွိပါတယ္။ တျခား အေၾကာက္လြန္ေရာဂါ (phobias) မ်ား၊ လူစုလူေ၀းကို ေၾကာက္တဲ႔ ေရာဂါ (social phobia)၊ အေၾကာင္းမဲ႔ anxiety attaks ေတြ ရတတ္တဲ႔ ေရာဂါ (panic disorder) တို႔နဲ႔လည္း တြဲေနတတ္ပါတယ္။ ေရာဂါအုပ္စု တူတာကိုး။OCD ရဲ႕ ေရာဂါ လကၡဏာေတြက ႏွစ္ပိုင္း ရွိပါတယ္။ တစ္ပိုင္းက ေခါင္းထဲမွာ အျပန္ျပန္ အလွန္လွန္ ေပၚလာေနတဲ႔ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္စရာ အေတြး (obsessive thoughts) ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ရန္ကုန္မွာတံုးက အသိတစ္ေယာက္ ေျပာျပတာေလး ဥပမာ ေပးခ်င္ပါတယ္။ သီလရွင္ေတြ ျမင္ရင္ မေနႏိုင္ မထိုင္ႏိုင္ ျဖစ္ၿပီး သူတို႔ေခါင္းကို သြားပုတ္ခ်င္တဲ႔ အေတြးပါ။ ဒါဟာ ၾကားရသူအဖို႔ ရယ္စရာ ေပမယ္႔ ခံစားရသူအဖို႔ အင္မတန္ စိတ္ဒုကၡမ်ားေစပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ဆိုေတာ႔ ငရဲႀကီးမယ္ ဘာညာေတြပါ ေတြးၿပီး အေတာ္ စိတ္မခ်မ္းမသာ ျဖစ္ရတာေပါ႔။ ဒီမွာလည္း တခါက ခရစ္ယာန္ တရားေဟာဆရာတစ္ေယာက္ ကေလးငယ္ေလး (babies) ေတြကို အိမ္သာထဲ ေရဆြဲခ် (flush) လုပ္ပစ္ခ်င္တဲ႔ အေတြးေတြနဲ႔ စိတ္ဒုကၡေရာက္ၿပီး အေရးေပၚဌာန ေရာက္လာတာ သြားၾကည္႔ရဖူးပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ႏူးညံ႔တဲ႔ ပင္ကိုယ္စိတ္နဲ႔ ဖီလာဆန္႔က်င္ေနတဲ႔ အေတြးမို႔ ဘယ္ေလာက္ စိတ္မခ်မ္းသာလိုက္မလဲ ဆိုတာ စဥ္းစားသာ ၾကည္႔ပါေတာ႔။Obsessive thoughts ေတြဟာ ေ၀ဒနာရွင္အတြက္ အင္မတန္ ခံစားရခက္တဲ႔ အေတြးေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ အေတြးဟာ ပံုမွန္ မဟုတ္တာလည္း သိတယ္။ အေတြးကို မေပၚေအာင္ တားလို႔ကလည္း မရဘူး။ ေခါင္းထဲမွာ သူ႔အလိုလို ထပ္ခါတလဲလဲ ေပၚလာတာမ်ိဳးပါ။ အေတြးကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္၊ မျဖစ္သင္႔တာကို ေကာင္းေကာင္း သိပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အေတြးက သိပ္ျပင္းထန္အားေကာင္းလြန္းေတာ႔ အဲဒီအတိုင္းမ်ား လုပ္လိုက္မိရင္ျဖင္႔ ဆိုၿပီး စိတ္ပူပင္၊ ကနာမၿငိမ္ ျဖစ္ျပန္ပါေလေရာ။ ေတာ္ေတာ္ သနားစရာ ေကာင္းပါတယ္။ေရာဂါ လကၡဏာ ေနာက္တစ္ပိုင္းကေတာ႔ ထပ္ျပန္တလဲလဲ လုပ္တတ္တဲ႔ အမူအက်င္႔မ်ား compulsive acts (rituals) ပါပဲ။ ဒါေတြက တစ္ခုႏွစ္ခု မကတတ္ပါဘူး။ သူတုိ႔ စိတ္ပူရာ အဓိက theme of fear ေပၚ မူတည္ၿပီး ဆိုင္ရာဆိုင္ရာ rituals ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိတတ္ပါတယ္။ Fear of contamination ကေတာ႔ အေတြ႔အမ်ားဆံုး ျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာ- ေရာဂါပိုးေတြ ကူးမွာ စိုးလို႔ လက္ကို ခဏခဏနဲ႔ အၾကာႀကီး ေဆးတာမ်ိဳးေပါ႔။ ဟုိဟာေလး ထိလိုက္တာနဲ႔ လက္ေဆး၊ ဒါေလး ကိုင္မိတာနဲ႔ လက္ေဆး။ တစ္ခါေဆးရင္လည္း ဆပ္ျပာနဲ႔ ပြတ္ေနတာ မၿပီးႏိုင္ေတာ႔ဘူး။ ဆယ္မိနစ္၊ ဆယ္႔ငါးမိနစ္။ ဘာကိုမွ ေျဖာင္႔ေျဖာင္႔တန္းတန္း မလုပ္ႏိုင္ေတာ႔ပဲ လက္ေဆးျခင္းကသာ ေန႔စဥ္ဘ၀ကို ႀကီးစိုးလာပါတယ္။ တစ္ေန႔ကို အခါေပါင္း ဆယ္နဲ႔ရာနဲ႔ခ်ီလို႔ မလိုအပ္ပဲ ေဆးေနေလေတာ႔ လက္ေတြလည္း ဆပ္ျပာစားတဲ႔ ဒဏ္နဲ႕ ေပါက္ၿပဲနီရဲလို႔။ ဒီလိုလူမ်ိဳးဟာ ေရာဂါပိုးေတြ ကူးမွာစိုးလို႔ ရွိသမွ် အသံုးအေဆာင္ေတြကိုပါ အဖန္ဖန္ စစ္ေဆးလဲလွယ္ေနရတာနဲ႔ပဲ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ အခ်ိန္ကုန္ေနေလေရာ။Fear of safety ရွိသူမ်ိဳးက်ေတာ႔ ေသာ႔ခေလာက္ေတြ၊ ေသာ႔ေတြကို အထပ္ထပ္ စစ္ေဆးတတ္ပါတယ္။ ညမအိပ္ခင္လည္း မီးဖို၊ မီးခလုတ္၊ ေရပိုက္ေခါင္း၊ ျပတင္းေပါက္ တံခါး စတာေတြကို အခါေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာ မစစ္ေဆးရမခ်င္း အိပ္ရာ မ၀င္ႏိုင္ပါဘူး။ ကားရပ္ၿပီးရင္လည္း ကားဘရိတ္ကို အခါေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာ ျပန္စစ္ေဆးတတ္ပါတယ္။ ဒီလိုဆိုမွေတာ႔ အျပင္တစ္ခါ ထြက္ဖို႔အေရး နာရီနဲ႔ ခ်ီၿပီး ၾကာေအာင္ ျပင္ဆင္ရၿပီေပါ႔။ အလုပ္ကို မနက္ ကိုးနာရီ ေရာက္ဖို႔အေရး မနက္ေလးနာရီကတည္းက ထၿပီး ျပင္ဆင္ေနရတဲ႔ သူမ်ိဳး ဆိုပါေတာ႔။တခ်ိဳ႕က်ေတာ႔လည္း အစီအစဥ္က်မႈ၊ ဘက္ညီမႈ (symmetry) နဲ႔ ပတ္သက္တဲ႔ အေလ႔ေတြ လုပ္တတ္ပါတယ္။ သာမန္ တစ္ႀကိမ္ ႏွစ္ႀကိမ္ကုိ မဆိုလိုပါဘူး။ အေခါက္ေခါက္ အခါခါ အခ်ိန္ကုန္ခံ၊ တျခားကိစၥေတြ ေနာက္က်ခံ လုပ္တာမ်ိဳးကို ဆိုလိုပါတယ္။ တန္းေပၚက လက္သုတ္ပု၀ါေလးကို ဘက္ညီေအာင္၊ စားပြဲေပၚက ပစၥည္းေတြကို အစီအရီ ျဖစ္ေအာင္ အႀကိမ္ႀကိမ္အဖန္ဖန္ ဆယ္မိနစ္၊ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ၾကာေအာင္ ေခါက္ေနတာ၊ ေနရာ ျပန္ခ်ေနတာမ်ိဳးေပါ႔။ ဒီ rituals ေတြဟာ အဓိပၸါယ္ မရွိမွန္း သိေပမယ္႔ နည္းနည္း ေလွ်ာ႔ၾကည္႔လိုက္တာနဲ႔ အရမ္း ဂနာမၿငိမ္ ျဖစ္ေစေတာ႔ ရပ္လို႔လည္း မရဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ၾကာေလ ပိုဆိုးလာေလပါပဲ။ဒီလို ေရာဂါရွိသူေတြအတြက္ အဓိက ျပႆနာက အလဟႆ အခ်ိန္ကုန္ျခင္းပါပဲ။ အနားမွာ ေနတဲ႔ အိမ္ေထာင္ဖက္ မိဘေဆြမ်ိဳးေတြခမ်ာလည္း ပထမေတာ႔ ေ၀ဒနာရွင္ကို စိတ္သက္သာေအာင္ သူ စိတ္ပူတဲ႔ ကိစၥေတြကို လိုက္ကူလုပ္ေပး၊ အားေပးနဲ႔ ေနာက္ေတာ႔ သူတို႔ ဘာလုပ္ေပးေပး ထူးမလာပဲ သူတို႔ပါ အခ်ိန္ကုန္မွန္း သိလာေတာ႔ မခ်င္႔မရဲေတြ ျဖစ္လာတတ္ပါတယ္။OCD ဘာေၾကာင္႔ ျဖစ္ရသလဲ ဆုိတဲ႔ ေရာဂါျဖစ္ပြါးပံု အတိအက်ကို (တျခားေရာဂါ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာလိုပဲ) ေဆးသိပၸံပညာနဲ႔ နားမလည္ေသးပါဘူး။ ယူဆခ်က္ေတြေတာ႔ ရွိတာေပါ႔။ အေရးႀကီးတာက ဒါကို ဘယ္လို ကုမလဲ။ ကုသခ်က္က ဘယ္ေလာက္ ေအာင္ျမင္လဲ ဆိုတာပါ။အဓိက ကုထံုး ႏွစ္ခု ရွိပါတယ္။ ေဆးနဲ႔ ကုတာရယ္၊ အမူအက်င္႔ပိုင္းဆိုင္ရာ ကုထံုး (Behavioural Therapy- BT) ရယ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဆးက စိတ္ဓာတ္က်ေရာဂါ တန္ျပန္ေဆး (anti-depressant) ပါပဲ။ တြဲဖက္ျဖစ္တတ္တဲ႔ စိတ္ဓာတ္က်ေရာဂါကိုပါ ကုၿပီးသား ျဖစ္တာေပါ႔။ ၾကာရွည္ေတာ႔ စြဲေသာက္ရပါတယ္။ ႏုစဥ္မွာ BT-therapist ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ကုလိုက္ရင္ ရလဒ္ ေကာင္းပါတယ္။ BT မွာ response prevention (လုပ္ေနက်ေတြ rituals ေတြ မလုပ္ရပဲ ထိန္းရတာပါ) မို႔ ေ၀ဒနာရွင္အတြက္ အေတာ္႔ကို စိတ္မသက္မသာ ကနာမၿငိမ္ ျဖစ္ေစပါတယ္။ ေရရွည္ေကာင္းဖို႔ ေရတို ပင္ပန္းရတာ-လို႔ ေျပာၿပီး အားေပးရတာေပါ႔။ ဒါေတာင္ အမ်ားစုက မခံႏိုင္လို႔ ဆက္မကုၾကဘူး။ ဒီကုထံုးက ေ၀ဒနာရွင္ရဲ႕ စိတ္ျပတ္သား ျပင္းထန္မႈ (determination) ေပၚ အမ်ားႀကီး မူတည္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ႔ မျဖစ္မေန ကုရေတာ႔မယ္ ဆိုမွ (ဥပမာ- မကုရင္ မိန္းမက အိမ္က ဆင္းသြားေတာ႔မယ္ ဆိုမွ) ကုၾကတယ္။ ပစ္ထားတာၾကာေလ ကုရခက္ေလပါပဲ။ယူေကလူဦးေရရဲ႕ ၀.၅-၂% မွာ ဒီေရာဂါ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ က်ားမ ျဖစ္ႏႈန္း တူပါတယ္။ ပ်မ္းမွ်အားျဖင္႔ အသက္ႏွစ္ဆယ္ ၇၀% ဟာ အသက္ ၂၅ႏွစ္ မတိုင္မီ၊ ၁၅% ကေတာ႔ ၃၅ ႏွစ္မတုိင္မီမွာ ေရာဂါလကၡဏာ စျပတတ္ပါတယ္။ဒီေရာဂါဟာ ႏွစ္ရွည္ နာတာရွည္ေရာဂါ ျဖစ္ပါတယ္။ ေလးပံုတစ္ပံုေလာက္မွာ သိသိသာသာ သက္သာတတ္ၿပီး၊ တ၀က္ေလာက္က အေတာ္အသင္႔ သက္သာတတ္ပါတယ္။ က်န္ေလးပံုတစ္ပံုကေတာ႔ ပိုပိုဆိုးလာတတ္ပါတယ္။ လံုး၀ အရွင္းေပ်ာက္သြားတာ ရွားပါတယ္။ ေရာဂါရွိသူေတြဟာ နဂိုကတည္းက အေသးစိတ္ ဂရုစိုက္တတ္တဲ႔ Obsessive Compulsive Personality Traits ရိွသူမ်ား ျဖစ္လို႔ စိတ္ေသာက (stress) မ်ားလာတာနဲ႔ ေရာဂါ လကၡဏာေတြ ျပန္ေပၚ၊ ပိုဆိုးလာတတ္ပါတယ္။ေရာဂါ အရွင္းမေပ်ာက္သည္႔တုိင္ သိသိသာသာ သက္သာသြားတဲ႔အခါ ေ၀ဒနာရွင္ဟာ သူ႔အလုပ္ သူလုပ္ႏိုင္၊ သူ႔ပတ္၀န္းက်င္အေပၚ အက်ိဳးျပဳသင္႔သေလာက္ ျပန္ျပဳႏိုင္လာတဲ႔အတြက္ ၀မ္းသာစရာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာေတာ႔ ဒီေရာဂါအေပၚ သတိထားမိမႈနဲ႔ သေဘာထား ဘယ္လို ရွိတယ္ မေျပာတတ္ပါ။ျမန္မာလူမ်ိဳးအေပါင္း စိတၱဘယမွ ကင္းေ၀း၊ ခ်မ္းသာၾကပါေစ။Reference:Semple, D., Smyth, R., Burns, J., Darjee, R. & McIntosh, A. (2005). Oxford Handbook of Psychiatry, Oxford: University Press.

ေသြးတုိးေရာဂါအေၾကာင္းသိေကာင္းစရာ

ေသြးတိုး ေရာဂါဟာ ေလျဖတ္ေရာဂါ (Stroke) ျဖစ္ေစတဲ့ နံပါတ္တစ္ အေၾကာင္းရင္း ျဖစ္ျပီး ႏွလံုးေရာဂါ (ႏွလံုး ေသြးေၾကာ က်ဥ္းျခင္း/ ေသြးေၾကာ ပိတ္ျခင္း၊ ႏွလံုးၾကီးျခင္း) ျဖစ္ျခင္း၏ အဓိက အေၾကာင္းရင္း ျဖစ္ပါတယ္.. ကမာၻတစ္ဝန္း လူသန္းေပါင္း တစ္ေထာင္၌ ေသြးတိုး ေရာဂါ ခံစား ေနၾကရျပီး ႏွစ္စဥ္ ၇.၁ သန္း ေသဆံုး ေစပါတယ္.. ကၽြမ္းက်င္ ေဆးပညာ႐ွင္ မ်ားက ေသြးတိုးေရာဂါကို တိတ္တဆိတ္ လူသတ္သမား (Silent Killer) လို႔ေတာင္ တင္စား ေခၚေဝၚ ၾကပါတယ္..ေသြးဖိအားကို မီလီမီတာ မာက်ဴရီ ယူနစ္ျဖင့္ တိုင္းတာျပီး ႏွလံုးႂကြက္သား ညွစ္ထုတ္စဥ္ ေသြးေၾကာ အတြင္း ျဖစ္ေပၚေနေသာ ဖိအားကို အေပၚေသြး (Systolic Blood Pressure) ဟု ေခၚျပီး၊ ႏွလံုးႂကြက္သား မူလအတိုင္း ျပန္ဆန္႔စဥ္ ျဖစ္ေပၚေသာ ဖိအားကို ေအာက္ေသြး (Diastolic Blood Pressure) ဟုေခၚပါတယ္.. ေသြးတိုးေရာဂါ ႐ွိမ႐ွိကို နားလည္ တတ္ကၽြမ္းေသာ က်န္းမာေရး ဝန္ထမ္းမ်ားျဖင့္ အလြယ္တကူ စစ္ေဆးႏိုင္ျပီး အစားအေသာက္ အေနအထိုင္ ျပဳျပင္၍ ေဆးဝါး စနစ္တက် သံုးစြဲပါက ေရာဂါကို ထိန္းခ်ဳပ္ ႏိုင္ပါတယ္.. "The Seventh Report of the Joint National Committee on Prevention, Detection, Evaluation, and Treatment of High Blood Pressure" (JNC7) ၏ ထုတ္ျပန္ခ်က္ အရ ေသြးတိုးေရာဂါ ကို ေအာက္ပါအတိုင္း ခြဲျခား သတ္မွတ္ ထားပါတယ္..
ေသြးဖိအား အေျခအေန
အသက္ (၁၈)ႏွစ္ ႏွင့္ အထက္ လူၾကီး
အေပၚေသြး (Systolic BP in mmHg)
ေအာက္ေသြး (Diastolic BP in mmHg)

ပံုမွန္ (Normal)
၁၂၀ ေအာက္
ႏွင့္
၈၀ ေအာက္
ပံုမွန္ထက္ ျမင့္မားျပီး ေသြးတုိး မဟုတ္သည့္ အေျခအေန (Prehypertension)
၁၂၀ မွ ၁၃၉
(သို႔)
၈၀ မွ ၈၉
အဆင့္(၁) ေသြးတိုး (Stage-1, Hypertension)
၁၄၀ မွ ၁၅၉
(သို႔)
၉၀ မွ ၉၉
အဆင့္(၂) ေသြးတိုး (Stage-2, Hypertension)
၁၆၀ ႏွင့္ အထက္
(သို႔)
၁၀၀ ႏွင့္ အထက္
ေသြးတိုးေရာဂါ ႐ွိသူမ်ား၏ ၉၀-၉၅% ဟာ အေၾကာင္းရင္း တိတိက်က် မသိရဘဲ ေသြးတိုးၾကျပီး (Essential Hypertension) ဟု ေခၚပါတယ္.. က်န္ ၅-၁၀% ကသာ ခႏၶာကိုယ္တြင္း ေရာဂါ တစ္မ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ေသြးတိုးေရာဂါ (Secondary Hypertension) ခံစားေနရပါတယ္.. ၎ေရာဂါမ်ားမွာ ေက်ာက္ကပ္ေရာဂါမ်ား (Renal Diseases)၊ ေက်ာက္ကပ္ ေသြးေၾကာက်ဥ္း ေရာဂါ (Renovascular Hypertension)၊ ေသြးေၾကာမၾကီး ေရာဂါ(Coarctation of Aorta)၊ အဒရီနယ္ဂလင္း ေရာဂါမ်ား (Primary Aldosteronism, Cushing Syndrome, Pheochromocytoma...)၊ သိုင္း႐ိြဳက္ ေဟာ္မုန္း အထြက္လြန္ကဲေသာ ေရာဂါ (Hyperthyroidism)၊ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ ျခင္းေၾကာင့္ ေသြးတိုးျခင္း (PIH)၊ ေသြးတိုး ေစေသာေဆး (Cocaine, Cyclosporin, Erythropoietin, Adrenergic medications,...) သံုးစြဲေနရျခင္း ႏွင့္ အရက္ ေသာက္သံုးျခင္း (Alcoholism) တို႔ျဖစ္ပါတယ္..
ေသြးဖိအား 115/75 mmHg ကို ပံုမွန္ထား၍ အေပၚေသြး 20 (or) ေအာက္ေသြး 10 mmHg စီ တိုးတိုင္း ႏွလံုးႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ ေရာဂါ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ (Cardiovascular Disease Risk) ႏွစ္ဆ စီ တိုးလာပါတယ္.. အေမရိကန္ ႏိုင္ငံ National Health and Nutrition Examination Surveys ၂၀၀၅-၂၀၀၆ ခုႏွစ္ စစ္တမ္းမွ အခ်က္ အလက္မ်ားကို ထုတ္ႏုတ္ တင္ျပရလွ်င္
အသက္ ၁၈ ႏွစ္ႏွင့္ အထက္ အေမရိကန္မ်ား၏ ၂၉% မွာ ေသြးတိုးေရာဂါ ခံစားေနရျပီး အသက္အ႐ြယ္ ၾကီးလာသည္ႏွင့္ အမွ် ျဖစ္ပြားႏႈန္း ျမင့္မားေနပါတယ္.. ၎တိ႔ုထဲတြင္ ၇% မွာ အသက္ ၁၈ ႏွစ္ မွ ၃၉ ႏွစ္အတြင္း ျဖစ္ျပီး၊ ၆၇% မွာ အသက္ ၆၀ ႏွစ္ႏွင့္ အထက္ ျဖစ္ပါတယ္..
အသက္ ၁၈ ႏွစ္ႏွင့္ အထက္ အေမရိကန္မ်ား၏ ၃၇% မွာ ပံုမွန္ထက္ ေသြးဖိအား ျမင့္မားေနျပီး (Prehypertension) ၃၀% မွာ ၁၈ႏွစ္ မွ ၃၉ႏွစ္ အတြင္း ျဖစ္ျပီး ၃၈% မွာ ၆၀ႏွစ္ ႏွင့္ အထက္ ျဖစ္ပါတယ္..
ေသြးတိုးေရာဂါ လကၡဏာမ်ား
ေသြးတိုးေရာဂါ ႐ွိသူမ်ား၏ သံုးပံုတစ္ပံု ခန္႔မွာ မိမိတြင္ ေသြးတိုးေရာဂါ ႐ွိမွန္း မသိၾကသူမ်ား ျဖစ္ေနပါတယ္.. မ်ားေသာအားျဖင့္ ေသြးတိုး လကၡဏာ မခံစားရသူ၊ ဘာလကၡဏာမွ မျပသူ မ်ားပါတယ္.. ခံစားရသူ အခ်ဳိ႕တြင္ ေခါင္းကိုက္ျခင္း၊ ဇက္ေၾကာတက္ျခင္း၊ မူးေဝျခင္း၊ အသက္႐ွဴ ျမန္လာျခင္း၊ အျမင္ ေဝဝါးလာျခင္း တို႔ ျဖစ္တတ္ပါတယ္.. အခ်ဳိ႕မွာ ေရာဂါ၏ ေနာက္ဆက္တြဲ ဆိုးက်ဳိး လကၡဏာ (Complications) မ်ားျဖင့္ ျပတတ္ၾကပါတယ္.. ရင္ဘတ္ေအာင့္ျခင္း (ႏွလံုး ေသြးေၾကာ က်ဥ္းျခင္း)၊ ေလျဖတ္ျခင္း (ဦးေႏွာက္ ေသြးေၾကာ ပိတ္ျခင္း/ ေပါက္ျခင္း)၊ ေမာ၍ ေဖာေယာင္ျခင္း (ႏွလံုး ညွစ္အား နည္းျခင္း- Heart Failure)၊ မ်က္ႏွာ ေယာင္အမ္း လာျခင္း (ေက်ာက္ကပ္ ပ်က္စီးျခင္း-Renal Failure)၊ မ်က္စိ အျမင္ ခ်ဳိ႕ယြင္းလာျခင္း (Hypertensive Retinopathy) တို႔ ျဖင့္ လကၡဏာ ျပတတ္ ၾကပါတယ္..
ေသြးတိုးေရာဂါ၏ ေနာက္ဆက္တြဲ ဆိုးက်ဳိးမ်ား
ေသြးတိုး ေရာဂါေၾကာင့္ ႏွလံုးေသြးေၾကာမ်ား ထူအမ္း မာေက်ာလာျပီး (Atherosclerosis) ႏွလံုး ေသြးေၾကာ က်ဥ္းျခင္း/ ပိတ္ျခင္း (Heart Attack)၊ ႏွလံုးႂကြက္သားမ်ား ထူထဲလာျပီး (LVH) ႏွလံုးညွစ္အား ေလ်ာ့နည္းလာျခင္း (Heart Failure) တို႔ ျဖစ္ေပၚလာ တတ္ပါတယ္..
ဦးေႏွာက္ ေသြးေၾကာ ပိတ္ျခင္း (Ischemia)၊ ေသြးေၾကာ ေပါက္ျခင္း (Haemorrhage) တို႔ျဖစ္ေပၚ ေစျပီး ေလျဖတ္ေရာဂါ (Stroke) ျဖစ္ေပၚလာ တတ္ပါတယ္..
ေသြးတိုးေရာဂါ တာ႐ွည္လာပါက ေက်ာက္ကပ္ ပ်က္စီးျပီး (Nephrosclerosis) ေက်ာက္ကပ္ လုပ္ငန္း ယိုယြင္းျခင္း (Renal Failure) ျဖစ္ေပၚ လာတတ္ ပါတယ္
မ်က္စိတြင္း႐ွိ ျမင္လႊာ (Retina) ေသြးေၾကာမ်ား ထိခိုက္ ပ်က္စီးျပီး အျမင္အာ႐ံု (Hypertensive Retinopathy) ထိခိုက္လာ တတ္ပါတယ္..
ေသြးတိုးေရာဂါကို ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္မည့္ နည္းလမ္းမ်ား
JNC7 မွ ထုတ္ျပန္ခ်က္အရ ေသြးတိုးေရာဂါ ႐ွိသူမ်ားသည္ ေသြးဖိအားကို 140/90 mmHg ေအာက္ ႏွင့္ ဆီးခ်ဳိ၊ ေက်ာက္ကပ္ ေရာဂါ ႐ွိသူမ်ား အေနျဖင့္ 130/80 mmHg ေအာက္ ႐ွိေနေစရန္ ညႊန္ၾကား ထားပါတယ္.. ေသြးတိုး ေရာဂါကို ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ရန္ ေအာက္ပါ အတိုင္း လိုက္နာ သင့္ပါတယ္..
ကိုယ္အေလးခ်ိန္ အဝ မလြန္ေစရန္ ထိန္းသိမ္း ထားရမည္.. Body Mass Index (BMI) ကို ၁၈.၅ မွ ၂၄.၅ အတြင္း ႐ွိေနေစရန္ ထိန္းထားရမည္..
လမ္းျမန္ျမန္ ေလွ်ာက္ျခင္း၊ စက္ဘီးစီးျခင္း၊ ေရကူးျခင္း ကဲ့သို႔ေသာ ကိုယ္လက္ လႈပ္႐ွား ေလ့က်င့္ခန္း ကို ပံုမွန္ တစ္ေန႔ မိနစ္ ၃၀ လုပ္ရမည္..
Dietary Approaches to Stop Hypertension (DASH) Eating Plan အရ သစ္သီး ဝလံမ်ား၊ ဟင္းသီး ဟင္း႐ြက္မ်ား၊ အဆီ ထုတ္ထားေသာ ႏို႔ႏွင့္ ႏို႔ထြက္ ပစၥည္းမ်ားကို မ်ားစြာ စားသံုးပါ.. ဆား (ဆိုဒီယမ္) နည္းေသာ အစာမ်ားကို ေ႐ြးခ်ယ္ စားသံုးပါ.. အထားခံေသာ အစာမ်ား (Preserved Food)၊ ျပဳျပင္ထားေသာ အစာမ်ား (Processed Food) သည္ ဆားပါဝင္မႈ မ်ားျပား ပါတယ္.. ငါးမ်ား၊ အဆီမပါေသာ အသားမ်ားကို စားသံုးပါ.. ကိုလက္စထေရာ မ်ားေသာ အဆီ၊ အဆိမ့္၊ အခ်ဳိမ်ားကို ေ႐ွာင္ပါ..
အရက္ အလြန္အကၽြံ ေသာက္သံုးျခင္းသည္ ေသြးတိုး ေစတတ္သျဖင့္ ေ႐ွာင္ၾကဥ္ပါ..
ေသြးတိုးေရာဂါ အတြက္ ဆရာဝန္ ညႊန္ၾကားထားေသာ ေသြးက်ေဆးမ်ားကို တိတိက်က် သံုးစြဲရမည္..
Written by a group of Myanmar Public Health Professionals.Reference;The Seventh Report of the Joint National Committee on Prevention, Detection, Evaluation, and Treatment of High Blood Pressure (JNC7)American Heart Association's ReportHypertension - Emedicineေပးပုိ႔သူ ၿမန္မာၿပည္မွ ေဆးပညာရွင္မ်ားကုိ အထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါသည္။Rest of your post
အဆံုးအထိဆက္ဖတ္ရန္

သူမ သို႔မဟုတ္ အျဖဴေရာင္ အပုိင္း(၂)

ရင္ထဲမွာ ခံစားေနရတဲ့ သူမေၾကာင့္ရဲ႕ေ၀ဒနာေတြဟာ ပင္လယ္လႈိင္းေတြမွာ ေမ်ာေနသလုိ နိမ့္လိုက္ျမင့္လုိက္နဲ႕။ အံထြက္လာခ်င္ေနတဲ့ ရင္ထဲကအသံေတြကုိ အဓမၼထိန္းခ်ဳပ္ေနရင္း ႏွစ္ေယာက္သား ထုိင္ေနတဲ့ ထမင္းစား၀ုိင္းမွာေတာင္ သူမရဲ႕မ်က္ႏွာကုိ ရင္ဆုိင္ၾကည့္ႏုိင္တဲ့ စြမ္းအား က်ေနာ့့မွာ မရွိေတာ့ပါဘူး။ အေတြးေတြက ဟုိကမၻာအျပင္ဖက္ကုိေရာက္ေနတယ္ဆုိတာကုိေတာ့ ကုိယ့္ကုိကုိယ္သိတယ္၊ သူမလည္းသိခ်င္သိမွာပါ၊ ႀကိဳးစားၿပီး စကားေတြေျပာခဲ့ေပမယ္လုိ႔ ေလသံထြက္ဖုိ႔ေတာင္ အားယူၿပီးေျပာခဲ့ရတယ္၊ အေၾကာင္းအရာေတြကလည္း အရင္လုိ ရယ္စရာေတြမပါေတာ့ဘူး။ မၾကည့္ေတာ့ဘူးလုိ႔ဆုံးျဖတ္ထားတဲ့စိတ္နဲ႔တင္းထားေပမဲ့ သူမရဲ႕မ်က္ႏွာက္ုိခုိးခုိးၿပီးၾကည့္မိျပန္တယ္။ ေ၀ဒနာေတြက ထပ္ဆင့္တုိးလာျပန္တယ္။ အရသာမရွိေတာ့တဲ့ဟင္းကုိ မ်ဳိခ်ေနရင္း ၾကည့္မိၾကည့္ရာကုိသာ စုိက္ၾကည့္ေနမိေတာ့သည္။ ဘာၾကည့္ၾကည့္ မျမင္ႏုိင္ေတာ့၊ဘာေျပာေျပာမၾကားႏုိင္ေတာ့.... က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ အရာရာဟာ သက္မဲ့လုိပါဘဲေလ။ အခ်ိန္တန္ရင္သူမျပန္ေတာ့မယ္ဆုိတာသိေနေပမဲ့ အဲဒီအခ်ိန္ကုိေရာက္လာဖုိ႔ဆြဲထားလုိ႕ရရင္ ဆြဲလုိ႕ထားခ်င္တယ္။ ရပ္တန္႔ခုိင္းလုိ႔ရရင္ ရပ္တန္႔ခုိင္းခ်င္တယ္။ သူမရဲ့မ်က္ႏွာကိုုျမင္ေနရရင္ ဟုိအရင္လုိ ေပ်ာ္ႏုိင္တဲ့စြမ္းအားေတြမရွိေတာ့ေပမယ္လုိ႔ သူမ အနီးနားမွာ အၿမဲရိွေနေစခ်င္တာ ဘာေၾကာင့္မွန္းလဲမသိပါဘူး။ သူမ တံခါးဖြင့္ကာ ေက်ာေပးသြားတုိင္း အထီးက်န္စြာခံစားရေပမယ္လုိ႔ အခုမွဘာျဖစ္လုိ႔ ေၾကာက္ေနမွန္းမသိပါဘူး။ ေ၀းသြားရမွာကုိလား။ ပစ္သြားခံရမွာကုိလား.... နီးမွမနီးႏုိင္ဘူးဆုိတာ သူမေျပာၿပီးၿပီပဲ၊ ပစ္သြားတာမဟုတ္ေပမဲ့ ဂရုတစုိက္မွ မလုပ္နုိင္တာပဲဥစၥာ၊ ဒီေန႔ေတြျမန္ျမန္ကုန္ဆုံးေစခ်င္ေပမဲ့ မနက္ျဖန္ဆုိတဲ့ ေန႔ရက္ေတြေရာက္လာမွာကိုလည္း မလုိလားျပန္၊ အဆုံးမေတာ့ နာက်င္ေနတဲ့ ႏွလုံးသားကုိသာ စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္ညွစ္ေျခမြေနမိပါေတာ့သည္။

ရာသီဥတုက ကုိယ့္ဖက္ကမရွိပါ။အုံ႕မႈုိင္းေနတဲ့ မုိးတိမ္ေတြက ကၽြန္ေတာ္အတြက္ ေ၀ဒနာမုိးေတြရြာခ်ေပးေတာ့မလုိ၊၊ လြမ္းေဆြးေနေသာစိတ္ကို ပုိၿပီးအထီးက်န္ေအာင္၊ နာက်င္ေနာေသာႏွလုံးသားကုိ က်င္စက္နဲ႕ ထုိးဆြေနသလုိ က်ေနာ့အတြက္ အေတာ့္ကုိ အေနရအထုိင္ရခက္လွသည္။ က်ေနာ္ျပန္လာေတာ့ မုိးေတြက တဖြဲဖြဲနဲ႔ရြာေနတုန္း။ ဘာရယ္မဟုတ္ မေန႔ကဒီလုိအခ်ိန္ကုိ ျပန္ၿပီးသတိရလာျပန္သည္။
မေန႔က .. အုတ္ခုံတန္းေလးေပၚမွာ သူမထုိင္ၿပီးက်ေနာ့ကုိေစာင့္ေနသည္။ သူမ၀တ္ေနၾကဂ်င္းေဘာင္းဘီမီးခုိးေရာင္ေပၚမွာ တခါမွ၀တ္တာမၿမင္ဘူးေသးတဲ့အနက္ေရာင္ဆြယ္တာကုိခါးေဖၚ၀တ္ၿပီး ဆံပင္ကုိဂုတ္ေပၚ၀ဲေနေအာင္ထိခ်ထားေသာသူမကို အေတြးထဲကေဖ်ာက္ဖ်က္မၿပစ္ႏုိင္။ ဒီေန့ဟာ သူမနဲ႔ေနာက္ဆုံးေတြရေတာ့မဲ့ေန႔မုိ႔လားေတာ့မသိ ရင္ထဲမွာ ေဆြးေဆြးေျမ့ေျမ့ခံစားရသည္။ ေနာက္ဆုံးအေနျဖင့္ သူမကုိလုိက္ပုိ႔ျဖစ္ခဲ့၏။ ေျပာခ်င္တာေတြေျပာဦးမယ္လုိ႔စဥ္းစားထားေသာ္လည္း စကားတခြန္းေတာင္မွထြက္မလာပါ။ ရထားဟာ တံတားတစင္းျပီးတစင္းျပီးျဖတ္၍တဘူတာျပီး တဘူတာဆုိက္ကပ္ေနေသာ္လည္း က်ေနာ္ဟာျငိမ္သက္စြာသူမေဘးမွာထုိင္ျမဲထုိင္ေနဆဲ။ အားလုံးကုိ လက္ေလွ်ာ့လုိက္ေတာ့မည္ဟုဘဲ က်ေနာ္ဆုံးျဖတ္လုိက္မိေတာ့သည္။ ဘာေၾကာင့္ေတာ့လည္းေတာ့မသိ ဒီလုိဘဲဆုံးျဖတ္လုိက္သည္။ သူမ အလုပ္ခ်ိန္က နည္းနညး္လုိေနေသးလုိ႔ အနီးရွိ စားေသာက္ဆုိင္ထဲသုိ႔နွစ္ေယာက္သား ၀င္ထုိင္ျဖစ္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ကေလးေလးတစ္ေယာက္လုိ စကားေျပာရင္ ရယ္ရယ္ရြွမ္းရြွမ္းနဲ႔ က်ေနာ့ေရွ့တြင္ထုိင္ေနေသာ သူမရဲ႔ပုံလြွာေတြကုိ က်ေနာ့ႏွလုံးသားမွ တျဖတ္ျဖတ္ရုိက္ကူးသိမ္းဆည္းေနသည္ကုိေတာ့ သူမ သတိျပဳမိဟန္မရွိ။ အဲဒီေန႔ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ သူမ က်ေနာ့အတြက္ စိတ္ေသာကေရာက္စရာ စကားေတြစေျပာလာေနေတာ့သည္။ သူမ ရယ္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိေျပာေနတာလား က်ေနာ့့ကုိ စ. ေနတာလားေတာ့ ယေန႔အထိ က်ေနာ္ ေ၀ခြဲမရပါ။ အခ်ိန္ေတြ တေရြ့ေရြကုန္လြန္ေစျပီးမွသိရွိနုိင္ဖုိ႔ ေစာင့္စားရပါဦးမည္။

ရာဇာ

လြတ္လပ္မႈ အတြက္ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ အားကုိးၾကပါ
ေဆာင္းပါးရွင္ - ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက
စာဖတ္ပရိသတ္မ်ားခင္ဗ်ား-
ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိကကို ကြ်န္ေတာ္ ေလးစား ခဲ့ရသလို သူ႔စာေတြဟာလည္း ကြ်န္ေတာ္ အသည္းစြဲ ျဖစ္ခဲ့ရ ပါတယ္။ အခုတင္ျပမဲ့ ေကာက္ႏုတ္ ေဖၚျပခ်က္ကိ္ု ဖတ္ရူၿပီး ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္ၾကရင္း လြတ္လပ္မႈအတြက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဆက္လက္ တိုက္ပြဲ၀င္ဖို႔ အားအင္သစ္ေတြ ေမြးဖြားႏိုင္ ပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳလိုက္ပါတယ္။ ကိုယ္က်ိဳးမပါလို႔ ေၾကာက္စိတ္မရွိဘဲ အာဏာရွင္ေတြရဲ ႔အက်ဥ္းေထာင္ေတြထဲမွာ ႏွစ္ရွည္ ေထာင္ဒါဏ္က်ခံ ေနရတဲ့ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြကိုလည္း ဒီစာစုနဲ႔ ဦးညြတ္ ဂုဏ္ျပဳလိုက္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာ လူ႔အရည္အခ်င္း၊ လူ႔အခြင့္အေရးကို ပိတ္ပင္ တားဆီးေနတဲ့ အာဏာရွင္ လူတစ္စုကို ဆရာေတာ္ရဲ ႔ စာစုေတြက မီးေမာင္း ထိုးျပေနတဲ့အျပင္ လြတ္လပ္မႈရဲ ႔ အႏွစ္သာရကိုလည္္း ပိုမို သိရွိ နားလည္ေစလို႔ ဆရာေတာ္အား ကြ်န္ေတာ္ ကိုဖိုးတရုတ္မွ ရွိခိုးပူေဇာ္ရင္း စာဖတ္ပရိတ္သတ္မ်ားအတြက္ တင္ဆက္လိုက္ ပါတယ္ ခင္ဗ်ား။
အေၾကာင္းအက်ိဳး ကိုက္ေအာင္ စဥ္းစားႏုိင္တဲ့ လူ႔အရည္အခ်င္းကုိ ပိတ္ပင္တာ ဖ်က္ဆီးတာဟာ လူ႔အရည္အခ်င္း အစစ္ကို ဖ်က္ဆီးတာျဖစ္တယ္။ ဒါဟာ အရက္စက္ဆံုး၊ အႀကီးေလးဆံုး ျပစ္မႈပဲ။ “အမွန္တရားကုိ မသိေအာင္ ပိတ္ပင္တာ အႀကီးမားဆံုးျပစ္မႈကို လြန္ၾကဴးတာပဲ။”
ဘယ္သူေတြက ဒီျပစ္မႈကို လြန္ၾကဴးေနၾကသလဲ။ “လူေတြကို လႊမ္းမုိးျခယ္လွယ္ခ်င္တဲ့သူေတြ။ လူေတြကို ေၾကာက္ေအာင္လုပ္ၿပီး ကုိယ္က်ိဳးရွာ ခ်င္တဲ့သူေတြ” ျဖစ္တယ္။
စဥ္းစားခြင့္ မေပးတာ၊ သံသယ ျဖစ္ခြင့္ မေပးတာ၊ ေၾကာက္ေအာင္ လုပ္တာဟာ အသိဥာဏ္ကို သတ္လုိက္တာပဲ။ လူသားရဲ ႔ အေကာင္းဆံုး အရည္အခ်င္းကို ဖ်က္ဆီးလိုက္တာပဲ။ လူသားကို လူသား အဆင့္ကေန က်သြားေအာင္ လုပ္လိုက္တာပဲ။
ျမတ္စြာဘုရားကေတာ့ လူသားကို အဆင့္ျမႇင့္ေပးလိုက္တယ္။ လူသားကုိ လူသားနဲ႔ ထုိက္ထိုက္တန္တန္ အသိအမွတ္ျပဳတယ္။ အမွန္တရားကို တကယ္လိုလားရင္၊ လြတ္လပ္မႈကုိ တကယ္လုိခ်င္ရင္ အမွားအမွန္ကုိ ကိုယ္တုိင္ ဆံုးျဖတ္ရမယ္။ ဒီတာ၀န္ကုိ ေရွာင္လႊဲလုိ႔ မရႏိုင္ပါဘူး။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ကုိယ္ေလးစားတဲ့သူဟာ အလြယ္လမ္းကို မလိုက္ဘူး။ အမွန္လမ္းကို လိုက္တယ္။ အမွန္လမ္းဟာ မလြယ္ဘူး။ တစ္ခါတေလ အမွန္တရားနဲ႔ အႀကိတ္အနယ္ နပန္းလံုးေနရသလိုပဲ။ အမွန္တရားက တကယ္မွန္ရင္ ေနာက္ဆံုးမွာ အမွန္တရားကပဲ အႏုိင္ရပါတယ္။ အမွန္တရားကုိ ထုိက္ထုိက္တန္တန္ ေနရာေပးခ်င္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လြယ္လြယ္နဲ႔ လက္မခံတာပါ။ လြယ္လြယ္နဲ႔ လက္ခံရင္ မေလးစား ရာေရာက္ တယ္။
ေျပာသမွ်ယံုမွ ေလးစားရာ ေရာက္တယ္လို႔ ထင္ေနၾကတယ္။ ၿပိဳင္ဘက္မရွိလို႔ ပထမ ရတယ္ဆုိတာ တကယ္ ထုိက္ထုိက္တန္တန္ ရတာလား။ အခုေခတ္မွာ ၿပိဳင္ဖက္မရွိ ပထမရေနတာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ အႀကိတ္အနယ္လုပ္ၿပီးမွ အႏိုင္ရတာဟာ ထုိက္ထုိက္တန္ တန္ အႏိုင္ရတာ..ေနာ္။
ကုိယ့္အသိဥာဏ္ကုိ အသိအမွတ္ မျပဳတာဟာ ကုိယ့္ကုိ လူလို႔ သေဘာမထားတာဘဲ၊အဲဒါဟာ ေစာ္ကား တာပဲ။ ကုိယ့္ကုိ လူလို႔ သေဘာ မထား တဲ့သူကုိ ကုိယ္က ဆရာလို႔ ဘယ္လို သေဘာထား ႏုိင္ေတာ့မလဲ။ ဆရာေတြဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ “ငါေျပာတာကုိ ယံုပါ။ ငါက တကယ္သိလို႔ ေျပာတာ။ မင္းတုိ႔က ငါ့ကိုေတာင္ မယံုဘူးလား လုိ႔ ေျပာၾကတယ္။ အဲဒီလို ေျပာေနၾကတာ ၾကားခဲ့ရတာ မ်ားလွၿပီ၊ ေခါင္းေဆာင္လုပ္တဲ့သူ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားဟာ ေနာက္လိုက္ေတြကို လွည့္စားတယ္။ ယံုလြယ္တဲ့ သူေတြကို လွည့္စားၿပီး ကိုယ္က်ိဳးရွာတယ္။ အခုေခတ္မွာေတာ့ ေျပာတဲ့သူကလည္း ကုိယ္တုိင္သိလို႔ ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။ ယံုတဲ့ သူကလည္း ကိုယ္တိုင္သိဖုိ႔ကို မႀကိဳးစားေတာ့ဘဲ လြယ္လြယ္နဲ႔ဘဲ ယံုလိုက္တယ္။
ေျပာတဲ့သူက သူေျပာတာကို မယံုဘူးလို႔ ဆုိရင္ စိတ္ဆုိးသြားမွာ ေသခ်ာတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ စိတ္ဆုိးမွာလဲ။ သူကိုယ္တုိင္က သိလို႔ ေျပာတာ မဟုတ္ဘဲကိုး။ သိလုိ႔ ေျပာတဲ့သူဟာ မယံုရင္လည္း စိတ္မဆုိးဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔ စိတ္မဆုိးတာလဲ မယံုရင္ စမ္းၾကည့္ပါလားလို႔ သူေျပာႏုိင္တယ္။ ကုိယ္တုိင္က ကိုယ္ေတ႔ြမရွိရင္ စမ္းၾကည့္ပါလုိ႔ မေျပာႏိုင္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကုိယ္ေတြ႔ မရွိတဲ့သူဟာ ေျပာအားမရွိဘူး။ အေၾကာင္းအက်ိဳး သဘာ၀က်ေအာင္ မေျပာဘဲ ေၾကာက္ေအာင္လုပ္ၿပီးယံုခိုင္းတယ္။
လွည့္စားခ်င္တဲ့သူဟာ သူေျပာတာကို မယံုမွာ ေၾကာက္တယ္။ ကိုယ္က်ိဳးရွာခ်င္တဲ့သူဟာလည္း ထုိ႔အတူဘဲ။ မလွည့္စားခ်င္တဲ့သူ၊ ကုိယ္က်ိဳးမရွာတဲ့ သူဟာ သူေျပာတာကို မယံုမွာ မေၾကာက္ဘူး။ သူက ကုိယ္က်ိဳးအတြက္ ေျပာတာမွ မဟုတ္ဘဲ။ ေျပာတာ အက်ိဳးရွိတာကို သိေစခ်င္လို႔ ေျပာတာ။ မယံုလည္း ကိစၥမရွိဘူး။ သူ႔မွာ ဘာမွ ဆံုးရႈံးမသြားဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကုိယ္က်ိဳး မပါရင္ ေၾကာက္စိတ္မရွိဘူး။ ေနာက္တစ္ခ်က္က ကိုယ္ယံုတာကို ကိုယ္ကိုယ္တုိင္က ဟုတ္တယ္၊ မဟုတ္ဘူး ဆုိတာကို သိပ္မေသခ်ာရင္ သူမ်ားကုိ ယံုေစခ်င္တယ္။ သူမ်ား မယံုမွာကို ပိုေၾကာက္တယ္။ ကုိယ္က တကယ္ ဟုတ္မွန္း သိရင္ သူမ်ား မယံုတာကို သိပ္ မေၾကမနပ္ မျဖစ္ဘူး၊ ယံုေအာင္လည္း အတင္း မေျပာဘူး။
ရုိးသားမႈ မရွိဘဲ အမွန္တရားကို မသိႏုိင္ဘူး။ အမွန္တရားကို မသိဘဲ လြတ္လပ္မႈ မရွိႏုိင္ဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ အမွန္တရားကို သိဖုိ႔ တသက္လံုး ေလးေလးစားစား လုပ္ရမယ္။
င့ါအမိန္႔ကို နာခံ၊ ငါ ေျပာသလိုလုပ္ လို႔ ေျပာၾကတယ္။ အဲဒါ င့ါကို အားကိုးလို႔ ေျပာတာနဲ႔ အတူတူဘဲ။ မင္းတုိ႔ ဥာဏ္ကို မင္းတုိ႔ မသံုးနဲ႔လို႔ ေျပာတာနဲ႔ အတူူတူဘဲ။ သူမ်ားကုိ အားကုိးေနရင္ လြတ္လပ္မႈ မရွိဘူး။ ကုိယ့္ ဥာဏ္လည္း မထြက္ဘူး။ အၿမဲတမ္း ကေလးလို ေနရမယ္။ ျမတ္စြာဘုရား ကလူႀကီးျဖစ္ေအာင္ လမ္းဖြင့္ ေပးလိုက္တာ။ အားလံုးက လမ္းပိတ္ထားၾကတယ္။ လူႀကီး ျဖစ္ခြင့္ မေပးဘူး။ ျမတ္စြာဘုရားက လမ္းဖြင့္ေပး လိုက္တယ္။ လူႀကီး ျဖစ္ခြင့္ေပးလိုက္တယ္။ ကေလးဆုိတာ သူမ်ား ဆံုးျဖတ္ေပးတာကို လုပ္ရတယ္။ ကိုယ္တိုင္ ဆံုးျဖတ္ခြင့္ မရွိဘူး။ လူႀကီးဆုိတာ ကိုယ့္ ဥာဏ္နဲ႔ ကိုယ္ ဆံုးျဖတ္ရတယ္။ ကိုယ့္ ဥာဏ္နဲ႔ ကုိယ္ မဆံုးျဖတ္ႏိုင္ရင္ လူႀကီး မျဖစ္ေသးဘူး။ ကိုယ့္ဥာဏ္နဲ႔ ကိုယ္ ဆံုးျဖတ္ႏုိင္ေလေလ လူႀကီး ျဖစ္ေလပဲ။ လြတ္လပ္မႈ ပုိရွိေလပဲ။ ျမတ္စြာဘုရားဟာ တပည့္ေတြကို လူႀကီးျဖစ္ေအာင္ အားေပးတာ.. ကေလးလို တသက္လံုးေနေအာင္ မလုပ္ဘူး။ အဲဒါ တကယ့္ ေမတၱာပဲ။ တသက္လံုး ကေလးလုိ ေနေအာင္ လုပ္ထားတာ ေမတၱာ မဟုတ္ဘူး။
Do not depend upon others.
ဘယ္သူ႔ကိုမွ မမွီခုိပါနဲ႔..တဲ့။ ဘယ္လို ကိစၥမွာ ျဖစ္ျဖစ္ သူမ်ားကို မွီခိုေနရင္ ကုိယ္က ကေလးလို ေနရမယ္၊ ကေလးေနရာမွာ ေနရမယ္။ စား၀တ္ေနေရးမွာ သူမ်ားကုိ မွီခိုေနရင္ ကေလးလို ေနရမယ္၊ ပညာေရးမွာ အသိဥာဏ္ပိုင္းမွာ မွီခိုေနရရင္လည္း ကေလးပဲ။ စိတ္ခ်မ္းသာမႈအတြက္ သူမ်ားကုိ မွီခို္ေနရရင္လည္း ကေလး ဘ၀က မလြတ္ေသးဘူး။ အစစ အရာရာမွာ ကိုယ့္အားကုိယ္ကုိးမွ လူႀကီးျဖစ္မယ္။ လြတ္လပ္မယ္။ လူႀကီး ျဖစ္တယ္ဆုိတာ အသက္အရြယ္နဲ႔ မဆုိင္ဘူး။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ကုိယ္ဘယ္ေလာက္ အားကိုးသလဲဆုိတာနဲ႔ဘဲ ဆုိင္တယ္။ လူေတြဟာ အားကိုးရမဲ့ လူကို လိုက္ရွာေနၾကတယ္။ ရွာလို႔ မေတ႔ြရင္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အားမကုိးရပါလားလို႔ ၿငီးျငဴၾကတယ္။ အားကုိးရမဲ့သူကို တျခားမွာ ရွာေနေသးသေရြ ႔အဲဒီအတုိင္း ၿငီးျငဴေနရမယ္။
သူတစ္ပါးကို အားမကုိးပါနဲ႔၊ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အားကုိးပါလို႔ ျမတ္စြာဘုရား မွာတဲ့အတိုင္း လုပ္ႏိုင္ရင္ မၿငီးျငဴ ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ၿငီးျငဴရတဲ့ ဘ၀ကေန လြတ္ၿပီ။ အားငယ္ေနရတဲ့ ဘ၀က လြတ္ၿပီ။ တကယ္ လြတ္လပ္ခ်င္ရင္ အဲဒီအတုိင္းဘဲ လုပ္ရမယ္။ တျခားနည္းမရွိဘူး။ အဲဒါ ဘုန္းႀကီးက ဒီ အဆံုးအမကို ၾကားရကတည္းက ဒီအတိုင္းလုပ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္။ ဘယ္လို ကိစၥမွာ ျဖစ္ျဖစ္ သူတစ္ပါးကို မွီခို္ရတာ နည္းေနသမွ် နည္းေအာင္ လုပ္တယ္။ အထူးသျဖင့္ အသိဥာဏ္ပိုင္းမွာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိဘဲ အားကုိးတယ္.. တျခား ဘယ္သူ႔ကိုမွ အားမကုိးဘူး။
Do not depend upon others.
သူတစ္ပါးကုိ အားမကုိးပါနဲ႔။
ဒီအဆံုးအမဟာ လြတ္လပ္မႈကုိ ပီပီျပင္ျပင္ ေပးလိုက္တဲ့ အဆံုးအမဘဲ။ အဲဒီ လြတ္လပ္မႈက လူတုိင္းရဲ ႔ ေမြးရာပါ အခြင့္အေရး။ ဒီအခြင့္အေရးကို ဘယ္သူမွ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ခြင့္ မရွိဘူး။ အဲဒီ အရွိကို အရွိအတုိင္း လက္ခံတာ၊ အသိအမွတ္ျပဳတာ ဒီလိုလူတုိင္းရဲ ႔ ေမြးရာပါ လြတ္လပ္မႈကို အသိအမွတ္ျပဳလို႔ ဗုဒၶဘာသာ တရားကုိ The Religion of Freedom လုိ႔ ေခၚတာ။ တကယ္လြတ္လပ္တဲ့သူ ျဖစ္ခ်င္ရင္ တနည္းဘဲ ရွိတယ္။ ကုိယ့္ အားကုုိယ္ကုိးရမယ္။ ကုိယ့္ အသိဥာဏ္ကို ကိုယ္ အားကိုးရတယ္။
“ကုိယ့္ လြတ္လပ္မႈကို ကုိယ္ ရေအာင္ လုပ္ရမယ္။”
ဒါမ်ိဳး ေျပာတာ မၾကားဖူးဘူး။ ဘုရားကလြဲလို႔ တျခားလူေတြ ဒီလို မေျပာဘူး။ ငါ့ကို အားကုိးပါ၊ ငါ့ကို ယံုၾကည္ပါ၊ င့ါကုိ ကုိးကြယ္ပါ လို႔ ေျပာၾကတယ္။ ကုိယ့္ ဘ၀ကို သူတုိ႔ လက္ထဲ ေရာက္ေအာင္ဘဲ ကုိယ့္ကို အယံုသြင္းၿပီး ႀကိဳးႀကိဳးစားစား လုပ္ေနတာ၊ ျမတ္စြာဘုရားကေတာ့ ကုိယ့္ဘ၀ကို ကိုယ့္လက္ထဲ ျပန္ထည့္ေပးလိုက္တာ။ အဲဒီလို ကိုယ့္ဘ၀ကုိ ကုိယ့္လက္ထဲ ျပန္ထည့္ေပးလုိက္တာကို မႀကိဳက္တဲ့သူ ရွိႏိုင္တယ္။ ဘယ္သူ ေတြ လည္း.. ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ကုိယ္ အားမကိုးခ်င္တဲ့လူေတြ၊ အားငယ္တဲ့သူေတြြြြြ၊ အားငယ္တတ္တဲ့သူဟာ ကုိယ့္ဘ၀ကုိယ္ သူမ်ား တာ၀န္ယူတာကို လုိခ်င္တယ္။ အားလံုး ဆံုးျဖတ္ၿပီး ဘာလုပ္ရမလဲ ဆိုတာ ေျပာေပး။ ဒါေၾကာင့္ ေဗဒင္ ဆရာေတြ ထမင္းစားေနရတာေပါ့။
တျခားဆရာေတြက တပည့္ေတြကို ကုိယ့္အားကုိယ္ကိုးၾက လို႔ ဘာျဖစ္လုိ႔ မေျပာတာလဲ။ တပည့္ေတြ အေပၚမွာ မွီၿပီး ဆရာႀကီး လုပ္စားခ်င္လို႔ေပ့ါ။ ျမတ္စြာဘုရားဟာ ဘယ္သူ႔ ေပၚမွာမွ မွီခိုမႈ မရွိလို႔ ကုိယ့္အား ကုိယ္ ကိုးလို႔ ေျပာပါတယ္။ တနည္းနည္းနဲ႔ လူေတြ အေပၚမွာ မွီခို္တဲ့လူေတြဟာ ကုိယ့္အား ကုိယ္ကုိးၾကလို႔ မေျပာႏိုင္ဘူး။ ဆရာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ တပည့္ေမြးစားၾကတယ္။ တပည့္ေပၚမွာ မွီခိုေနၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒါကို ဖုံး ထားၾကတယ္။ သူမွီခို္ေနတာကို မေပၚေအာင္ ငါ့ကို အားကိုးၾကလို႔ ေျပာတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေနတာေနာ္။ သူက တပည့္ေတြကို အားကုိးေနတာ။ ဒါေၾကာင့္ င့ါကို အားကိုးလို႔ ေျပာရင္ အဓိပၸာယ္ကို ေျပာင္းျပန္ ေကာက္လိုက္။ ငါ နင္တုိ႔ကို အားကိုးတယ္လို႔ အဓိပၸာယ္ ေကာက္လုိက္။
ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရဲ ႔ လြတ္လပ္မႈကို ပီပီျပင္ျပင္ ေဖၚျပတဲ့ အခ်က္ပဲ။
“တုေမွဟိ ကိစံၥ အာတပံ အကၡာတာေရာ တထာဂတာ” - တမၼပဒ
“Things have to be performed by yourselves, the Tathagatas are only showing the way (to emancipation).”
သင္တုိ႔က လုပ္သင့္တာကို လုပ္ရမွာ။ တထာဂတ တုိ႔ဟာ လြတ္ေျမာက္ရာ လမ္းကိုဘဲ ညႊန္ျပတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားဟာ လမ္းကို ညႊန္ျပတဲ့ သူျဖစ္တယ္။ ကယ္တင္ရွင္ မဟုတ္ဘူး။ ပုဂၢိဳလ္စြဲ ကုိးကြယ္တာကို လုိခ်င္တဲ့သူ မဟုတ္ဘူး။ ပုဂၢိဳလ္စြဲ ကုိးကြယ္ဖု႔ိ အားမေပးဘူး။ အခုေခတ္မွာေတာ့ ဆင္းတုေတာ္ကုိေတာင္ ပုဂၢိဳလ္စြဲ ကိုးကြယ္ေနၾကတယ္။ ဒီ ဆင္းတုေတာ္ကို ဘယ္လုိ အက်ိဳးမ်ားတယ္၊ ဒီဆင္းတုေတာ္က တန္ခိုးႀကီးတယ္လို႔ ေျပာေနၾကတာဟာ ဘုရားေဟာနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ ေ၀းကြာသြားၿပီးလဲ။ ဒီဆင္းတုေတာ္က ဟုိ ဆင္းတုေတာ္ထက္ တန္ခုိးႀကီးတယ္လို႔ ေျပာတာဟာ ဗုဒၶတရားကို ဘာမွ မသိတဲ့ သူေတြရဲ ႔ အေတြးအေခၚပါ။ Idol Worship ရုပ္တု ကုိးကြယ္မႈ ျဖစ္သြားၿပီ။ ဗုဒၶဘာသာ တရားဟာ ရုပ္တု ကုိးကြယ္မႈကို အားေပးတဲ့ ဘာသာတရား မဟုတ္ပါဘူး။
၀ကၠလိမေထရ္ အေၾကာင္း ၾကားဖူးသလား။
အက်ဥ္းခ်ဳပ္ေျပာမယ္။ ၀ကၠလိမေထရ္ဟာ ဘုရားကုိ သိပ္ ၾကည္ညိဳတယ္။ ဖူးလို႔ အားမရႏုိင္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားကို ျမင္ႏုိင္ေလာက္တဲ့ ေနရာမွာ ထုိင္ၿပီးေတာ့ ဖူး ေနတတ္တယ္။ ေအးခ်မ္းတဲ့ သူကို ဖူးရတဲ့သူဟာ ေအးခ်မ္းမွာဘဲေနာ္။ “သမဏာနဥၥ ဒႆနံ” ဆုိတဲ့ မဂၤလာတရားလည္း ညီပါတယ္။ အက်ိဳးွရိွပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ျမတ္စြာဘုရားက ၀ကၠလိမေထရ္ကို မိန္႔ေတာ္မူတယ္။
“ကိ ံေတ ၀ကၠလိ ကၠမိနာ ပူတိကာေယန ဒိေ႒န။”“ေယာ ဓမံၼ ပႆတိ ေသာ မံ ပႆတိ။” — ဓမၼပဒ
What does it bring to you, Vakkali; by looking at this physical body of filth? He who sees the Dhamma sees me.
ျမတ္စြာဘုရားဟာ လြတ္လပ္သူ ျဖစ္တယ္။ ၀ကၠလိမေထရ္ကိုလည္း လြတ္လပ္ေစခ်င္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ “ဒီ ခႏၶာကုိယ္ အပုပ္ေကာင္ကုိ ဖူးေနတာ ဘာအက်ိဳး ရွိသလဲ ၀ကၠလိ။ တရားကို ျမင္တဲ့သူဟာ ငါ ဘုရားကို ျမင္တယ္။ တရားကို မျမင္ရင္ ဘုရားကို မျမင္ဘူးလုိ႔ ”မိန္႔ေတာ္မူလိုက္တယ္။ တရားကို ျမင္ၿပီး လြတ္လပ္တဲ့သူ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ မ်က္ႏွာေတာ္ကုိ ဖူးေနတာကုိ အားမေပးဘူး။ မ်က္ႏွာေတာ္ကို ဖူးေနရံုနဲ႔ လြတ္လပ္တဲ့သူ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ သက္ေတာ္ထင္ရွား ဘုရားကုိ ဖူးေနတာေတာင္ အားမေပးဘူး။ ရုပ္ရည္ကို ဦးစားေပးတာကို အားမေပးဘူးလို႔ လည္း ဆုိႏုိင္တယ္။ ဒီ ရုပ္ရည္က ဘုရားအစစ္မဟုတ္ဘူး။ အမွန္တရားကို သိေတာ္မူတဲ့ ဥာဏ္ေတာ္ကသာ ဘုရားအစစ္၊ ရုပ္ရည္က အဲဒီ ဥာဏ္ေတာ္ရဲ ႔ ေနရာ ျဖစ္တယ္။ အဲဒီေတာ့ အခုေခတ္ ဆင္းတုေတာ္ေတြကုိ ကုိးကြယ္တာကို ဘုရား ဘယ္လို မိန္႔ေတာ္မူမလဲ။ ဆင္းတုေတာ္ ဆိုတာ Symbol ျဖစ္ပါတယ္။ ရည္မွန္းစရာ သေကၤတ တစ္ခု… ကုိယ့္မိဘရဲ ႔ ဓာတ္ပံုဟာ မိဘ အစစ္မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ မိဘ ကုိယ္စား ၾကည့္စရာ ရည္မွန္းစရာဘဲ။
He who sees the Dhamma sees me.
တရားကုိ ျမင္တဲ့သူမွ ဘုရားကို ျမင္တယ္။ အမွန္တရားကုိ သိၿပီး ျမင္ၿပီး လြတ္လပ္တဲ့အခါမွာ ဘုရားကုိ ၾကည္ညိဳတတ္လာတယ္။ ထူးထူးဆန္းဆန္း ပံုေတာ္ ထုထားတဲ့ ဆင္းတုေတာ္ကို ၾကည္ညိဳရံုနဲ႔ ဘုရားကုိ ၾကည္ညိဳတတ္ၿပီလို႔ မဆုိႏုိင္ေသးဘူး.ေနာ္။
“The Tathagatas are only showing the way.”
ဘုရားဟာ လမ္းကို ညႊန္ျပလိုက္တာဘဲ။ ညႊန္ျပတဲ့လက္ကို ၾကည့္ရံုနဲ႔ မလံုေလာက္ေသးဘူး။ လက္ညိႇဳး ဘယ္ကုိ ညႊန္သလဲဆိုတာကုိ ၾကည့္ၿပီး အဲဒီ လက္ညႇိဳး ညႊန္ရာကို ေရာက္ေအာင္ သြားရမယ္။
ျမတ္စြာ ဘုရားဟာ ခ်မ္းသာတဲ့ သူေတြ၊ အာဏာရွိတဲ့ သူေတြကို တပည့္ ျဖစ္လာေအာင္ ဦးစားေပးၿပီး လုပ္ေလ့ မရွိဘူး။ တရားကို သေဘာ မေပါက္ဘဲနဲ႔ တပည့္ခံတာကို အားမေပးဘူးလို႔လည္း ဆုိႏုိင္တယ္။
ဥပါလိက ရတနာ သံုးပါးကို ဆည္းကပ္ကုိးကြယ္သူအျဖစ္ အသိအမွတ္ ျပဳပါလို႔ ေလွ်ာက္တာကုိ အလ်င္စလို မလုပ္ပါနဲ႔။ စဥ္းစဥ္းစားစား လုပ္တာ ေကာင္းတယ္လို႔ မိန္႔ေတာ္မူတာကို ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားသင့္တယ္။ တပည့္ အေရအတြက္မ်ားဖုိ႔၊ ဂုဏ္ရွိဖုိ႔ကို ဦးစားမေပးဘူး။ တရားကုိသာ သိၿပီး လြတ္လပ္သြားေစခ်င္တယ္။ တပည့္ေမြးဖုိ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ မရွိဘူး။ သူမ်ား တပည့္ကို ကုိယ့္တပည့္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ဖုိ႔ မရည္ရြယ္ဘူး။ အဲဒါကို ၾကည့္ရင္လည္း ျမတ္စြာဘုရားဟာ ဘယ္ေလာက္ လြတ္လပ္ေနသလဲ ဆုိတာ ေတြ႔ရတယ္။ ၿပီးေတာ့ရတနာ သံုးပါးကုိ ဆည္းကပ္သူ ျဖစ္လာ ေသာ္လည္း နိဂ႑တုိ႔ကို ဆက္ၿပီး လွဴဖုိ႔ မိန္႔ေတာ္မူတာလည္း ျမတ္စြာဘုရားရဲ့ ကရုဏာကုိ ပီပီျပင္ျပင္ ေတ႔ြရတယ္။ နိဂ႑ ေတြမွာ ခ်ိဳ႔တဲ့ သြားတာကို မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ ဒီ ကရုဏာဟာလည္း လြတ္လပ္တဲ့သူရဲ ႔ ကရုဏာဘဲ။ ျပည့္၀ေနသူရဲ ႔ ဂရုဏာဘဲ။ မျပည့္၀တဲ့သူဟာ ကရုဏာ မထားႏုိင္ဘူး။
မျပည့္၀တဲ့ သူဟာ သူ႔မွာ ဘယ္ေလာက္ ရွိရွိ လိုေသးတယ္လုိ႔ဘဲ ထင္တယ္။ နည္းေသးတယ္လို႔ဘဲ ထင္ေနတယ္။ သူမ်ား ရမွာကို မလိုလားဘူး။ အခု ကရုဏာမရွိ တကိုယ္ေကာင္းဆန္ဆန္ လုပ္ေနၾကတာဟာ ဘာေၾကာင့္လဲ။ မျပည့္၀လို႔။ ခ်ိဳ႔တဲ့ေနတဲ့စိတ္ ရွိလို႔။ ျပည့္စံုတဲ့ စိတ္မရွိလို႔၊ လြတ္လပ္တဲ့စိတ္ မရွိလို႔။ ျမတ္စြာဘုရားဟာ ျပည့္၀ေနတယ္။ ျပည့္စံုေနတယ္။ လြတ္လပ္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားရဲ ႔ ကရုဏာဟာ ျပည့္၀ေနသူ၊ ျပည့္စံုေနသူ၊ လြတ္လပ္ေနသူရဲ ႔ ကရုဏာျဖစ္တယ္။
သတိနဲ႔ ေနလုိ႔ စိတ္ရွင္သန္လာတဲ့အခါ လူသားရဲ ႔ ျမင့္ျမတ္မႈကို သိလာတယ္။ တည္ၾကည္မႈ အစစ္ကို သိလာတယ္။ ရုိးသားမႈ အစစ္ကို သိလာတယ္။ လြတ္လပ္မႈ အစစ္ကို သိလာတယ္။ ငါ ဆုိတာ မရွိေတာ့တဲ့ စင္ၾကယ္တဲ့ စိတ္ကို ေတြ႔တဲ့အခါမွာ ဒီစိတ္ဟာ လမ္းမွန္ကို သြားေနတယ္ ဆုိတာ သိလာတယ္။ အမွန္ကို သိတဲ့ စိတ္ကို အားကုိးတယ္။ အရွိကို အရွိတုိင္း သိေနတဲ့ စိတ္ကို အားကုိးတယ္။ ေလာဘစိတ္ကို အားမကိုးဘူး၊ ေဒါသစိတ္ကို အားမကိုးဘူး။ မာနကို အားမကိုးဘူး။
စိတ္ရဲ ႔ သဘာ၀ကုိ သိတဲ့ ဥာဏ္အလင္းေရာင္ကို ရလာတဲ့အခါ လူသား တစ္ဦးအေနနဲ႔ ကိုယ့္ဘ၀မွာ ရႏိုင္တာေတြ ထဲမွာ အဆင့္အျမင့္ဆံုးဟာ လြတ္လပ္မႈ ဆုိတာကုိ သေဘာေပါက္လာတယ္။ စိတ္ကို ခ်ဳပ္တည္းထားတဲ့အရာေတြဟာ စိတ္ထဲမွာဘဲ ရွိတယ္ဆုိတာလည္း ျမင္လာတယ္။ လြတ္လပ္တဲ့ စိတ္နဲ႔ မလြတ္လပ္တဲ့ စိတ္ေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ ျမင္လာတယ္။ အဲဒီအခါ အၿမဲတမ္း လြတ္လပ္တဲ့ စိတ္နဲ႔ဘဲ ေနခ်င္တယ္။ လြတ္လပ္တဲ့ စိတ္နဲ႔ ေနႏိုင္ေအာင္ သတိကုိ ပုိၿပီး ကပ္တယ္။ ကုိယ့္စိတ္က လြတ္လပ္ လာေလေလ၊ ဘုရားရဲ ႔ လြတ္လပ္မႈကို ပိုၿပီး အာရံုျပဳ ေလေလ ဘဲ။ ဘုရားကုိလည္း ေက်းဇူးတင္ေလေလဘဲ။ တန္ဖုိးထားစရာေတြထဲမွာ လြတ္လပ္မႈဟာ အဆင့္အျမင့္ဆံုးဘဲ။ လြတ္လပ္မႈ အေၾကာင္း မေတြးတဲ့ေန႔၊ မေျပာတဲ့ေန႔ မရွိဘူး။ လြတ္လပ္ေနတယ္လို႔ သိတယ္။ မလြတ္လပ္ရင္ မလြတ္လပ္ဘူးလုိ႔ သိတယ္။ ဘာေၾကာင့္ မလြတ္လပ္ဘူးလုိ႔ ဆုိတာ ျမင္တယ္။ လြတ္လပ္မႈေၾကာင့္ ရလာတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဟာ တျခား နည္းေတြနဲ႔ ရတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈနဲ႔ ဘယ္လိုမွ ႏႈိင္းလို႔ မရဘူး။
လြတ္လပ္တဲ့ စိတ္ကို သိလာမွ လူပီသတဲ့ စိတ္ကို သိတယ္။
လြတ္လပ္တဲ့ စိတ္ဟာ ဂုဏ္သိကၡာ ရွိတယ္။ လြတ္လပ္တဲ့ စိတ္မွာ အထင္ႀကီးတာ၊ အထင္ေသးတာ မရွိဘူး။ လြတ္လပ္တဲ့ စိတ္ဟာ ေၾကာက္ေနတဲ့ စိတ္ မဟုတ္ဘူး။ မိမိသာလွ်င္ မိမိ၏ ကုိးကြယ္ရာ၊ အားထားရာ ျဖစ္၏ လုိ႔ ဘုရားေဟာတာကို တရားအားထုတ္ၿပီး အနတၱ သဘာ၀ကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ ျမင္မွပဲ သေဘာေပါက္တယ္။ “မိမိ” ဆုိတာ “ငါ” ဆုိတဲ့ အတၱ စြဲကို ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။ တကယ္ေတာ့ မိမိ ဆုိတာ အတၱ စြဲ ကင္းေနတဲ့ ဥာဏ္ပညာနဲ႔ ယွဥ္တဲ့စိတ္ကို ေျပာတာ။ ငါ ဆုိတဲ့ အတၱစြဲဟာ ကိုးကြယ္ရာ ဘယ္မွာ ျဖစ္ႏုိင္မလဲ။
စီးပြားဥစၥာ တုိးတက္ဖို႔၊ ရာထူးတုိးဖို႔ ဘာသာတရားကို ကုိးကြယ္တဲ့ သူဟာ ဘာသာတရား အစစ္ဟာ ဘာလဲ ဆုိတာကို လံုးလံုးမသိတဲ့ သူဘဲ။ လြတ္လပ္မႈကို လိုခ်င္လို႔ ဘာသာတရားကို ကုိးကြယ္တဲ့ သူမွ သာ ဘာသာတရား အစစ္ဆုိတာ ဘာလဲဆုိတာကို သိႏုိင္တယ္။
“လြတ္လပ္ျပီး တရားမွ်တဲ့ လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ ေနခ်င္ရင္၊ စိတ္ခ်မ္းသာခ်င္ရင္၊ ဂုဏ္သိကၡာရွိစြာ ေနခ်င္ရင္၊ လြတ္လပ္မႈနဲ႔ တရားမွ်တမႈကို ကာကြယ္ရမယ္” ဒါမွ လူပီသမယ္။
လြတ္လပ္မႈ တရားမွ်တမႈ ႏွင့္ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာ
စာဖတ္ပရိသတ္မ်ားခင္ဗ်ား-
တရားမွ်တမႈဟာ လူ႔၀တၱရား ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းနဲ႔ လြတ္လပ္မႈရဲ ႔ အႏွစ္သာရကို တိတိက်က် တင္ျပထားတဲ့ ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိကရဲ ႔ အေတြးနဲ ့ အေရးကို ဒီအပိုင္းမွာ ေကာက္ႏုတ္ တင္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။ ေလးေလး နက္နက္ ဖတ္ရွူ့ျပီး ဆရာေတာ္ရဲ ႔ ဆိုလိုရင္းကို ေဖၚထုတ္ၾကဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ ကိုဖိုးတရုတ္မွ ဆရာေတာ္ သံဃာေတာ္မ်ား ဂုဏ္ေက်းဇူးကို အထူးေအာင္းေမ့ရင္း တိုက္တြန္း တင္ဆက္ လိုက္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား။
လြတ္လပ္တဲ့ သူဟာ မယံုသင့္တာကို မယံုေတာ့ဘူး။ မယံုသင့္တာကို မယံုတဲ့ လူရဲ ႔ဘ၀ဟာ ရွင္းတယ္။ မေၾကာက္သင့္တာကို မေၾကာက္တဲ့သူရဲ ႔ စိတ္ဟာ ၾကည္လင္ေပါ့ပါးတယ္။ မေမွ်ာ္လင့္သင့္တာကုိ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ သူဟာ တျခား လုပ္သင့္တာကို လုပ္ႏုိင္လို႔ သူ႔ဘ၀ဟာ ပိုၿပီး အဆင္ေျပတယ္။
ဘုန္ႀကီး ငယ္ငယ္ကတည္းက လက္ကိုင္ထားတဲ့ မူတစ္ခုရွိတယ္-ကုိယ္လည္း အက်ိဳးမရွိတာ သူမ်ားလည္း အက်ိဳးမရွိတာ မလုပ္ဘူး။ကုိယ့္မွာ အက်ိဳးရွိတယ္၊ သူတစ္ပါးကို မထိခိုက္ဘူးဆုိရင္ လုပ္တယ္။ကိုယ့္မွာလည္း အက်ိဳးရွိတယ္၊ သူတစ္ပါးမွာလည္း အက်ိဳးရွိတယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ပိုၿပီးလုပ္တယ္။ကိုယ့္မွာ အက်ိဳးမရွိဘူး၊ သူတစ္ပါးမွာ အက်ဳိးရွိတယ္ဆုိရင္ တခါတေလ လုပ္တယ္။ကိုယ့္အတြက္ အက်ိဳးရွိတယ္၊ သူတစ္ပါးကိုေတာ့ ထိခိုက္တယ္ဆုိရင္ေတာ့ မလုပ္ဘူး။ကိုယ့္ကိုလည္း ထိခိုက္တယ္၊ သူတစ္ပါးကိုလည္း ထိခိုက္တယ္ဆုိရင္ေတာ့ လုံး၀ မလုပ္ဘူး။ (အမႈိက္ပစ္တာ၊ တံေတြးေထြးတာကအစ ဆင္ေျခပါ။)သူမ်ား အကူအညီ မ်ားမ်ား ယူတဲ့သူဟာ အရည္အခ်င္း မထြက္ေတာ့ဘူး။ လြတ္လပ္တဲ့သူဟာ သဘာ၀ အေၾကာင္းအက်ိဳးကို ေလးစားတယ္။ သဘာ၀ မက်တဲ့ အယူအဆ တစ္ခုကို ယံုမိရင္ ေနာက္ထပ္ သဘာ၀ မက်တာေတြကို ယံုဖုိ႔ လမ္း ဖြင့္လုိက္သလို ျဖစ္သြားတယ္။ အမွားတစ္ခုက ေနရာယူၿပီး လမ္းပိတ္ ထားလိုက္ရင္ အမွန္က ေနရာ မရေတာ့ဘူး။
တာ၀န္သိမႈဟာ လြတ္လပ္မႈအတြက္ မရွိမျဖစ္တဲ့ အရာျဖစ္တယ္။ တာ၀န္မသိတဲ့သူ၊ တာ၀န္မဲ့ လုပ္တဲ့သူဟာ လြတ္လပ္မႈနဲ႔ မတန္တဲ့သူ ျဖစ္တယ္။ လြတ္လပ္မႈ ဆုိတာ သတိရွိတဲ့သူ၊ ဥာဏ္ရွိတဲ့သူ အတြက္ဘဲ။ သတိမရွိတဲ့သူ၊ ဥာဏ္မရွိတဲ့သူဟာ မလြတ္လပ္တဲ့ ဘ၀မွာ ေနရမယ္။ လြတ္လပ္တဲ့ စိတ္ကုိ သိမွ လူသားရဲ ႔ ျမင့္ျမတ္မႈကို သိမယ္။ လြတ္လပ္မႈ၊ ရိုးသားမႈ မရွိဘဲ စစ္မွန္တဲ့ ဂုဏ္သိကၡာဆုိတာ မရွိပါဘူး။ လြတ္လပ္ရင္ စိတ္ခ်မ္းသာမယ္၊ တရားမွ်တရင္ ဂုဏ္သိကၡာ ရွိမယ္။
လြတ္လြတ္လပ္လပ္ လႊတ္ထားၿပီး ေမြးတဲ့ေခြးေတာင္ ပိုၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ အမူအရာ ရွိတယ္။ ပိုၿပီး က်န္းမာတယ္။ ေလွာင္အိမ္ထဲမွာ ေလွာင္ထားၿပီး ေမြးတဲ့ ေခြးဟာ မေပ်ာ္ဘူး၊ က်န္းမာေရးလည္း မေကာင္းဘူး။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ကစားခြင့္ရတဲ့ ကေလးဟာ က်န္းမာတယ္။ ေပ်ာ္တယ္။ ဥာဏ္လည္း ပုိေကာင္းတယ္။ ဘာမွ လုပ္ခြင့္မရတဲ့ ကေလးဟာ ထုိင္းမိႈင္းေနတယ္၊ မေပ်ာ္ဘူး၊ က်န္းမာေရးလည္း မေကာင္းဘူး။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ စာဖတ္ခြင့္ရတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ဟာ သူ သိခ်င္တာေတြကို ရွာဖတ္ေနရရင္ သိပ္ေပ်ာ္တယ္။ ဒီစာမဖတ္ရဘူး၊ ဟုိ စာ မဖတ္ရဘူးဆုိရင္ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ရင္ စိတ္ဆင္းရဲတယ္။ လူေတြ မသိေအာင္ ခိုး ဖတ္မယ္။
လြတ္လြတ္လပ္လပ္ သြားခြင့္၊ ေလ့လာခြင့္ ရရင္လည္း ေပ်ာ္တယ္၊ ပညာတုိးတယ္။ ဘုန္းႀကီးငယ္ငယ္တုန္း ကဘုန္းႀကီးတုိ႔ ၿမိဳ ႔မွာ ဘုန္းႀကီး မေလွ်ာက္ဘူးတဲ့ လမ္း မရွိဘူး။ ဘယ္ေနရာမွာ ဘာရွိတယ္ဆိုတာ သိတယ္။ ဘယ္ေနရာမွာ ဘာဆုိင္ရွိလဲဆုိတာ သိတယ္။ အေၾကာင္းရွိလာရင္ သြားတယ္၊ လုပ္တတ္တယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ေပ်ာ္တယ္။ အဆင္ေျပတယ္။ လြတ္လပ္ရင္ စိတ္ခ်မ္းသာတယ္၊ ေပ်ာ္တယ္၊ ပညာတုိးတယ္၊ အဆင္ေျပတယ္။ မလြတ္လပ္ရင္ စိတ္ဆင္းရဲတယ္၊ မေပ်ာ္ဘူး၊ ပညာမတုိးဘူး။
မေကာင္းတာကုိ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ လုပ္ခြင့္ရမယ္လုိ႔ေတာ့ မဆုိလုိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ တခ်ိဳ ႔ကိစၥေတြမွာ ေကာင္းတယ္၊ မေကာင္းဘူး ဆုိတာ မဆံုးျဖတ္ႏုိင္ရင္ စမ္းၾကည့္တဲ့ အေနနဲ႔ လုပ္ရမယ္။ ကုိယ့္စိတ္က တကယ္ လြတ္လပ္တဲ့အခါ၊ ကုိယ့္ အသိဥာဏ္က တကယ္ လြတ္လပ္တဲ့အခါ ပုိၿပီး ေလးနက္တဲ့ ေပ်ာ္နည္းနဲ႔ ေပ်ာ္ တတ္လာမယ္။
ပညာရွာတာမွာ လြတ္လပ္မႈ ရွိရင္ ပိုၿပီး တုိးတက္မယ္။ ပိုၿပီး အဆင္ေျပမယ္။ စီးပြားရွာရာမွာ လြတ္လပ္မႈ ရွိၿပီး မွ်တမႈလည္း ရွိရင္ ပိုတုိးတက္မယ္၊ ပုိၿပီး အဆင္ေျပမယ္။ တရားမွ်တမႈ မရွိရင္ ဂုဏ္သိကၡာ မရွိဘူး။ လူ႔ သဘာ၀မွာ ဟိရိ ၾသတၱပၸဆုိတဲ့ ရွက္တတ္၊ ေၾကာက္တတ္တဲ့ စိတ္ဟာ ရွိပါတယ္။ ေမြးရာပါ စိတ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ ေမြးရာပါ စိတ္ကို ပိုၿပီး အားေကာင္းလာေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးဖုိ႔ေတာ့ လိုတယ္။ မေကာင္းတာ၊ မမွန္တာ၊ မရိုးသားတာကို လုပ္ရမွာ ရွက္တဲ့စိတ္၊ ေၾကာက္တဲ့စိတ္ကို ေလ့က်င့္ျပဳစု ေပးရမယ္။
မတရားတာ၊ မမွ်တတာကို လုပ္တဲ့သူဟာ သိလွ်က္နဲ႔ လုပ္ၾကတာ မ်ားပါတယ္။ ေလာဘ အားႀကီးလြန္းရင္ မတရားတာကုိ လုပ္တယ္။ လုပ္တဲ့သူက သိသလို ေဘးလူေတြကလည္း သိပါတယ္။ ဒီလူ႔ေလာကႀကီးမွာ တရားတယ္၊ မတရားဘူး ဆုိတာကုိ သိဖို႔ အလြန္ႀကီး မခက္ပါဘူး။ ကေလးေတြေတာင္ သိသင့္သေလာက္ေတာ့ သိပါတယ္။ မတရားတာကို လုပ္တဲ့သူဟာ သူ႔ကိုသူ ေလးစားမႈ ေလ်ာ့တယ္။ မလြဲသာ၊ မေရွာင္သာလို႔ လုပ္ရတာပါလို႔ ဆင္ေျခေပမဲ့ စိတ္ၾကည္ၾကည္လင္လင္နဲ႔ မတရားတာကို လုပ္လုိ႔ မရဘူး။ သူ႔စိတ္ကို သူ လွည့္စားၿပီး လုပ္ေနရတယ္။ အဲဒါကိုက ဂုဏ္သိကၡာ က်ေနတာဘဲ။ သူ႔အျမင္မွာဘဲ သူ႔ကိုယ္ကုိသူ သိကၡာ မရွိတဲ့သူ အျဖစ္ ခံစားေနရပါတယ္။ “ငါ မတရားတာကို လုပ္ေနတယ္” ဆုိတာ သူသိပါတယ္။ “ငါ မတရားတာကုိ လုပ္ေနတာ ဆုိတာ လူေတြသိတယ္၊ ငါ့ကို လူေတြ တကယ္ မေလးစားဘူး၊ ေလးစားဟန္ေဆာင္ေနတယ္” ဆုိတာကို သူ သိေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူေတြနဲ႔ ဆက္ဆံတဲ့အခါ ေဒါနဲ႔ ေမာနဲ႔ မာန္နဲ႔ ဆက္ဆံတတ္တယ္။ ေဒါသ ပုိႀကီးတယ္၊ သူ႔စိတ္မွာ လြတ္လပ္မႈ၊ ေအးခ်မ္းမႈ မရွိဘူး။
ဒါေၾကာင့္ တရားမွ်တမႈ မရွိတဲ့သူရဲ ႔ စိတ္ဟာ လြတ္လပ္မႈ၊ ေအးခ်မ္းမႈလည္း မရွိဘူး လု႔ိ ဆိုႏိုင္တယ္။ Peace of mind လည္း မရွိဘူး။ Inner Freedom လည္း မရွိဘူး။ Guilt ရွိမယ္။ အျပစ္ရွိတဲ့သူ ဆုိတဲ့ ခံစားမႈ ရွိမယ္။ Guilt ရွိရင္ Inner Freedom မရွိဘူး။ Inner Freedom ကို လုိခ်င္ရင္ Guilt ျဖစ္မဲ့ ကိစၥ ေတြကို အတတ္ႏုိင္ဆံုး ေရွာင္ရမယ္၊ မတရားတာကို မလုပ္ရဘူး။ မတရားမွန္း၊ မမွ်တမွန္း သိလွ်က္နဲ႔ လုပ္ခဲ့တဲ့ ကိစၥတစ္ခုကို ျပန္စဥ္းစားၾကည့္လုိက္ပါ။ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လုိ ခံစားရသလဲ။ မစဥ္းစားခ်င္ဘူး၊ စိတ္ကုိ ျမန္ျမန္ အာရံုေျပာင္း လိုက္ခ်င္တယ္။ သုိ႔မဟုတ္ရင္ တရားပါတယ္လုိ႔ ကိုယ့္ကုိကုိယ္ အေၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ျပၿပီး ေျဖရွင္းခ်က္ ေပးခ်င္တယ္။ ေျဖရွင္းခ်က္ ခဏခဏ ေပးေနရင္ ဘယ္လို အဓိပၸာယ္ ေကာက္မလဲ။ မတရားလို႔ပဲ။ တကယ့္ တရားတာကို ေစတနာ ေကာင္းနဲ႔ လုပ္ခဲ့ရင္ ကုိယ့္စိတ္မွာ ဘာ ေျဖရွင္းခ်က္မွ ေပးေနစရာ မလိုေတာ့ဘူး။ စိတ္ေအးခ်မ္းေနမယ္။ ျပန္ေတြးတုိင္း စိတ္ခ်မ္းသာေနမယ္။
မတရား မမွ်တေတြကုိ လုပ္တဲ့သူေတြ မ်ားေနရင္ တရားမွ်တမႈ မရွိတဲ့ အသိုင္းအ၀ုိင္းျဖစ္ေနမယ္။ တရားမွ်တမႈ မရွိတဲ့ အသိုင္းအ၀ုိင္းဟာ လြတ္လပ္မႈ ရွိတဲ့ အသိုင္းအ၀ိုင္း ျဖစ္တယ္လုိ႔ ဘယ္လုိ ေျပာႏိုင္မလဲ။ မတရားတာ လုပ္တဲ့သူ ရွိရင္ ခံရတဲ့ သူ ရွိတယ္။ ခံရတဲ့ သူဟာ လုပ္တဲ့သူကို ေလးစားမွာ မဟုတ္ဘူး။ တစ္ဦးကို တစ္ဦး မေလးစားႏိုင္တဲ့ အသိုင္းအ၀ိုင္းဟာ ဂုဏ္သိကၡာရွိတဲ့ အသိုင္းအ၀ုိင္း မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ တရားမွ်တမႈ မရွိ၊ ဂုဏ္သိကၡာလည္း မရွိတဲ့ အသုိင္းအ၀ိုင္းမွာ ေနရတဲ့ သူဟာ စိတ္ခ်မ္းသာမႈ ဘယ္လို လုပ္ရႏုိင္ေတာ့မလဲ။ လူ႔ တခ်ိဳ ႔ မတရားတာကို လြတ္လြတ္ လပ္လပ္ လုပ္ခြင့္ရွိတဲ့ အသိုင္းအ၀ုိင္းဟာ လြတ္လပ္တဲ့ အသိုင္းအ၀ုိင္း မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ မလြတ္လပ္တဲ့ အသိုင္းအ၀ိုင္းဟာ ဂုဏ္သိကၡာ ရွိတဲ့ အသိုင္းအ၀ုိင္း မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။
တရားမွ်တမႈ၊ လြတ္လပ္မႈႏွင့္ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာ ဒီသံုးပါးဟာ ဆက္စပ္ေနပါတယ္။ တန္ဖိုးထားစရာေကာင္းတဲ့ (Human Values) သံုးပါး မရွိရင္ အဆင့္ျမင့္တဲ့ လူ႔ အသိုင္းအ၀ုိင္း မျဖစ္ေသးဘူး။ ဒါေပမဲ့ တရားမွ်တတာဟာ ဂုဏ္သိကၡာရွိခ်င္လို႔ လုပ္ရတဲ့ ကိစၥ မဟုတ္ပါဘူး။ တရားမွ်တတယ္ ဆုိတာဟာ လူတုိင္းရဲ ႔ ၀တၱရားျဖစ္ပါတယ္။ မတရားရင္ ၀တၱရား ပ်က္ကြယ္တယ္။ မတရားတာကို လုပ္ေနတဲ့သူဟာ လူ႔က်င့္၀တ္၊ လူ႔၀တၱရား ပ်က္ကြက္တဲ့သူ ျဖစ္တယ္။ သူဟာ ဂုဏ္သိကၡာ မရွိတဲ့သူ ျဖစ္တယ္။ မတရားတာ၊ မမွ်တတာကို လက္မခံသင့္ဘူး။ မတရားတာ၊ မမွ်တတာကို လက္ခံရင္ အားေပးရာ ေရာက္တယ္။ မတရားတာကုိ ျမင္ရ ၾကားရရင္ “မတရားဘူး” လို႔ ကိုယ့္ကုိယ္ကို အရင္ ျပတ္ျပတ္သားသား ေျပာပါ။ ေနာက္ ကုိယ့္မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ေျပာပါ။

သူမ သုိ႕မဟုတ္ အၿဖဴေရာင္ အပုိင္း(၁)

ထြက္မသြားပါနဲ႕လုိ႕ သူမကုိမတားခဲ့ရင္ေကာင္းမွာပဲဆုိတာ အခုေတာ့ က်ေနာ္ ေနာင္တရေနၿပီ။ တားခဲ့မိေတာ့တာေတာင္မွ ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္ထိ ဘာမွဖြင့္မေျပာခဲ့မိရင္လည္း အေကာင္းသား။ က်ေနာ့ရဲ႕စိတ္ေတြ ေလဟာနယ္ထဲမွာ လြင့္ေမ်ာေနသည့္အလား ဆုတ္ကုိင္ရာမရျဖစ္ေနျခင္း။ ေနမင္းနားမွာ လွည့္ပတ္ေနတဲ့ ၿဂိဳလ္ငယ္လုိ ႏွလုံးသားေတြ ပူေလာင္ျပင္းျပေနျခင္း။ ပူေလာင္ခါးသီးစြာနဲ႔ အရည္ေပ်ာ္သြားရင္ေတာင္မွ ေကာင္းဦးမယ္ဆုိတာ ေတြးေနမိတယ္။

ရည္းစားထားမိတုိင္း၊ တဦးတေယာက္ကုိ အရမ္းခ်စ္မိတုိင္း ငါအသဲကြဲေနရတာဟာ ဘုရားသခင္က ပစ္္ခ်က္ေပးထားတာမ်ားလား၊ တကယ္ေတာ့ ကုိယ္ကုိကုိယ္တုိင္က အသုံးမက်သလုိ ကုိယ္ကုိကုိယ္တုိင္ကုိက အ. လြန္းတာပါလုိ႔အျပစ္တင္ရမွာလား။ ပူေလာင္ေစမဲ့အနမ္းေတြကုိ ေအးခ်မ္းလွတယ္လုိ႔ထင္ေနခဲ့တာ၊ ေတာင္းတေနခဲ့တာ၊ မက္ေမာေနခဲ့တာ။ ဒီအတြက္ က်ေနာ့္မွာ ပုိၿပီးပုိၿပီးခံစားရတယ္။ပုိၿပီးပုိၿပီးနာက်င္ရတယ္။

ဘယ္လုိမွျဖတ္လုိ႔မရနိုင္တဲ့ သံေယာဇဥ္နဲ႔ ခ်စ္လာခဲ့မိတဲ့သူမကုိ က်ေနာ္ဘယ္လုိပဲႀကိဳးစားၿပီးေမ့ေမ့ ေမ့လုိ႔ရမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး။

(တစ္)

အတိတ္ေတြ အရိပ္လိုထိုးက်ေနတ့ဲ ေျမျပင္မွာ ကၽြန္ေတာ္လမ္းေလွ်ာက္ေနခဲ့တယ္။ ဟိုးအေ၀းဆီက ရထားသံ မကြဲမျပားၾကားလိုက္မိတယ္။ သူမျပန္ရင္စီးေနၾကရထားဆုိတာ စိတ္ကအလုိလုိသိေနခဲ့တယ္။ ခပ္မႈိင္းမုႈိင္းေျမျပင္ကို နင္းျဖတ္ရင္း ဘယ္ဆီဘယ္၀ယ္မရည္ရြယ္ဘဲ တစ္ေနရာဆီကို ေငးရီေနမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ျမင္ကြင္းထဲ အၿဖဴေရာင္သုိ႔မဟုတ္အနီေရာင္အိတ္ကုိဘယ္ဖက္ပုခုံးထက္မွာအၿမဲတမ္းလြယ္တတ္တဲ့သူမရဲ႕ပုံရိပ္ကေလးတိုး၀င္လာခဲ့တယ္။ အတိတ္ေတြ.. တခါတရံ ႏွစ္ေယာက္သားအတူတူေလၽွာက္သြားခဲ့ဖူးတဲ့ လမ္းမေပၚမွာ တေစၦတစ္ေကာင္လိုက်ေနာ့ေရွ႕ရုတ္ခနဲေရာက္လာတယ္။ ေရာင္ရမ္းၿပီး မ်က္ေစ့စံုမွိတ္ထားလိုက္မိတယ္၊ က်ေနာ့အတြက္ အတိတ္ဆိုတာ ပစၥဳပၸန္မွာကပ္ေနတဲ့ အရိပ္တစ္ခုလိုပဲ အၿမဲတတြဲတြဲနဲ႕။ ေလပူတစ္ခ်က္မွုတ္ထုတ္ရင္း ေမာဟိုက္ေနတဲ့ ရင္ခြင္ကို ေလွ်ာ့ခ်ၾကည့္ေပမယ့္ စီးပိုးထားတဲ့ အတိတ္ရဲ႕ အရိပ္က က်ေနာ့ပုခံုးထက္မွာ ေလးတြဲ႕စြာခိုမွီေနခဲ့တယ္။ ႏုန္းခ်ိေနတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ က်ေနာ့ဆီ တစ္ေပြ႕တစ္ပိုက္။
အဲဒီေန႕ေတြေပါ့။ က်ေနာ့ဆီကို ေရာက္လာဦးမယ့္ အဲဒီေန႕ေတြ။ မရွိေတာ့ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ ဆိုတဲ့ ကေလးဆန္ဆန္ ဆုေတာင္းကိုလည္း ဘုရားအဆူဆူတို႕ မသိၾကားခဲ့ပါဘူးထင္ပါရဲ႔။ ဒီေန႕ေတြက က်ေနာ့့ဆီကို တနင့္တပိုး ေရာက္လာဦးမယ္။ က်ေနာ့ႏွလံုးသားကို ဆြဲရမ္းလွဳပ္ခတ္ဦးမယ္။ ေနာက္ေတာ့က်ေနာ္ကုိ အလဲထိုး ေျမျပင္မွာ ေခြလွဲခ်န္ရစ္ခဲ့ေစဦးမယ္။ ဒီရက္ေတြအတြက္ တားဆီးႏုိင္စြမ္းက်ေနာ့မွာမရွိ။ ပိတ္ပင္ႏိုင္စြမ္း က်ေနာ့့မွာမရွိ။ ေျပာင္းလဲႏိုင္စြမ္း က်ေနာ့့မွာမရွိ။ ရင္ဆိုင္ျခင္းလမ္းကလြဲရင္ က်ေနာ့မွာ နတၳိ။ ရင္ဆိုင္မလား ထြက္ေျပးမလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းအတြက္ ေထြးေျပးစရာ ထြက္ေပါက္ဆိုတာ ရွင္သန္ျခင္းကမ္းပါးအလြန္ဆီမွာ။

(ႏွစ္)

ထိုေန႕။ ေကာင္းကင္ကေတာက္ပေနတဲ့ၾကယ္ေလးေတြက အနက္ေရာင္ကတီၱပါေပၚ ႀကဲျဖန္႔ထားတဲ့ ေရႊမႈံပြင့္ေလးမ်ားလုိ စြန္းေပေနခဲ့တယ္။ ေနာက္ဘက္ေထာင့္ခ်ိဳးဆီမွာေတာ့ ေမးတင္ေနတဲ့ လမင္းက၀န္း၀င္းၿဖိဳးေမာက္ေနခဲ့တယ္။ ေတာင္အရပ္ဆီက ေလေျပေတြ တသုန္သုန္ေျခြခ်ေနခဲ့တယ္။ က်ေနာ္ရယ္.. သူမရဲ႕အိတ္ကုိယူလြယ္ၿပီးေတာ့ ရိုးစင္းတိတ္ဆိတ္စြာသူမေဘးကယွဥ္ၿပီးေလွ်ာက္ေနခဲ့တယ္။ သူမရဲ႕ ဆံႏြယ္ခက္ေတြ ေလအေ၀့မွာ လွဳပ္ခတ္သြားေတာ့ ေလနတ္သားၾကည္စယ္ေနတာကို ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲ ႀကိတ္ၿပီးအူတိုေနခဲ့မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္သူမ တိတ္ဆိတ္တဲ့ အသံေတြနားေထာင္ၾကည့္ရင္း ရင္ခုန္သံေတြနဲ႕ ဖက္တြယ္ထားမိၾကတယ္။ ေလေအးေလးနဲ႕အတူ သီခ်င္းသံသဲ့သဲ့ ေရာပါလာတယ္။ က်ေနာ္ၿပံဳးမိတယ္။ “လူကုိၾကည့္ၿပီးဘာရယ္တာလဲ” လုိ႕ ခ်စ္စရာေကာင္းလွေအာင္မဲ့ရႊဲ႕ၿပီး ရန္လုပ္တဲ့အမႈအရာနဲ႔ သူမအေမးကုိေတာ့ က်ေနာ္ မေျဖျဖစ္ခဲ့ပါ။ ရထားလာဖုိ႕အခ်ိန္လုိေသးေတာ့ ခဏထုိင္ဖုိ႔ေျပာေတာ့့ သူမေခါင္းညိတ္တယ္။ အုတ္ခုံေလးေပၚဖုံခါေပးၿပီးသူမနဲ႕အတူထုိင္ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ ရယ္စရာစကားေတြ ေျပာေတာ့ လက္ခနဲ ၿပံဳးၿပီးက်ေနာ့ကိုၾကည့္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ရယ္သူမရယ္ ဇႏၷ၀ါရီလရဲ႕ ညတညရယ္..ဆိုတဲ့ စကားလံုးေလးေပၚ ရင္ခုန္သံေတြကို စကားလံုးေလးေတြအျဖစ္ ႀကဲပက္လိုက္ၾကတယ္။
သူမဆိုတဲ့ သူမဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ နတ္မိမယ္ေလးတစ္ပါးေပါ့။ တစ္ခါတစ္ခါမွာ ကၽြန္ေတာ္က ကေလးေလးလို႕ ေခၚရေလာက္ေအာင္ သူမ က်ေနာ့အေပၚမွာ ႏြဲ႕ဆိုးဆိုးတတ္သလို က်ေနာ့အေပၚ ေကာင္းေစခ်င္လို႕ ျပင္ေစ့ခ်င္တာေလးေတြ ေျပာျပတဲ့အခ်ိန္ “ခ်စ္ၿဖဴ” လုိ႔ က်ေနာ္္ေခၚတဲ့အခါ သြားတက္ကေလးေပၚေအာင္ မ်က္ေစာင္းထုိးမဲ့ျပတတ္တဲ့ ခ်စ္စရာေကာင္းသူေလးေပါ့။ ေဆာင္းညေနခင္းတစ္ခုမွာ ကဗ်ာအိုေလးတစ္ပုဒ္ဖတ္ရြတ္သလိုပဲ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕စြာ က်ေနာ္သူမအေပၚ ခ်စ္ေနမိတယ္။ သူမအၿပံဳးေလးတစ္ပြင့္ က်ေနာ့့ထံ လက္ခနဲျဖတ္ေျပးသြားရင္ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားထက္ ေရခဲျမစ္တစ္စင္း ျဖတ္စီးသြားသလို ေအးခနဲ လွိဳက္ခနဲ။ က်ေနာ္ဆိုတဲ့ေကာင္ သူမမ်က္ႏွာထက္က အလကၤာစေတြေၾကာင့္ မိုးအႀကိမ္ႀကိမ္လင္းခဲ့တယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ ဘယ္လိုအေၾကာင္းမ်ိဳးနဲ႕မွ ေ၀းမသြားႏိုင္ ခြဲမသြားႏိုင္ဆိုတဲ့ အေတြးေတြနဲ႕အတူ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ယွက္ႏြယ္ထားတဲ့စိတ္ကူးေတြနဲ႕ က်ေနာ္နဲ႕သူမတို႕ရဲ႕ ရင္ခုန္သံ နိဒါန္းဦးဟာ ဆြတ္ပ်ံ႕ဖို႕ေကာင္းေနခဲ့တယ္။
၀င္းစိုအိေနတဲ့ညေနရဲ႕ အခိုက္အတန္႕ေလးက ႏွလုံးသားခံစားခ်က္ထက္သံေယာဇဥ္ကုိ ေရွ႕တန္းတင္တတ္လြန္းတဲ့ က်ေနာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္တံခါးကို ေခါက္တယ္။ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းေတြရဲ႕အတင္းအဖ်င္းေတြရယ္ေမာစြာေျပာခဲ့ၾကရင္းနဲ႔သံေယာဇဥ္ေႏွာင္ႀကိဳးေတြရစ္ဖြဲ႕လာခဲ့ၾကတယ္။ ရင္းႏွီးမႈရဲ႕ရသေတြၾကားမွာ စိတ္ကူးယွဥ္ၾကည္ႏူးမႈတုိ႔ကုိတိုးေ၀ွ႕ရွာေဖြခ်င္လာခဲ့တယ္။ အျဖဴေရာင္ႏွင္းပြင့္ေလးေတြရဲ႕ၾကားမွာ ေလေအးေတြနဲ႕ဆန္႕က်င္စြာပဲ က်ေနာ္နဲ႕သူမရဲ႕အေတြးေတြ ေႏြးေထြးေနခဲ့တယ္။ စိတ္ဆိုတဲ့အရာက ဆင္ရိုင္းတစ္ေကာင္ကုိ ခၽြန္းဖြင့္လႊတ္လိုက္သလုိပါပဲ။ အိပ္မက္ေတြ စီခ်ယ္တဲ့ ညေနခင္းေတြတစ္ခုၿပီးတစ္ခုုလြန္ေျမာက္သြားေသာ္လဲ သူမနဲ႕က်ေနာ္တုိ႕အၾကားက အၿပံဳးေတြဟာ ႏုပ်ဳိရွင္သန္ေနဆဲ။ ဘာရယ္ေၾကာင့္ေတာ့ မသိ သူမရဲ႕လက္ေႏြးေႏြးေလးကို ျဖစ္ညွစ္ၿပီးဆုပ္ကိုင္ထားခဲ့မိလိုက္တယ္။ ေသးသြယ္ႏြဲ႕လ်ွတဲ့သူမရဲ႕ခႏၶာကုိယ္ေလးကုိက်ေနာ့ရဲ႕ရင္ခြင္ထဲမွာ လုံၿခံဳစြာေပြ႕ဖက္ထားမိတယ္။ ႏူးညံ့တဲ့သူ႕ပါးျပင္ေပၚကုိ အနမ္းေတြဒလၾကမ္းေခၽြမွာကိုေတာ့ သူမေရွာင္ေျပးတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္မွုမဟုတ္တဲ့ ခံစားခ်က္တစ္ခု ဘယ္ဆီဘယ္၀ယ္က ထိုးေထာင္ထြက္ေပၚလာတယ္ မသိပါဘူး။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း အဲဒီခံစားခ်က္ကို မသိခဲ့ဘူး။
လွခ်င္တိုင္းလွတယ္ဆိုတဲ့စကားကို ဘယ္သူေျပာခဲ့တယ္ဆိုတာ က်ေနာ္မသိခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီစကားလံုးေလးထက္ က်ေနာ္ရဲ႕သူမသိပ္လွေနခဲ့တယ္။ ပန္းႀကိဳက္တဲ့သူမဟာ ပန္းကေလးေတြလုိ လွေနတယ္။ တခါတေလသူအလစ္မွာ ပန္းေလးတပြင့္လုိ ဖြဖြေလးနမ္းတယ္။ ရင္ထဲရွိန္းျမၿပီး လင္းသြားတယ္။ သူမရဲ႕အလွတရားက မိုးဦးပန္းတစ္ပြင့္လို လတ္ဆတ္လြန္းေနတယ္။ သူမမေက်မနပ္ျဖစ္တဲ့ခါ က်ေနာ့လက္ေမာင္းသားေတြကုိအားကုန္ထုတယ္၊ ၿပီးရင္“နာလား”လုိ႔ခ်စ္စရာေကာင္းေအာင္ေမးတတ္တယ္။ က်ေနာ္ကၿပံဳးၿပီးဆြဲဖက္ထားရင္ ကေလးေလးတေယာက္လုိေအာ္တယ္။ သူမရဲ့ကုိယ္သင္းရနံ႔ေလးဟာ ႏွာေခါင္းမွတဆင့္က်ေနာ့ရင္ဘတ္ထဲ စီးေမ်ာေပ်ာ္၀င္လာတယ္။ ပီတိေတြနဲ႕ ရင္တစ္ခုလံုး ျပည့္ေနခဲ့တယ္။

(သံုး)

ၾကမၼာဆိုးရဲ႕ သားရဲတြင္း၀ဆီ က်ေနာ္ေလွ်ာက္လွမ္းေနတယ္ဆုိတာကို ကုိယ္ကုိယ္တုိင္္မသိပါ။ ခံစားခ်က္ေတြနဲ႕ ရုန္းၾကြေနခဲ့တဲ့ ႏွလံုးသားတစ္စံု ေၾကကြဲခဲ့ရတဲ့ ေန႕တစ္ေန႕။ အလင္းေတြ ဘယ္ဆီဘယ္၀ယ္ေရာက္လို႕ ဆိတ္သုဥ္းသြားတယ္ မသိတဲ့ ေန႕တစ္ေန႕။ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္အာရံုေတြ ပိန္းပိတ္ေအာင္ အေမွာင္က်သြားမယ့္ေန႕က ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက က်ေနာ့ထံပါးကို တေရြ႕ေရြ႕ ခ်ဥ္းကပ္လာခဲ့တာလဲဆိုတာ လံုး၀မသိခဲ့။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္အဲဒီေန႕ေတြကို ျပကၡဒိန္မွ ျခစ္ထုတ္ပစ္ခ်င္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ မသိျခင္းေပါင္းမ်ားစြာကို ေျခြခ်ရင္း မငိုတတ္ေပမယ့္ မ်က္ရည္က်ခဲ့ရတယ္။ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ ျဖစ္ရပ္က ရိုက္ႏွက္ခဲ့လို႕ ကြဲၿပိဳတဲ့ အိပ္မက္မွန္ကြဲစေတြ က်ေနာ့အခ်စ္ကံၾကမၼာလမ္းေပၚမွာ ေဖြးခနဲ။ က်ေနာ့ႏွလုံးသားဟာလည္း ေသြးအလိမ္းလိမ္းနဲ႕ေပါ့။
မီးစထက္ပူတဲ့အရာတစ္ခု နားကေနတဆင့္ ရင္ဘတ္ထဲကို စကားလံုးေတြနဲ႕ ရိုက္သြင္း၀င္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ဘယ္လိုမွ မထင္မွတ္ေသာ မေမွ်ာ္လင့္ေသာစကားတစ္ခု။ က်ေနာ့ႏွလံုးသား ေၾကြမြ၊ က်ေနာ့အေတြးေတြ ပ်က္သုဥ္း၊ က်ေနာ့အသိစိတ္ေတြ ေဆာက္တည္မရ၊ က်ေနာ့မ်က္၀န္းအိမ္က တမံက်ိဳးက်၊ အရာရာအားလံုး ဟာသက္မဲ့ က်ေနာ့အတြက္။
သူမ..
တလွမ္းခ်င္း က်ေနာ့ေရွ့မွထြက္ခြာစျပဳေနၿပီ။ တားဆီးဖုိ႔က်ေနာ့မွာအင္အားမရွိ၊ ေတာင္းခံဖုိ႔လည္းစကားလုံးရွာမရ။ တေျဖးေျဖးနဲ့ေ၀းကြာရေတာ့မဲ့သူမေက်ာျပင္ကုိသာေငးၾကည့္ေနရင္း နာက်င္ေနတဲ့ရင္ထဲကေ၀ဒနာေတြကုိသာ သက္ျပင္းနဲ႕အတူေမွ်ာခ်ေနရတယ္။
ခုိင္မာစြာၿငိတြယ္ေနတဲ့သံေယာဇဥ္ႀကိဳးမွ်င္ေတြကုိ အျမစ္အုံလုိက္ဆြဲထုတ္ေနသလုိ က်ေနာ့ႏွလံုးသားမွာခံစားေနရတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ ဆြဲႏွဳတ္လို႕ ရမွာမဟုတ္။ သူမနဲ႔ပတ္သက္တဲ့အရာအားလုံးဟာ ဒီေနရာမွာက်ေနာ္နဲ႔အတူက်န္ေနမွာပါ။ စီးေနၾကအျပာေရာင္ရထားဟာလဲ ေျပးေနၾကေျပးေနမွာပဲ၊ လမ္းေဘးကအုတ္ခုံဟာလဲ ထုိင္သူမရွိလဲ ဒီအတုိင္းေစာင့္ေနမွာပဲ။သူမရဲ႕ေျခရာေတြ၊ သူမရဲ႕အမူအရာေတြဟာလဲအခန္းထဲမွာ ျပန္႔က်ဲေနဦးမွာပဲ၊ သူမရဲ႕ရနံ႔ေလးေတြ ရွဴရွိက္လုိက္မိတုိင္း က်ေနာ့ႏွလုံးသားနာက်င္ေနဦးမွာပါပဲ။ သူမခ်ီေပြ႔ၿပီး က်ေနာ့ဆီေခၚေခၚလာတဲ့ကေလးေလးေတြကုိ ျမင္တုိင္း က်ေနာ္မ်က္ရည္၀ဲရဦးမယ္ဆုိတာလဲ က်ေနာ္သိေနဆဲပါပဲ။ ေအာ္...“ခ်စ္ျဖဴ”တစ္ေယာက္ ဘ၀တေလွ်ာက္လုံးေပ်ာ္ရႊင္ႏုိင္ပါေစ။ ေန၀င္တာေစာေပမဲ့အခ်ိန္ေတြဟာၾကာလိုက္တာ။

ရာဇာ

ေဖါက္ျပန္ေရး၀ါဒီေတြကုိတားဆီးၾကပါစုိ႔

ေတာ္လွန္ေရးတရပ္ဟာ အက်ဥ္းအၾကပ္ထဲေရာက္ေနခ်ိန္မ်ဳိး၊ တိုက္ပဲြ အီေနခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ရပ္တည္ခ်က္မခိုင္မာသူေတြ၊ ရဲေဘာ္ရဲဘက္စိတ္ကင္းမဲ့သူေတြ၊ ယုံၾကည္ခ်က္ကို ေရာင္းစားလိုသူ ေတြဟာ ကိုယ္တိုင္ ဆန့္က်င္ခဲ့တဲ့ ရန္သူထံမွာ ဒူးေထာက္အညံံံ့ခံၾကတာခ်ည္းျဖစ္တယ္ ဆိုတာကို လက္နက္ကိုင္ တိုင္းရင္းသားအင္အားစုေတြ၊ဒီမိုကေရစီအင္အားစုေတြထဲမွာ ထင္ရွားစြာျမင္ေတြ ့ရပါတယ္။

ျမန္မာျပည္ရဲ ့ ေခတ္၊စံနစ္ တိုင္းမွာ ေဖာက္ျပန္ေရးသမားေတြ၊အသားထဲကေလာက္ေတြ၊သစၥာေဖာက္ေတြဟာ ေျမာက္မ်ားစြာေပၚထြက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ သူတို ့အားလံုးဟာ ပုတ္ပြနံေစာ္ေနတဲ့ သမိုင္းရဲ ့အမႈိက္ သရိုက္ေတြ အျဖစ္နဲ ့ပဲ နိဂုံးခ်ဳပ္ခဲ့ရပါတယ္။ ေတာ္လွန္ေရးတရပ္ဟာ အက်ဥ္းအၾကပ္ထဲေရာက္ေနခ်ိန္မ်ဳိး၊ တိုက္ပဲြ အီေနခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ရပ္တည္ခ်က္မခိုင္မာသူေတြ၊ ရဲေဘာ္ရဲဘက္စိတ္ကင္းမဲ့သူေတြ၊ ယုံၾကည္ခ်က္ကို ေရာင္းစားလိုသူ ေတြဟာ ကိုယ္တိုင္ ဆန့္က်င္ခဲ့တဲ့ ရန္သူထံမွာ ဒူးေထာက္အညံံံ့ခံၾကတာခ်ည္းျဖစ္တယ္ ဆိုတာကို လက္နက္ကိုင္ တိုင္းရင္းသားအင္အားစုေတြ၊ဒီမိုကေရစီအင္အားစုေတြထဲမွာ ထင္ရွားစြာျမင္ေတြ ့ရပါတယ္။အထင္ရွားဆုံးသက္ေသသာဓကတခုအေနနဲ ့ ၂ဝဝ၉ခုႏွစ္၊ဧျပီလ ပထမပတ္အတြင္းမွာ ရန္ကုန္ျမိဳ ့ စီးတီးစတား ဟိုတယ္မွာ က်င္းပျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ နအဖအေပၚခ်မွတ္ထားတဲ့ ကုန္သြယ္ေရးဒဏ္ခတ္ပိတ္ဆို ့မႈေတြကို ရုတ္သိမ္းေပးဖို ့ သတင္းစာရွင္းလင္းပဲြကို လွည္းတန္းကိုကိုလတ္နဲ ့ ကေနဒါႏိုင္ငံမွ ျပန္သြားတဲ့ ေရာင္နီဦးတို ့ျပဳလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ေသခ်ာ တာကေတာ ့ ဒီလိုမ်ဳိးသူတို ့လုပ္တာဟာ နအဖေကာင္းစားေရးနဲ ့ သူတို ့အခြင့္အေရးအတြက္ ေလာ္ဘီ(Lobby) လုပ္တာပဲျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္သူေတြဟာ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြနဲ ့ဥေရာပႏိုင္ငံေတြ ကုန္သြယ္ေရးဒဏ္ခတ္မႈမလုပ္ခင္ ကတည္းက ဆင္းရဲတြင္းနက္ေနတယ္ဆိုတာ ကိုကိုလတ္နဲ ့ေရာင္နီဦးတို ့သိလို ့ ရွစ္ေလးလုံး ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပုံ ၾကီးမွာ ပါဝင္ခဲ့ၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီအေရးအတြက္ ေပးဆပ္ခဲ့တဲ့ ရဲေဘာ္ေတြ၊ ေပးဆပ္ေနဆဲ ရဲေဘာ္ေတြရဲ ့ မ်က္ႏွာကိုမွ မေထာက္ပဲ ေဖာက္ျပန္စြာနဲ ့ နအဖအတြက္ ေရွ ့ေနလိုက္ေပးေနတဲ့ ကိုကိုလတ္ရဲ ့ေနာက္ေၾကာင္း၊ ေရာင္နီဦးရဲ ့ ေနာက္ေၾကာင္းတို ့ကို ေအာက္ပါအတိုင္းေတြ ့ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။၁၉၈၈ခုႏွစ္ မတ္လ တံတားနီလႈပ္ရွားမႈျပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာ ကိုကိုလတ္ဟာ ေရွ ့ေနဦးေနမင္းနဲ ့ပက္သက္ျပီးရခဲ့တဲ့ အဆက္အသြယ္ျဖစ္တဲ့ ဘီဘီစီသတင္းေထာက္ ခရစ္တိုဖါဂါးနက္နဲ ့ ေက်ာင္းသား၊ေက်ာင္းသူတခ်ဳိ ့ လွ်ဳိ ့ဝွက္အင္တာ ျဗဴးလုပ္ရာမွာပါဝင္သူတဦးျဖစ္ပါတယ္။ ရွစ္ေလးလုံးကာလမွာ ကိုမင္းေဇယ်ာ ဦးေဆာင္တဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ားဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပုံလႈပ္ရွားမႈေကာ္မီတီ (မကဒ)မွာ ပါဝင္ခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၈၈ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာ ၁၈ ရက္ေန ့မွာ စစ္တပ္မွ အာဏာသိမ္းျပီးေနာက္ပိုင္း ကိုကိုလတ္ဟာ ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ ေသေဘာဘိုးစခန္းသို ့ ေတာခိုခဲ့ပါတယ္။ နယ္စပ္မွာ ဖင္ပူေအာင္ေတာင္ မေနခဲ့ပဲ အေစာဆုံး အလင္းျပန္ဝင္ခဲ့သူတဦးျဖစ္ျပီး ရန္ကုန္ေရာက္ ေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရး ဗိုလ္ခင္ညြန္ ့တို ့အစီအစဥ္နဲ ့သတင္းစာရွင္းလင္းပဲြ ျပဳလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီသတင္းစာရွင္းလင္း ပြဲမွာ ကိုကိုလတ္ မွဦးေဆာင္ျပီး ေကအန္ယူမေကာင္းေၾကာင္း ေဆြးေႏြးခဲ့ပါတယ္။ ဒီေနာက္မွာ ေထာက္လွမ္းေရးရဲ ့ေပး စာကမ္းစာေတြနဲ ့ ကုမၸဏီပါမစ္ေတြရခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၈၉ခုႏွစ္ ေနဝင္မီးျငိမ္း မာရွယ္ေလာအမိန္ ့ထုတ္ထားတဲ့ ကာလမ်ဳိး မွာေတာင္ ကိုကိုလတ္ဟာ စစ္တပ္ထဲမွာေသာက္စားမူးယစ္ျပီး တပ္ရင္းမွဴးစီးတဲ့ (Nissan Patrol) ကား နဲ ့ သူ ့ ကို ညအခ်ိန္အိမ္ျပန္လိုက္ပို ့ေပးေလ့ရွိတာကို လွည္းတန္းဝန္းက်င္မွ ေက်ာင္းသားေတြ ျမင္ေတြ ့ေလ့ရွိပါတယ္။ ေနာက္ ပိုင္းမွာေတာ့ သူဟာ ရန္ကုန္မွာရွိတဲ့ ေက်ာင္းသားအင္အားစု ေတြနဲ ့ တစထက္တစ ကင္းကြာသြားခဲ့ပါတယ္။ေရာင္နီဦးဟာ ေအးလြင္ ရဲ ့ ေက်ာင္းသားမ်ားဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပုံပါတီမွာ ပါဝင္ခဲ့ဘူးသူတဦးျဖစ္ျပီး ၁၉၉ဝခုႏွစ္ ေနာက္ပိုင္းမွာ ၄င္းရဲ ့အကို ျငိမ္းခ်မ္းဦး (ဒုတိယအၾကိမ္ျပန္ထြက္လာသူ) အဆက္အသြယ္နဲ ့ မြန္ျပည္နယ္မွ တဆင့္ ဘန္ေကာက္ကို ေရာက္လာခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၉၁ခုႏွစ္မွာ တရားမဝင္ ဝင္ေရာက္မႈနဲ ့ ဘန္ေကာက္မွာ ထိုင္းရဲ ရဲ ့ဖမ္းဆီးျခင္းခံရပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္က ထိုင္းႏိုင္ငံ အာဏာသိမ္းစစ္အုပ္စုျဖစ္တဲ့ ဆူခ်င္ဒါးဦးေဆာင္တဲ့ (National Peace Keeping Council) အစိုးရ ရဲ ့ ျမန္မာေက်ာင္းသားမ်ား အေပၚ သေဘာထားတင္းမာ ေနခိ်န္ျဖစ္လို ့ အဖမ္းခံရတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို (လဝက) အခ်ဳပ္ကေန ဘန္ေကာက္ျမိဳ ့မွာရွိတဲ့ ဘန္ခင္ရဲသင္တန္းေက်ာင္းဝင္းထဲမွ အထူးထိမ္းသိမ္းေရးစခန္း (Special Detention Centre) မွာထားပါတယ္။ ဒီအထဲမွာ ေရာင္နီဦးလည္း ပါခဲ့ပါတယ္။ ဇာတိျပလာတာ ကေတာ့ ေရာင္နီဦးဟာ အထိမ္းသိမ္းခံေနရတဲ့ မည့္သည့္ေက်ာင္းသားကိုမွ အသိေပးမႈ မရွိပဲ ေက်ာင္းသားေတြဟာ ကိုယ္တိုင္းျပည္ကို ျပန္ခ်င္လုိေၾကာင္း မလိမ့္တပတ္နဲ ့ျမန္မာသံရုံးကို လွ်ဳိ ့ဝွက္စာေရး ဆက္သြယ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ထိမ္းသိမ္းေရးစခန္းမွာ အစာငတ္ခံဆႏၵျပေနခ်ိန္မွာလည္း အေစာဦးဆုံး သပိတ္လွန္ သူတဦးျဖစ္ျပီး ဆႏၵျပမႈကိုဦးခ်ဳိးခဲ့ပါတယ္။ သူဟာ ၁၉၉၂ခုႏွစ္ မတ္လမွာ ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္လာျပီး ျမန္မာျပည္မွာ အမ်ဳိးသားညီလာခံက်င္းပမယ့္ ႏိုင္ငံေရးရာသီဥတုျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံဖဲြ ့စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံအေျခခံဥပေဒ ေလ့လာ ေရးအုပ္စုအမည္နဲ ့ ဒညတ နဲ ့ အက္ဖ္တီယူဘီ တို ့မွာ ေငြေတာင္းခဲ့ပါေသးတယ္။ ၁၉၉၃ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလမွာ ထိုင္း အစိုးရဟာ ဘန္ေကာက္ျမိဳ ့မွာရွိေနတဲ့ ျမန္မာေက်ာင္းသားေတြကို ရပ္ခ်္ဘူရီခရိုင္အတြင္းရွိ မနီလြိဳင္စခန္းကို အတင္းအက်ပ္ ဝင္ခိုင္းခဲ့ပါတယ္UNHCR ကလည္း campမဝင္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို ေထာက္ပံံ့ေၾကးေငြ ျဖတ္ေတာက္ခဲ့ခ်ိန္မွာ ေရာင္နီဦး ဟာ campဝင္ျပီး ကေနဒါႏိုင္ငံ သြားဖို ့ တတိယႏိုင္ငံအစီအစဥ္ကို ေလွ်ာက္ခဲ့ပါ တယ္။ မနီလိြဳင္စခန္း ေရာက္တဲ့ အခါမွာလည္း စခန္းထဲမွာရွိတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို လွဳံေဆာ္ျပီး ထိုင္းအစိုးရကို ဆႏၵျပခိုင္းခဲ့လို ့ခေလးသူငယ္ေတြ၊မိသားစုေတြ၊အိုၾကီးအိုမအရြယ္ေတြအပါအဝင္ လူေပါင္းမ်ားစြာ အဖမ္းအဆီးခံခဲ့ရျပီး ဘန္ေကာက္မွာရွိတဲ့ အထူးထိမ္းသိမ္းေရးစခန္းမွာ လေပါင္းစြာ အခ်ဳပ္အေႏွာင္ခံခဲ့ရပါတယ္။ အဲ့ဒီဆႏၵျပပဲြမွာေရာင္နီဦး ဟာ “က” ခသိန စကားဝွက္နဲ ့ လုပ္ကိုင္သြားတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီစကားဝွက္ဟာ သူေလ်ာက္ထားျပီးျဖစ္တဲ့ ကေနဒါ ႏိုင္ငံ ကို အထူးထိမ္းသိမ္းေရး စခန္းထဲမွ တိုက္ရိုက္ထြက္ရေအာင္ အသုံးျပဳျခင္းျဖစ္ျပီး လူမ်ားစြာကို အက်ဥ္းစခန္းမွာ ပစ္စလတ္ခတ္ထားခဲ့မယ့္ အစီအစဥ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္လႊတ္ရုန္းေျပးမယ့္ နည္းလမ္းျဖစ္ပါတယ္။ ကံမေကာင္းခ်င္ေတာ့ ေရာင္နီဦးဟာ အထူးသိမ္းသိမ္းေရးစခန္းမွ တဆင့္ မနီလြိဳင္စခန္းကို ျပန္ပို ့ျခင္း ခံရပါတယ္။ စခန္းျပန္ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူရဲ ့ ေအာက္တန္းစားက်တဲ့ စိတ္ဓါတ္ကို မႏွစ္သက္တဲ့ ေက်ာင္းသားတဦးက ထိုးၾကိတ္ ခဲ့ျပီး လူအမ်ားက ဝိုင္းဝန္းအားေပး ၾကည့္ရႈခဲ့ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ကေနဒါႏိုင္ငံကို ေရာက္ရွိသြားပါတယ္။ ၂ဝဝ၁ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လမွာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ၊ အင္ဒီယာနာတကၠသိုလ္မွာ ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ ပထမအၾကိမ္ေျမာက္ ႏိုင္ငံတကာ ျမန္မာ ေက်ာင္းသားမ်ားညီလာခံကို ကေနဒါႏိုင္ငံအေနနဲ ့ေရာင္နီဦး၊ျမင့္ေဆြ၊ျမတ္သာတို ့တက္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီညီလာခံမွာ ျမင့္ေဆြက ကုန္သြယ္ေရးဒဏ္ခတ္မႈကိုကန္ ့ကြက္တဲ့ အဆိုကိုတင္သြင္းလာလို ့ ေက်ာင္းသားအမ်ားစုနဲ ့ အေခ် အတင္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အျပင္ ညီလာခံမွာ ေဆြးေႏြးမယ့္ အစီအစဥ္ထဲမွာ မပါခဲ့လို ့ သူတို ့ရဲ ့ အဆိုျပဳခ်က္ဟာ မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါဘူး။ ၂ဝဝ၃ခုႏွစ္ ဇူလုိင္လမွာ ၾသစေၾတးလွ်ႏိုင္ငံ၊ ဆစ္ဒနီျမိဳ ့မွာ ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ ဒုတိယအၾကိမ္ ႏိုင္ငံတကာျမန္မာေက်ာင္းသား မ်ားညီလာခံ မတိုင္မွီကာလတုန္းမွာလည္း ေရာင္နီဦးဟာ ဘာျပင္ဆင္မႈမွမရွိပဲ ကေနဒါႏိုင္ငံမွာ ဒုတိယအၾကိမ္ေက်ာင္း သားညီလာခံကို ျပဳလုပ္ဖို ့ ၾကိဳးစားလာပါေသးတယ္။ သူ ့ကို ဘယ္သူမွ ယုံၾကည္မႈမရွိတဲ့အတြက္ သူ ့ရဲ ့ၾကိုးစားမႈဟာ မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါဘူး။ ဆိုရရင္ ေရာင္နီဦး တို ့လုိ လူမ်ဳိးေတြဟာ ဒီမိုကေရစီေရးလႈပ္ရွားမႈထဲမွာ ဖ်က္မ်ဥ္းသက္သက္ လုပ္ရပ္ေတြပဲ လုပ္ေလ့ရွိပါတယ္။ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈေတြျဖစ္တဲ့ ဗကသ၊မကသ၊တပ္ေပါင္းစု (တပ္ဦးမ်ားအဖဲြ ့ခ်ဳပ္) နဲ ့ မကဒတေတြနဲ ့လည္း ပါဝင္ပက္သက္ျခင္းမရွိပဲ ေက်ာင္းသားေခတ္ေကာင္းရင္ ေက်ာင္းသားအေရျခဳံျပီး၊ ေက်ာင္း သားေခတ္မေကာင္းရင္ နအဖ အေရျခဳံမယ့္ သူမ်ဳိးေတြျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိ လူမ်ဳိးေတြလို ရပ္တည္ခ်က္မမွန္သူေတြ၊ အေရာင္ေျပာင္းလြယ္လိုသူေတြရဲ ့ ယခုၾကိဳးစားေနတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံအေပၚ ကုန္သြယ္ေရးဒဏ္ခတ္မႈကို ဆန့္က်င္ကန္ ့ ကြက္တဲ့ လႈပ္ရွားမႈေတြဟာလည္း ေရေပၚမွာ အရုပ္ေရးသလုိမ်ဳိး ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဗိုလ္ခင္ညြန္ ့တို ့လက္ထက္ကလည္း အေမရိကန္ႏိုင္ငံ၊ဝါရွင္တန္မွာရွိတဲ့ (Lobby Company) တခုကိုငွားရမ္းျပီး ကုန္သြယ္ေရးဒဏ္ခတ္မႈရုတ္သိမ္းဖို ့ ၾကိဳးစားခဲ့တာေတြ၊ ရွစ္ေလးလုံးကာလမွာ ေရွ ့ေနမ်ားေကာင္စီမွာဦးေဆာင္ခဲ့တဲ့ ေဒၚျမင့္ျမင့္ခင္ (ေနာင္ အင္န္အယ္ဒီ ဗဟုိေကာ္မတီဝင္ေဟာင္း) ကို စစ္အုပ္စုက အေမရိကားလႊတ္ျပီး ကုန္သြယ္ေရးဒဏ္ခတ္မႈရုတ္သိမ္းဖို ့ ၾကိဳးစားခိုင္းခဲ့ တာေတြဟာ ေအာင္ျမင္မႈမရခဲ့တဲ့အျပင္ ပိုျပီးတိုးလို ့ေတာင္ ဘ႑ာေရးဆိုင္ရာ ပိတ္ဆို ့အေရးယူမႈေတြကို ဥေရာပ သမဂၢနဲ ့ ၾသစေၾတးလွ်ႏိုင္ငံတို ့ပါ လုပ္ကိုင္ခဲ့ပါတယ္။ စစ္အုပ္စုရဲ ့ ႏိုင္ငံေရးဖိႏွိပ္မႈေတြ၊လူ ့အခြင့္အေရးခ်ဳိးေဖာက္မႈေတြ ထူေျပာေနသမွ် ဒဏ္ခတ္ပိတ္ဆို ့မႈေတြ၊ ဖိအားေပးမႈေတြဟာ ဆက္လက္ျဖစ္ထြန္းေနမွာပါ။ သိၾကားမင္း ေတာင္ နအဖ ဖက္က ဝင္ျပီး ကူညီေပးလို ့ မရႏိုင္ပါဘူး။နိဂုံးခ်ဳပ္အေနနဲ ့ေရးရရင္ နအဖရဲ ့၂ဝ၁ဝေရြးေကာက္ပဲြ အခင္းအက်င္းအတြက္ ကိုကိုလတ္၊ေရာင္နီဦး၊ေအးလြင္ တို ့ လို ျခံခုန္ေရးသမားေတြကို စစ္အုပ္စုမွ မလဲြမေသြ ထုတ္သုံးမွာျဖစ္ပါတယ္။ ေရွ ့မွာလည္း ေဇာ္ဦး (NCGUB-Technical Advisory Network Director) လို လူမ်ဳိးဟာလည္း စစ္အုပ္စုနဲ ့ ပုလင္းတူဘူးဆို ့အျဖစ္ ေပါင္းဖက္ဆက္ဆံေနပါတယ္။ ျပည္ပမွာရွိေနတဲ့ ျမန္မာ့ ဒီမိုကေရစီေရး ဦးေဆာင္လႈပ္ရွားသူေတြထဲမွာလည္း စစ္အုပ္စု နဲ ့စည္းဝါးရိုက္ျပီး ဒူးေထာက္အညံ့ခံဖို ့ တသီတတန္းၾကီး ညွဳိႏႈိင္း ေစာင့္ ေမွ်ာ္ေနၾကပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ ဒီလူေတြကို ေထာက္ပံံ့ေနတဲ့ ႏိုင္ငံေတြက ေဒၚလာေငြေတြကို အနာဂတ္မွာ ေထာက္ပံ့ေပးအုံးမယ့္ အေျခအေနမ်ဳိး မရွိ ေတာ့ေၾကာင္း စတင္ေျပာဆိုေနပါျပီ။ ဥပမာအေနနဲ ့အေမရိကားမွOSI, NED နဲ ့ ေနာ္ေဝနဲ ့ စကင္ဒီနီးဗီးယားႏိုင္ငံ ေတြပဲျဖစ္ပါတယ္။ အဓိကအေၾကာင္းကေတာ့ ႏွစ္ေပါင္း (၂ဝ)မွ် Proposal အမ်ဳိးမ်ဳိးေရးကာ ေငြလွည့္ေတာင္းျပီး ဘာတခုမွ်လုပ္မျပႏိုင္ေတာ့ ယုံၾကည္မႈကုန္ခမ္းသြားလို ့ပဲျဖစ္ပါတယ္။ စစ္မွန္တဲ့ ျပည္သူဘက္ေတာ္သား ဒီမိုကေရစီ ေရးအင္အားစုေတြအတြက္ ႏိုင္ငံေရးသတိရွိေရး၊ ရန္-ငါစည္းျပတ္ေရး၊ ရပ္တည္ခ်က္ခိုင္မာေရး၊ တိုင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္ စိတ္ဓါတ္ရွင္သန္ေရးေတြနဲ ့ပဲ ေဖာက္ျပန္ေရးဝါဒီေတြကိုကာကြယ္တားဆီးရပါလိမ့္မယ္။ ဒါ့အျပင္လူထုအေျချပဳ ႏိုင္ငံေရး လုပ္ဟန္ေတြကို ေမြးထုတ္ျပီး လူထုလူတန္းစားအလႊာ အသီးသီး ပါဝင္တဲ့ လူထုတပ္ေပါင္းစု နဲ ့ စစ္အာဏာရွင္စံနစ္ကို တိုက္ပဲြဝင္သြားရပါမယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံအေပၚ ကုန္သြယ္ေရးဒဏ္ခတ္ေရး၊ မခတ္ေရးဟာ ဒီမိုကေရစီေရးအတြက္ ပင္မလမ္းေၾကာင္း မဟုတ္ပဲ စစ္အာဏာရွင္ျပဳတ္က်ေရးသည္သာ အဓိကျဖစ္ေၾကာင္းေရးသားလိုက္ပါတယ္။

။ဧရာ (ဆစ္ဒနီ)၁၂၊၄၊၂ဝဝ၉

တဆင့္ကူးယူေဖၚျပအပ္ပါသည္
ဂဠဳန္မင္း

အမွန္တရားအတြက္ဆုိရင္ ေျပာရဲဆုိရဲ ဘာမဆုိရင္ဆုိင္ရဲတဲ့ ဂုဏ္ယူထုိက္စရာ ဤပုဂၢိဳလ္မ်ဴိး ဘယ္ႏွစ္ဦးမ်ားရိွပါလဲ။ အတုယူစရာ လုိက္နာစရာေကာင္းပါေသာေၾကာင့္ တင္ျပလုိက္ပါသည္။ အတုယူႏုိင္ၾကပါေစ.....